Το Βραβείο ΦΩΣ powered by ΔΕΗ για πρωτοεμφανιζόμενες και πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς, σε πρώτο ή δεύτερο ρόλο, σε ελληνική ταινία μεγάλου μήκους δόθηκε φέτος για πρώτη φορά στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και είναι μια -φωτισμένη ή φωτεινή θα έλεγα- πρωτοβουλία της ΔΕΗ που σκοπό έχει να στηρίξει τους ηθοποιούς στα πρώτα δύσκολα βήματα και σημαντικά βήματα. Αποτελείται από ένα βραβείο για ανδρική και ένα για γυναικεία ερμηνεία που το κάθε ένα συνοδεύεται από το χρηματικό ποσό των 3.000€. Την κριτική επιτροπή αποτελούσαν φέτος η Κατερίνα Διδασκάλου, ο Γιάννης Τσορτέκης και ο Ρένος Χαραλαμπίδης και οι οποίοι από κοινού επέλεξαν τον Γιάννη Καράμπαμπα για την ερμηνεία του στην ταινία Wishbone της Πέννυ Παναγιωτοπούλου και απονεμήθηκε εξ ημισείας στις Εύα Σαμιώτη και Μυρτώ Μεϊτάνη-Καστρινάκη για τις ερμηνείες τους στην ταινία Ριβιέρα του Ορφέα Περετζή.
Είδα τον Γιάννη Καράμπαμπα και τη Μυρτώ Μεϊτάνη-Καστρινάκη στην Τελετή Βράβευσης στην Προβλήτα Γ’ να παραλαμβάνουν τα βραβεία τους και ομολογώ μου άρεσαν οι ενέργειες τους. Ο τρόπος που κατευθύνθηκαν προς το πόντιουμ, που παρέλαβαν το βραβείο τους και όπως ευχαρίστησαν. Ακόμα και αυτό που μετά το χειροκρότημα είχαν σκοπό να επιστρέψουν στις θέσεις τους αλλά τους φώναζαν να κατευθυνθούν προς την καθιερωμένη φωτογραφία του νικητή με το βραβείο ανά χείρας. Είχα παρακολουθήσει τις ταινίες τους, οι οποίες μου άρεσαν η κάθε μία φυσικά για διαφορετικούς λόγους. Το Wishbone διότι προσεγγίζει μια καθημερινότητα που δεν θα θέλαμε να έχουμε μα την προσεγγίζει με ελπίδα και ειδικά οι σκηνές του Γιάννη Καράμπαμπα με τη μικρή συμπρωταγωνίστριά του ήταν πολύ δυνατές. Και η Ριβιέρα διότι βλέπουμε όλες τις αλλαγές εσωτερικές, εξωτερικές, ψυχικές, χωροταξικές των ζωών μας και της αθηναϊκής μας ριβιέρας μέσα σε μια ταινία και ειδικά οι σκηνές μεταξύ των δύο νεαρών κοριτσιών ήταν πολύ δυνατές κι αυτές.
Η Εύα Σαμιώτη δεν ήταν παρούσα στη βράβευσή της στη Θεσσαλονίκη, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και στάθηκε η αφορμή να σκεφτώ να μιλήσω με όλους τους νικητές του Βραβείου ΦΩΣ powered by ΔΕΗ για να μοιραστούν μαζί μας την πρωτοεμφανιζόμενη αυτή εμπειρία τους. Να μου πει και η Εύα Σαμιώτη ποιους θα ευχαριστούσε αν ήτανε εκεί. Ξεκίνησα με τις κυρίες από την ταινία Ριβιέρα που μοιράστηκαν το Βραβείο ΦΩΣ powered by ΔΕΗ γυναικείας ερμηνείας.
Μυρτώ Μεϊτάνη-Καστρινάκη
Μυρτώ ποια σχολή έχεις τελειώσει;
Έχω τελειώσει τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2022, πριν δύο χρόνια.
Ήταν η πρώτη σου εμφάνιση στον κινηματογράφο, η ταινία Ριβιέρα;
Ναι ναι!
Και ήταν το πρώτο σου, το βραβείο ΦΩΣ powered by ΔΕΗ;
Ναι, ήταν το πρώτο μου βραβείο.
