Μου αρέσει να ξεκινάω την δεύτερη ακρόαση των δίσκων με την σειρά των κομματιών που έχω αποθηκεύσει στ’ αγαπημένα μου. Αυτή θεωρώ πως είναι και η πιο ουσιαστική ακρόαση, γιατί έτσι κατακτώ όλους τους ήχους που με έχουν κεντρίσει. Από το “Guilt Eraser”, το ντεμπούτο άλμπουμ των Commuter, η ακρόαση ξεκίνησε από το “Locksmith”, έπειτα πέρασε στο “Pressure Ponits”και μετά στο “Push Forward” και ξανά στην αρχή για την φυσική ροή ήχου του άλμπουμ.
Το “Guilt Eraser” το συμπεριέλαβα στα καλύτερα λόκαλ άλμπουμ της χρονιάς, όχι μόνο για τις πολύ ωραίες συνθέσεις, τις γεμάτες παραγωγές και τους στίχους που συνδιαλέγονται με θέματα που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο, αλλά γιατί αφήνει έναν φοβερό επαγγελματισμό και μια αρτιότητα που δεν συναντάς εύκολα, ειδικά σε ντεμπούτο. Η post-punk σκηνή του Καναδά έρχεται και συναντάει πολύ όμορφα τo νέο ρεύμα του Ηνωμένου Βασιλείου, και η αλήθεια είναι πως όσο τους άκουγα τόσο ήθελα να τους κάνω μερικές ερωτήσεις και να τους γνωρίσω καλύτερα. Με αφορμή λοιπόν την επίσημη παρουσίαση δίσκου στις 18 Ιανουαρίου στο Piraeus Academy κάναμε μια κουβέντα για τις ενοχές, τους μοχλούς πίεσης και τις αποστάσεις.
Λοιπόν commuter, έχετε στα χέρια μια μαγική γόμα. Ποια είναι η πρώτη ενοχή που θα θέλατε να διαγράψετε από μέσα σας αρχικά και έπειτα από την κοινωνία;
Νομίζουμε και προσωπικά αλλά και σε επίπεδο κοινωνικό, η γενιά μας θα ήθελε με κάποιον μαγικό να σβήσει τα στερεότυπα και τα λάθη των προηγούμενων γενιών, τα οποία πέρα απ΄το ότι μας κυνηγάνε καθημερινά, μας κάνουν να νιώθουμε ενοχικά. Τέτοια παραδείγματα μπορεί να είναι η ενοχή που μπορεί να κουβαλάμε ως προς τους γονείς μας που δεν πιάσαμε την δουλειά που ονειρεύονταν για μας, μέχρι το ότι αυτήν την στιγμή επωμιζόμαστε μια υπερακριβή καθημερινότητα γιατί πληρώνουμε τις ατασθαλίες προηγούμενων κυβερνήσεων.
Το όνομα της μπάντας απεικονίζει την ρουτίνα ενός ανθρώπου που διανύει μια μεγάλη απόσταση για να μεταβεί στην εργασία του. Αυτό πως αντανακλάται σε εσάς; Ποια μεγάλη απόσταση πρέπει να καλύψετε καθημερινά;
Αρχικά και οι 4 μας έχουμε πρωινές δουλειές, άρα αυτομάτως ο καθένας μας ξεχωριστά έχει να κάνει τη δική του «μετακίνηση», τόσο για να βιοποριστούμε αλλά και για να μπορούμε να στηρίξουμε το κομμάτι της μπάντας.
Ακούγοντας το “Pressure Points” σκεφτόμουν πως όλοι έχουμε έναν μοχλό πίεσης. Γιατί θεωρείται πως η αντοχή σε πιεστικές καταστάσεις αποτελεί παράσημο;
Γιατί γίνεσαι πιο δυνατός και ανθεκτικός, και ταυτόχρονα μπορείς να διαχειριστείς πανεύκολα τις λιγότερο πιεστικές και να απολαύσεις τις ευχάριστες καταστάσεις.
Σας ενδιαφέρει πολύ η συνδιαλλαγή μας με τον χρόνο και το αποτύπωμα που αφήνει επάνω μας. Τον θεωρείται φίλο ή εχθρό;
Αν το δούμε από την πλευρά του βιολογικού ρεαλισμού, σίγουρα είναι εχθρός. Αν το δούμε από την κοινωνική πλευρά, είναι ό,τι θες εσύ να είναι. Αν με ανοιχτό μυαλό αφήσεις τον χρόνο και την ζωή αυτή καθ’ αυτή να σε κάνει σοφότερο, μπορεί να είναι ο καλύτερος φίλος και να σου δώσει εμπειρίες με τις οποίες να δημιουργήσεις υπέροχα πράγματα και να αφήσεις το αποτύπωμά σου. Αν δεν είσαι ανοιχτός σε αυτό, απλά μεγαλώνοντας θα γίνεσαι όλο και πιο δύστροπος και θα παραμένεις στατικός στη ζωή σου.
Γιατί προσδιορίζετε την Αθήνα ως μια «ιδιαίτερη πόλη»; Ποιο είναι το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της στα μάτια σας;
Ότι ρεαλιστικά μιλώντας, ενώ είναι μια πυκνοκατοικημένη, θορυβώδης, αγχωτική και γενικά άσχημη πόλη, κρύβει μια πολύ ωραία ομορφιά στους ανθρώπους, στις παρέες, στην κουλτούρα της, που απλά πρέπει να την εξερευνήσεις για να την ανακαλύψεις.
