Hello, hello, hello. Το όνομα μου είναι Τζίνης. Έχεις πέντε ευχές και ό,τι θέλεις θα γίνει. Αν τα κάνεις θάλασσα, θα γίνω γονδιολέρης. Μονάχα μια χάρη, μην έχεις άπλυτο ποδάρι. Ντοινγκκκ. Μόλις γνωρίσατε το πιο αισιόδοξο τζίνι στον κόσμο, που είναι τρελούτσικο και ράπερ και φιλόσοφος και γονδολιέρης και χρήστης αναπηρικού λυχναροαμαξιδίου.
Φοβερός συνδυασμός αλλά για ρωτήστε και τον Τζίμη που φαίνεται να βρήκε «τον μπελά του». Ένα λυχνάρι πάτησε με τη ρόδα του και αμέσως ξεκίνησαν οι περιπέτειες, που τελικά όμως θα του βγούνε σε καλό, σε πολύ καλό! Γιατί αν κάτι χρειαζόμαστε όλοι μας στη ζωή, αυτό είναι ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ.
Ο Τζίνης και ο Τζίμης όμως θα μας πουν καλύτερα…
Όπως αναφέρει ο συγγραφέας Δημήτρης Αντωνίου: «Το παιδικό βιβλίο που έγραψα και προσφάτως κυκλοφόρησε, “Ο Τζίμης και ο Τζίνης, σε περιπέτειες αισιοδοξίας” είναι κατά κάποιο τρόπο όλα όσα θα ήθελα να πω στον πιτσιρίκο της φωτογραφίας στα αριστερά επάνω όταν ετοιμαζόταν να πάει δημοτικό (ή πήγαινα ήδη στις πρώτες τάξεις, δεν θυμάμαι). Θα ήθελα να τον προετοιμάσω λίγο περισσότερο για μια όμορφη ζωή, που ωστόσο θα χρειαστεί αρκετές “θυσίες”. Αυτή η προετοιμασία όμως δεν έχει καμία σχέση με το “κάνε αυτό ή κάνε εκείνο”, ούτε όμως “κάνε ό,τι θες για να φας τα μούτρα σου και να μάθεις”. Δεν είμαι παιδαγωγός με την έννοια ότι δεν το έχω σπουδάσει. Δεν περνάει μέρα όμως που να μην σκέφτομαι τα παιδιά και το μέλλον τους, να μην διαβάζω, να μην συλλογίζομαι, να μην ονειρεύομαι ένα καλύτερο αύριο. Και από όποια πλευρά και αν έχω προσεγγίσει το θέμα, πάντα καταλήγω στην ίδια απάντηση. Πρέπει να καλλιεργήσουμε στους νέους την ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ. Τι είναι όμως η αισιοδοξία και πώς την κατακτάς;
Ξέρετε ότι υπάρχουν παιδιά δημοτικού που δεν έχουν ακούσει ποτέ τους τη λέξη “αισιοδοξία”; Γιατί λέμε πιο συχνά στα παιδιά τη φράση “μην είσαι αχάριστος/η” και δεν λέμε τόσο συχνά “να είσαι ευγνώμων”. Γιατί στο σχολείο πάντα γράφουμε εκθέσεις για το πώς περάσαμε το καλοκαίρι που μας πέρασε (παρελθόν-μνήμη) και σχεδόν ποτέ δε γράφουμε έκθεση για το πώς θέλουμε να περάσουμε το καλοκαίρι που μας έρχεται (μέλλον-φαντασία). Αυτά και άλλα πολλά είναι η αισιοδοξία. Ένα σύνολο δεξιοτήτων που θα μας βοηθήσουν (μικρούς και μεγάλους) να πορευτούμε και να χαμογελούμε.
ΥΓ : Όταν πάτησα το λυχνάρι και μου ζήτησε ο τρελοτζίνη να κάνω την 1η μου ευχή, του ζήτησα να με γυρίσει πίσω στον χρόνο, οποιαδήποτε στιγμή πριν από το ατύχημα. Στόχος μου ήταν να κάνω ό,τι μπορώ για να αποφύγω το ατύχημα και άλλη ευχή δε θα χρειαζόμουν καμία. Θα εκτιμούσα την υγεία μου και θα ήμουν ευτυχισμένος. Τόσο απλό. Η συνέχεια όμως δεν ήταν αυτή που περίμενα. Μία συνέχεια που μου έμαθε πολλά και που θα μάθει και στους μικρούς μας αναγνώστες πολλά. Το εύχομαι δηλαδή.»