Και πώς ένιωσες γι’ αυτό;
Με έπιασε τελείως απροετοίμαστη. Αυτό που είπα και τότε ήταν ότι ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα να συμβεί στη Θεσσαλονίκη με τη Ριβιέρα, εννοείται όχι γιατί δεν θεωρώ ότι το αξίζουμε και εγώ και η Εύα αυτό. Αλλά εντάξει, τώρα είναι πολύ σημαντικό στην πρώτη σου ταινία, στην πρώτη σου δουλειά, ξαφνικά να έρχεται και μία τέτοια αναγνώριση των κόπων και ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να «γουστάρουν» νέους ηθοποιούς. Και είναι φοβερά σημαντικό που υπάρχει αυτό το βραβείο, γιατί από ότι ξέρω είναι η πρώτη χρονιά που δόθηκε.
Ναι, ήταν κι άλλη μια πρωτιά που είχατε.
Ναι, οπότε ένιωσα πάρα πολύ ωραία.
Εσύ τα πίστευες γενικά τα βραβεία, έλεγες μέσα σου «εγώ θέλω να πάρω βραβεία ή θέλω να αναγνωρίσουν έτσι τον κόπο μου»;
Όχι, δεν το σκεφτόμουνα η αλήθεια είναι. Δεν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό μου να βάλω κάτι τέτοιο ως στόχο. Ο στόχος μου είναι να κάνω αυτό που αγαπάω, να το κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Εννοείται ότι οποιαδήποτε αναγνώριση έρχεται από αυτό με όποιον τρόπο και να είναι, δεν παύει να είναι ένα βραβείο… Όπως το να βρεις κάποιον έξω, κάποιον δικό σου ή κάποιον άσχετο άνθρωπο που είδε την ταινία σου ή την παράστασή σου και να σε συγχαρεί. Για μένα αυτό είναι να κάνω αυτό που αγαπάω και όπως αναγνωριστεί είναι θεμιτό, εννοείται.
Η ταινία Ριβιέρα με λίγα λόγια και εσύ μέσα σε αυτή;
Είναι μια ταινία ενηλικίωσης που έχει και φόντο όλες τις αλλαγές που γίνονται στην αθηναϊκή Ριβιέρα, στο Ελληνικό, τα έργα, όλα αυτά που επηρεάζουν τον κόσμο που μένει εκεί. Είναι γύρω από μία κοπέλα, την Άλκηστη, που βιώνει μία απώλεια που έχει τις ιδιαιτερότητές της. Είναι ένα κορίτσι κλειστό και βλέπουμε τον περίγυρό της που είμαι κι εγώ μέσα σε αυτό τον περίγυρο – είμαι η κολλητή φίλη της Άλκηστης – να προσπαθούν να την τραβήξουν, να βιώσει την αλλαγή. Να προχωρήσει, να πάει να σπουδάσει, να, να, να… όλα αυτά ενώ εκείνη θέλει στην πραγματικότητα να κρατήσει τον εσωτερικό της κόσμο και να διατηρήσει κάποια πράγματα ανεπηρέαστα από τις αλλαγές που συμβαίνουν και εγώ είμαι μέρος αυτού του περίγυρου.
Ήταν η πρώτη σου κινηματογραφική εμπειρία έτσι όπως την περίμενες;
Ήταν πολύ καλύτερη από ότι την περίμενα. Το ήξερα πάντα ότι θα μου άρεσε πάρα πολύ να βρεθώ στο σετ, γιατί ο κινηματογράφος μου αρέσει πάρα πολύ από πολλές απόψεις είτε μπροστά στην κάμερα είτε πίσω από την κάμερα. Μου αρέσει πολύ το καλλιτεχνικό έργο αυτό. Πέρασα πάρα πολύ όμορφα και στις πρόβες, γιατί είχαμε την τύχη να κάνουμε και αρκετές πρόβες με τον Ορφέα τον Περετζή και με την Εύα που παίζαμε μαζί κυρίως. Εγώ πέρασα πάρα πολύ ωραία στα γυρίσματα ήταν όλα πολύ φροντιστικά. Οπότε το γύρισμα για μένα ήταν πάρα πολύ ωραία εμπειρία και θα ήθελα να την ζήσω ξανά και ξανά και ξανά. Είμαι πάρα πολύ τυχερή που ήταν αυτή η πρώτη μου εμπειρία.
