Οι μπάντες της διπλανής πόρτας. Του κάτω ορόφου. Του γείτονα που τρέχει όλη μέρα με μια κιθάρα στη πλάτη. Τον κοιτάς από μακριά και ποντάρεις τι να παίζει; Ροκ; Τζαζ; Πανκ; Ποπ; Μα τι σε νοιάζει; Πάντα χαίρεσαι όταν βλέπεις παιδιά να κουβαλάνε μουσικά όργανα. Αν του μιλήσεις, μην τον ρωτήσεις τι είδος παίζει. Πασέ και ντεκαντάνς! Ρώτα τον αν είναι σε μπάντα, αν έχουν υλικό δικό τους, που παίζουν, τι ιστορίες γουστάρουν να λένε και ποι@ σκέφτονται όταν τραγουδάνε.
Οι Cosmonuts {Δημήτρης Καπουράνης (Vocals), Χρήστος Κλαριδόπουλος (Bass), Γιάννης Πανηγυράκης (Lead Guitar), Πέτρος Πανηγυράκης (Rhythm Guitar), Αλέξανδρος Σταθάκης (Drums)} λοιπόν κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους με τίτλο “Cosmic Anthology”. Aκούγοντάς το αντιλαμβάνεσαι πως είναι ένα ηχητικό ανθολόγιο όλων των ακουσμάτων και των μουσικών ηρώων τους. Ωραίος μητρικός ροκ ήχος, ο οποίος πατάει σχεδόν σε κάθε δεκαετία από το 70 ως και το new age rock στις αρχές του 2000, με τα κιθαριστικά σολαρίσματα και έντονα ντραμς να είναι πρωταγωνιστές. Και από την άλλη ωραίες μελωδικές μπαλάντες. Λίγο πριν την εμφάνισή τους στην Αρχιτεκτονική Live Stage στις 19 Δεκεμβρίου, μίλησα μαζί τους για φανταστικές και ονειρικές ιστορίες, για τα θέλω που εκδηλώνουν χωρίς φόβο πια αλλά και το να υπάρχεις ελεύθερα χωρίς να κριτικάρεις τον εαυτό σου. Απολαύστε τους.
Μέσα στον δίσκο μιλάτε για συναισθήματα και εμπειρίες από εποχές που δεν ζήσατε ποτέ… Δηλαδή; Μιλάτε για τις ζωές άλλων ή κοινωνείτε φανταστικές και ονειρικές ιστορίες που θα θέλατε να ζήσετε;
Χρήστος Κλαριδόπουλος: Οι επιρροές μας, τα είδωλά μας και οι καλλιτέχνες που μας έχουν εμπνεύσει, οι περισσότερο είναι νεκροί. Γνωρίσαμε τη μουσική τους και μέσα από αυτήν εισβάλλαμε σε μία εποχή που εμείς δεν ζήσαμε. Δεν είχαμε καν γεννηθεί. Θα συμφωνήσω πάντως στο ότι κοινωνούμε φανταστικές ιστορίες που θα θέλαμε να έχουμε ζήσει. Όπως ακριβώς και ο τίτλος του πρώτου μας άλμπουμ, διαγαλαξιακές διακοπές στην Ανδρομέδα.
Και μέσα σε αυτή την παραλληλότητα της δικής σας καθημερινής πραγματικότητας και της φαντασιακής κατάστασης (είμαι πολύ φίλη σας) τι ψάχνετε χωρίς να κραυγάζετε; Και ποια θέλω εκδηλώνετε χωρίς να φοβάστε;
Δημήτρης Καπουράνης: Ψάχνουμε τον χώρο μας τόσο μουσικά όσο και εκφραστικά σε αυτό το χάος από ερεθίσματα – που κάποια είναι τόσο εθιστικά και εύπεπτα. Δεν προσπαθούμε να ενταχθούμε σε καμία νόρμα. Ίσως πλέουμε περισσότερο απ’ ότι πρέπει στον φαντασιακό μας κόσμο που είναι γεμάτος χρώματα και συναισθήματα, όπως τείνουμε συχνά να λέμε. Δεν φοβόμαστε να εκδηλώνουμε αυτή την πλευρά μας. Οι καλλιτέχνες οφείλουν να εκτίθενται και όχι να κρύβονται πίσω από σκληρές μάσκες.
Έκανα ένα ωραίο σενάριο στο μυαλό μου με δύο κομμάτια του δίσκου το “Menace” και το “Mirror”. Συνήθως τείνουμε να λέμε εύκολα πως μας ελκύουν τα δύσκολα, αλλά μήπως στον καθρέφτη του ανθρώπου που αποκαλούμε δύσκολο βλέπουμε μια πτυχή του εαυτού μας;
Γιάννης Πανηγυράκης: Ίσως η λύση του “Mirror” βρίσκεται μέσα στο “Menace” ή και το αντίστροφο. Είναι κομμάτια που το ένα συμπληρώνει το άλλο, ίσως το ένα να ζηλεύει κάτι από τ’ άλλο. Είναι ενθαρρυντικό να μας ελκύουν τα δύσκολα – καμία αλλαγή δεν έρχεται εύκολα, τίποτε δεν αλλάζει χωρίς έντονες συγκρούσεις. Και φυσικά όλοι οι άνθρωποι είναι καθρέφτες τουλάχιστον μιας πτυχής μας. Εμείς προτείνουμε να μην αφήνουμε τον χρόνο να κυλάει χωρίς συγκρούσεις και σίγουρα «δεν είναι ποτέ αργά για κείνο το καλοκαίρι» για μας.
Κάποτε ήσασταν παιδιά και τώρα είστε μουσική. Τι ωραία κατάκτηση! Τη νιώθω αυτή τη φράση! Είναι ένα ανακουφιστικό συναίσθημα ή μια πνευματική κατάσταση;
Πέτρος Πανηγυράκης: Είναι ανακούφιση να υπάρχεις ελεύθερα, ακριβώς όπως όταν ήσουν παιδί. Να μην κριτικάρεις τον εαυτό σου, να εκφράζεις ελεύθερα την όποια σκέψη και ανάγκη σου. Πόσο μάλλον αυτό να το εισάγεις στη μουσική σου. Γίνονται όλα τόσο απρόβλεπτα.
Να μου πει ο καθένας από εσάς το αγαπημένο κομμάτι του από το “Cosmic Anthology” και να το αφιερώσει χωρίς όνομα στο άτομο που καθρεφτίζεται αντανακλαστικά στο μυαλό του όταν το προβάρετε για το live σας στην Αρχιτεκτονική live stage στις 19/12…
Δημήτρης Καπουράνης: “Lily of the Valley”
Γιάννης Πανηγυράκης: “Mirror”
Πέτρος Πανηγυράκης: “Cosmic Anthology”
Αλέξανδρος Σταθάκης: “Cosmic Anthology”
Χρήστος Κλαριδόπουλος: “Mirror”