Εύχομαι ν’ ακολουθήσουν πολλές τέτοιες εμπειρίες, αλήθεια το βραβείο που το έχεις τοποθετήσει;
Δεν του έχω βρει ακόμα την κατάλληλη θέση, το κυκλοφορώ μες στο σπίτι το κάνω tour για να καταλάβω πού ταιριάζει περισσότερο, πού βγάζει το περισσότερο νόημα. Έχει περάσει από το γραφείο, από τη βιβλιοθήκη, διάφορα ράφια, κομοδίνα…έχει πάει παντού.
Πώς βλέπεις το μέλλον γενικά στο επάγγελμα μιας και τώρα ξεκινάς;
Καταλαβαίνω ότι είμαστε πάρα πολλοί οι ηθοποιοί στην Ελλάδα και γινόμαστε όλο και περισσότεροι. Οπότε καταλαβαίνω και αποδέχομαι ότι οι περίοδοι που δουλεύει ένας ηθοποιός κατά μέσο όρο είναι πολύ μικρότεροι από την περίοδο που δεν δουλεύει. Είμαι προετοιμασμένη γι’ αυτό, μου αρέσουν πολλά πράγματα εννοώ ότι ασχολούμαι και με τη μουσική και με τα ακροβατικά. Ξέρεις, μου αρέσει πολύ να τα συνδυάζω όλα αυτά και κοιτάζω πάντα να έχω μία τριβή με το αντικείμενό μου και με αυτά που αγαπώ, έχω δεν έχω δουλειά τη συγκεκριμένη περίοδο.
Κλείνοντας θα ήθελες μήπως να προσθέσεις κάτι στις ευχαριστίες σου σαν να είμαστε ξανά στην απονομή του βραβείου ΦΩΣ powered by ΔΕΗ ;
Είναι πολύ σημαντικό για μένα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που με έβαλαν σε αυτή τη δουλειά, στη Ριβιέρα, που είναι οι άνθρωποι που έκαναν το casting και είναι ο Άκης ο Γουρζουλίδης και η Σωτηρία η Μαρίνη. Τον Ορφέα Περετζή τον σκηνοθέτη και τον Κωνσταντίνο Βασίλαρο που είναι ο παραγωγός. Κατά τα άλλα να πω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να στηρίζουμε τους νέους ηθοποιούς με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, γιατί το ξεκίνημα από πολλές απόψεις είναι πολύ σημαντικό και ο τρόπος που γίνεται η δουλειά και ο τρόπος που αναγνωρίζεται μετά. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν νέα πρόσωπα στον κινηματογράφο και στο θέατρο, γιατί έτσι θα προχωρήσει η τέχνη μας, θεατρική και κινηματογραφική.
…Κατόπιν κάλεσα την
Εύα Σαμιώτη
Εύα ποια Σχολή έχεις τελειώσει;
Δεν έχω τελειώσει καμία Σχολή είμαι ακόμα στο Νηπιαγωγών, τέταρτο έτος στο ΕΚΠΑ, εδώ στην Αθήνα και σπουδάζω αυτό.
Πρώτη φορά δηλαδή ασχολήθηκες με την υποκριτική ;
Ήταν η δεύτερη μου δουλειά στη Ριβιέρα, η πρώτη μου μεγάλου μήκους και η δεύτερη μου δουλειά στην κάμερα, γιατί είχα κάνει και μια μικρού μήκους, την Αμυγδαλή της Μαρίας Χατζάκου όταν πήγαινα Β’ Λυκείου κάναμε τα γυρίσματα.
Το βραβείο ΦΩΣ powered by ΔΕΗ είναι το πρώτο σου βραβείο…
Όχι, είναι το δεύτερο, γιατί το πρώτο το είχα πάρει στη Γερμανία. Λίγες μέρες πριν ανακοινωθεί στη Θεσσαλονίκη το βραβείο που πήραμε μαζί με τη Μυρτώ με ενημέρωσαν πως πήρα βραβείο και στο Film Festival Cottbus που πήγε η ταινία.
Και πώς νιώθεις λοιπόν γι αυτά τα δύο βραβεία που πήρες;
Γι’ αυτά τα δύο βραβεία θα ακουστεί αχάριστο, αλλά δεν νιώθω κάπως. Χαίρομαι όμως γιατί βλέπω από το πουθενά και σε μία φάση της ζωής μου που είμαι όντως καλά, ήρθε και κάτι, ένα εξτραδάκι και κάπως ήταν ωραίο γιατί λες ΟΚ άρα η δουλειά που έχουμε κάνει -και όχι που έχω κάνει είναι ομαδικό όλο αυτό δεν το συζητώ- φαίνεται ότι το είδε κόσμος και παίρνουμε μία επιβεβαίωση. Από αυτή την άποψη χαίρομαι ξεκάθαρα δηλαδή.
Πες μου για την ταινία Ριβιέρα με λίγα λόγια και εσύ μέσα σε αυτή;
Κοίτα να δεις τώρα θα νιώσω πολλά πολλά πράγματα. Έχω καιρό να το συζητήσω αυτό, γιατί στο φεστιβάλ δεν μπόρεσα να πάω δυστυχώς. Θα μου έρθουνε διάφορες αναμνήσεις και τις κρατάω στο μυαλό μου, οπότε θα τις εκφράσω τώρα. Η ταινία έχει να κάνει με την αθηναϊκή Ριβιέρα, ουσιαστικά είναι ένα κορίτσι, θα πω, απροσδιόριστης ηλικίας. Σίγουρα είναι ανήλικη, αλλά δεν θέλω να βάλουμε νούμερο. Την βλέπω ως ονειρικό δεν έχω δώσει ταμπέλα σε αυτό το άτομο. Ένα κορίτσι το οποίο ζει σε μια πανσιόν, ας το πούμε μαζί με τη μητέρα της και πρόκειται η μητέρα της να πουλήσει αυτή την «πανσιόν», αλλά δεν της το λέει, το καταλαβαίνουμε όμως σιγά σιγά στην ταινία. Την πανσιόν αυτήν επισκέπτονται συχνά δυο ηλικιωμένοι που είναι οι μόνοι πελάτες κι έχουν γίνει κάπως σαν μέλη της οικογένειας τόσα χρόνια που πήγαιναν. Η Άλκηστις λοιπόν έχει μια ιδιαίτερη σχέση με αυτούς τους δύο ανθρώπους. Με τη μητέρα της επίσης έχει ιδιαίτερη σχέση, αλλά κάπως αποστασιοποιημένη, μη συναισθηματικά προσδιορισμένη και κάτι το οποίο είναι αυτό που το νιώθει ως δεν θα πω στήριγμα αλλά ως παρέα, είναι ένας φοίνικας που έχει απομείνει στον χώρο αυτόν. Όσο περνάνε τα χρόνια αυτός μεγαλώνει, ψηλώνει και κατά τη διάρκεια της ταινίας, βλέπουμε ότι γερνάει κιόλας. Αυτός ο φοίνικας λοιπόν έχει συναισθηματική κιόλας αξία μα πάλι δεν μου αρκούν να σου πω την αλήθεια, χαρακτηρισμοί που δίνω για αυτό τον Φοίνικα και για τη σχέση που έχει η κοπέλα με αυτόν τον φοίνικα. Νιώθω ότι δεν μπορούν να προσδιοριστούν, γιατί πραγματικά είναι κάτι πολύ πολύ βαθύ. Θα στο πω λίγο ωμά, κάπως, αλλά σχετίζεται και κάπως με τον πατέρα της, γιατί ουσιαστικά η Άλκηστις έχει πολύ στενή σχέση με τον πατέρα της και στηριζόταν στη δύναμη και στην αγάπη του πατέρα της. Αλλά ταυτόχρονα, όσο περνάνε τα χρόνια, όσο καταλαβαίνει τον εαυτό της και η ίδια ξέρεις είναι αυτό που πάνε όλα συνειρμικά, μετά αρχίζεις και συνδέεις τα πράγματα με πολλά μαζί πράγματα. Οπότε αυτός ο φοίνικας έχει πολλά μέσα του και θα σου πω γι’ αυτό γερνάει κιόλας. Και έχω και μία φίλη που την παίζει η Μυρτώ και η μόνη σχέση που έχω με κάποιο άτομο είναι αυτή η φίλη μου. Τα υπόλοιπα θα τα δείτε στην ταινία.
Η Ριβιέρα ήταν η πρώτη σου κινηματογραφική εμπειρία ουσιαστικά σε μεγάλου μήκους ταινία, ήταν όπως την περίμενες;
Όπως είπες και εσύ πριν ήταν όντως η πρώτη μου φορά και η πρώτη μου επαφή με το σετ, το πώς λειτουργούμε και να πρέπει εγώ να είμαι αλέρτ και να κάνω ό,τι μου πουν, γιατί είμαστε αλυσίδα οπότε ο καθένας πρέπει να είναι αλέρτ για αυτό που θα του ζητήσει ο άλλος και ταυτόχρονα να κρατήσει και το δικό του κομμάτι. Εγώ είχα την ευκαιρία να σου πω την αλήθεια και το λέω έτσι γιατί η μητέρα μου είναι ηθοποιός και ο μπαμπάς μου σκηνογράφος και κάπως όλη μας τη ζωή με την αδερφή μου την έχουμε ζήσει σε σετ. Είμαστε και πολύ παρατηρητικά άτομα και εγώ και η αδερφή μου, οπότε έμπαινα στους ρόλους των άλλων στη σκέψη μου, είτε αυτός ήταν ο κάμεραμαν είτε ηθοποιός, οπότε ξέρεις από αυτή την άποψη είχα κάποια σχέση.
Άρα είσαι κάπως και ο ορισμός του αυτοδίδακτου ηθοποιού ας πούμε.
Ε, ναι, δεν ξέρω.
Δεν θέλω να ακουστεί τόσο βαρύγδουπο, αλλά είσαι ένα κορίτσι που έχεις μεγαλώσει μέσα στα κινηματογραφικά σετ, ας πούμε, είχες και την ευκαιρία να έχεις και μια μαμά ηθοποιό.
Ναι, αν και δεν έχουμε μιλήσει ποτέ και δεν μιλάμε για τέτοια ζητήματα αλλά ναι, ισχύει αυτό που λες. Με τη μαμά μου ας πούμε η μόνη δουλειά που έχουμε κάνει μαζί είναι στην Αμυγδαλή που μας έκανε κόουτς. Είδα ότι δεν παίζει να μπορώ, ούτε μάθημα ήθελα να κάνω ούτε τίποτε με τη μαμά, οπότε το αφήσαμε εκεί.
Άρα έχεις «ψηθεί» από παιδί μέσα στην όλη ζύμωση αυτής της δουλειάς, βλέπεις πώς φτιάχνεται το γλυκό.
Μου αρέσει αυτή η μεταφορά αλλά θεωρώ ότι αυτό με έχει βοηθήσει να έχω αισθητική στα πράγματα σίγουρα.
Αλήθεια το βραβείο πού το έχεις τοποθετήσει;
Λοιπόν η ιστορία έχει ως εξής… Είμαι σε μία φάση της ζωής μου που μετακομίζω με την αδελφή μου στο Πολύγωνο αλλά εδώ και δύο μήνες δεν είχε μπει το ρεύμα. Μεγάλη κούραση και μπράβο στην αδερφή μου που τράβηξε όλο το λούκι. Οπότε μένω στη μαμά μου και ήμουν έξω για μια δουλειά και με παίρνουν και μου λένε να σας στείλουμε το βραβείο. Λέω ποιο; το χρηματικό ποσό ή το βραβείο; Το βραβείο μου λένε και μου το φέρνουν. Σκέφτομαι να το βάλω κοντά στην πόρτα του δωματίου μου, γιατί φωτίζει πολύ ωραία. Και να σου πω το καλύτερο; Τη μέρα που παρέλαβα το Βραβείο ΦΩΣ powered by ΔΕΗ ήταν η μέρα που επιτέλους ήρθε το ρεύμα στο νέο σπίτι. Αφού ήμουν έτοιμη σου λέω να τους πω πείτε στη ΔΕΗ να μην μου δώσει το βραβείο αλλά να φέρει επιτέλους το ρεύμα και είδες την ίδια μέρα ήρθαν και τα δύο.
Μιας και δεν ήσουν παρούσα στα βραβεία θες κλείνοντας να μοιραστείς μαζί μας την ομιλία των ευχαριστιών σου που δεν έζησες;
Όντως τι θα έλεγα; Καταρχάς θα κοκκίνιζα πάρα πολύ και η πρώτη μου σκέψη εσωτερικά θα ήταν γιατί; Κάτσε, περίμενε, δεν το αξίζω, υπάρχει κι άλλος κόσμος. Θα σηκωνόμουν, θα ήμουν κατακόκκινη. Θα έκανα αυτό το γελάκι, το αμήχανο αλλά γλυκούλι που έχω. Και θα έλεγα «Εμ, δεν ξέρω τι να πω να σας πω την αλήθεια δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη. Εκτιμώ πάρα πολύ αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Νομίζω βλέπετε ότι είμαι και αμήχανη με συγχωρείτε γι’ αυτό. Ευχαριστώ για τον σεβασμό και την επιβράβευση που μου δώσατε όλοι εσείς και χαίρομαι πολύ! Τέλος! Τελεία. Αυτά θα έλεγα αλλά τώρα στα σοβαρά ευχαριστώ πολύ όλα τα παιδιά από την ταινία πραγματικά είτε από το συνεργείο είτε από τους ηθοποιούς, διότι υπήρξε ένα κλίμα εμπιστοσύνης και δημιουργικότητας και πολύ ήρεμο κλίμα. Ενεργειακά αυτό μου έδωσε την πάσα να μπορέσω να λειτουργήσω με τον τρόπο που λειτούργησα. Δυστυχώς έχω ένα θέμα. Δεν μπορώ να αρχίσω να λέω ονόματα, γιατί φοβάμαι ότι θα αδικήσω κάποιον, οπότε πραγματικά το παίρνω συνολικά. Και το εννοώ για όλους. Όλους. Τα πάντα. Ακόμα και εσένα που τώρα μου παίρνεις συνέντευξη όλα, όλα τα βάζω όλα μέσα. Εννοείται ευχαριστώ πολύ τον Ορφέα και τον Βασίλαρο, γιατί ουσιαστικά αυτοί πραγματικά με βοήθησαν, μου φέρανε και τη Δήμητρα τη Λαρεντζάκη που με βοήθησε πολύ ως κόουτς. Τα μόνα μαθήματα που έχω κάνει είναι με αυτήν και μου δώσανε τα παιδιά την ευκαιρία να το κάνω και ήρθα σε επαφή με το σώμα μου και με διάφορα συναισθήματα που δεν ήξερα πώς να τα εκφράσω. Πραγματικά τους ευχαριστώ, γιατί μου έδωσαν επίσης το πάτημα και τη δύναμη να μπορέσω μετά να μπω στον χώρο και να μπορέσω να συνυπάρξω μαζί τους. Ευχαριστώ γενικά όλους τους ανθρώπους που σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και χαιρόμαστε να βλέπουμε ταινίες, να δουλεύουμε μαζί, να χαιρόμαστε, να ακούμε τους άλλους και να υπάρχει μια ζεστασιά. Αυτά θα έλεγα, τώρα τα έμπλεξα, αλλά πραγματικά τα λέω μέσα από την καρδιά μου.
Κι εμείς θα σε χειροκροτούσαμε και θα βλέπαμε την αμήχανη στιγμή που εσύ θα πήγαινες να κάτσεις στη θέση σου και θα σου φώναζαν αυτοί από το φεστιβάλ ελάτε για τη φωτογραφία, ελάτε για τη φωτογραφία,
Ωχ για τη φωτογραφία! Μπορώ να σου πω και τι πόζα θα έπαιρνα. Θα ήμουν κάπως με σφιγμένα τα μαγουλάκια, λίγο κόκκινη και θα κοίταζα σε κάποια άλλη οπτική γωνία εκτός από τον φακό.
Εύχομαι στην επόμενη βράβευσή σου να είσαι παρούσα και να το ζήσεις όλο έτσι όπως μου το περιέγραψες Εύα.
Ευχαριστώ πάρα πολύ.
…Άφησα τον κύριο της παρέας τον Γιάννη Καράμπαμπα που κέρδισε το βραβείο ΦΩΣ powered by ΔΕΗ αντρικής ερμηνείας για το τέλος.
Γιάννης Καράμπαμπας
Γιάννη ποια σχολή έχεις τελειώσει εσύ;
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το 2017.
Είναι το πρώτο σου αυτό το Βραβείο ΦΩΣ powered by ΔΕΗ ;
Ήταν το πρώτο μου, ναι.
Και πώς ένιωσες ;
Τι να σου πω τώρα; Χάρηκα πάρα πολύ και ένιωσα ότι επιβεβαιώθηκε με έναν τρόπο όλη αυτή η δουλειά που κάναμε. Που δεν είναι μόνο αυτό φυσικά, εννοώ δεν βασίζεται μόνο σε αυτό αυτή η επιβεβαίωση, αλλά χάρηκα.
Πίστευες γενικά στα βραβεία, τα σκεφτόσουν; Ήθελες ένα;
Όχι, δεν μου περνούσε καν από το μυαλό να σου πω την αλήθεια και το έμαθα τελευταία στιγμή κιόλας ότι διαγωνίζομαι, δεν το ήξερα. Οπότε ήταν όλο μία έκπληξη.
Η ταινία Wishbone με λίγα λόγια και εσύ μέσα σε αυτή;
Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή ενός νέου, του Κώστα, ο οποίος εργάζεται ως σεκιουριτάς σε ένα νοσοκομείο. Ζει σε αυτή την ωμή, σκληρή πραγματικότητα της εποχής μας, θα μπορούσε κανείς να πει και μέσα σε όλα, μέσα στα όνειρα που κάνει, τις σχέσεις που προσπαθεί να διαμορφώσει και να χτίσει προκύπτουν διάφορα γεγονότα. Συμβαίνουν βασικά διάφορα πράγματα, όπως ο θάνατος του αδερφού που βλέπουμε στην αρχή της ταινίας. Καλείται να μεγαλώσει την ανιψιά του, καλείται να σώσει το σπίτι του από ένα χρέος, το οποίο τους αφήνει ο αδερφός του και φυσικά να διαχειριστεί την ίδια του τη ζωή. Να διαχειριστεί τον έρωτά του, τη σχέση του, τη δουλειά του και τα όνειρά του. Αυτή είναι μέσες άκρες η ιστορία της ταινίας.
Αυτή ήταν η πρώτη σου κινηματογραφική εμπειρία ;
Η πρώτη, ήταν εντελώς καινούρια, δεν είχα ξανακάνει κάτι.
Ήταν όπως το περίμενες;
Ήταν καλύτερο απ’ ότι το περίμενα να σου πω την αλήθεια. Μπορεί να έτυχε και λόγω συνθήκης, θέλω να πω και λόγω της Πέννυ Παναγιωτοπούλου και λόγω σεναρίου και λόγω όλης της ομάδας κάπως τα πράγματα κουμπώσανε μεταξύ τους εξαρχής. Πριν ξεκινήσουν καν τα γυρίσματα της ταινίας, μπήκαμε σε μία πολύ δημιουργική διαδικασία. Συζητήσαμε πάνω στο κείμενο πάρα πολύ, συζητήσαμε πάνω στον ρόλο πολύ με την Πέννυ, δεν προσπάθησε να με χωρέσει σε κάποιο καλούπι, συνδημιουργήσαμε με έναν τρόπο πάνω σε αυτό. Ψάχνοντας και τον ψυχικό του κόσμο, τον πυρήνα, και τα χαρακτηριστικά τα εξωτερικά, δηλαδή κάναμε μία συνολική δουλειά πολύ δημιουργική, και φυσικά στα γυρίσματα που με βοήθησαν όλοι για να το καταφέρουμε.
Πάντα τέτοια σου εύχομαι.
Ευχαριστώ πολύ.
Αλήθεια Γιάννη το βραβείο πού το έχεις τοποθετήσει ;
Τώρα με ρωτάς σοβαρά;
Ναι.
(Γελώντας) Δεν μπορώ να σου απαντήσω σε αυτό. Κοίτα, είναι σαν ένα σημείο…
Χωροταξικά Γιάννη…
Χωροταξικά δεν μπορώ, δεν μπορώ να σου δώσω αυτή την απάντηση πρέπει να το βάλω κάπου καλύτερα για να σου απαντήσω.
Εντάξει, το δέχομαι.
Πάντως να σου πω μπορώ αυτό. Δεν το ‘χω να το βλέπω κάπου συνεχώς, είναι για λίγες στιγμές να μου θυμίζει αυτή την ευχάριστη εμπειρία που είχα.
Και πώς βλέπεις το μέλλον γενικά στο επάγγελμα ;
Ελπίζω για το καλύτερο. Έχω πάρα πολλή όρεξη, θέλω να γνωρίσω κόσμο, θέλω να δουλέψω. Έχω μόνο θετικά συναισθήματα και ανυπομονησία για το τι έπεται. Αυτό μπορώ να σου πω και όρεξη φυσικά για δουλειά!
Κλείνοντας θα ήθελες να προσθέσεις κάτι στις ευχαριστίες σου;
Το βασικότερο όλων πέραν του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, της ΔΕΗ και της κριτικής επιτροπής που φέρανε το βραβείο και μου το απένειμαν, το βασικό ευχαριστώ είναι στην Πέννυ Παναγιωτοπούλου εννοείται που την ευχαρίστησα και στην απονομή και σε όλη την ομάδα που κατάφερε να δημιουργήσει αυτό το πλαίσιο της ταινίας και να υπάρξουμε όλοι δημιουργικά μέσα σε αυτό. Αυτό είναι το πιο σημαντικό θεωρώ. Είναι πολλοί παράγοντες που παίζουν ρόλο σε όλη αυτή τη δουλειά που έχουμε κάνει, το βασικό είναι οι άνθρωποι νομίζω. Και είναι οι άνθρωποι από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο ειλικρινά στο λέω αυτό, γιατί συνέβη. Το να έχεις ένα τόσο όμορφο κλίμα στα γυρίσματα και να είναι όλοι εκεί, να βοηθά ο ένας τον άλλον. Δέχτηκα βοήθεια από τον διευθυντή φωτογραφίας, από τους συναδέλφους, από τους ανθρώπους της παραγωγής που ήταν εκεί όλη την ώρα. Είναι το βασικότερο όλων οι άνθρωποι.
Αν παρατηρήσατε στις απαντήσεις τους και οι τρεις στάθηκαν στους ανθρώπους. Κανείς τους δεν υπολόγιζε σε βραβεία μα τα χάρηκαν ως την επιβράβευση των κόπων όχι μόνο των δικών τους μα της ομάδας όλης που συμμετείχε στην πραγμάτωση των ταινιών. Βαστάω και χαίρομαι πολύ που και οι τρεις τους περιέγραψαν την κινηματογραφική τους εμπειρία ως κάτι πολύ καλύτερο απ’ ότι το περίμεναν και πως δέχτηκαν αγάπη, προσοχή και φροντίδα από τους συντελεστές.
Αυτά τα τρία νέα παιδιά στον χώρο του κινηματογράφου η Μυρτώ, η Εύα και ο Γιάννης μου έφτιαξαν τη μέρα με την ενέργειά τους. Εύχομαι το Βραβείο ΦΩΣ powered by ΔΕΗ να πηγαίνει κάθε χρόνο σε τέτοια φωτεινά μυαλά που βάζουν το εμείς πάνω απ’ το εγώ, που τους διακρίνει η σεμνότητα και η όρεξη για δουλειά. Ελπίζω να μην αλλάξουνε μυαλά και ν’ ακολουθήσει γι’ αυτούς ένα λαμπρό καλλιτεχνικό μέλλον.
