Κείμενο: Μύριαμ Παρασκευοπούλου
Μερικές μέρες είναι περίεργες και βαριές. Το μυαλό δημιουργεί παράλληλες πραγματικότητες τις όποιες θρέφεις και σε θρέφουν και από τις οποίες σου παίρνει από μέρες ως και χρόνια για να απογαλακτιστείς και να δεις την πραγματικότητα. Η δόνηση του κινητού στη τσέπη, ευτυχώς με αποσυντονίζει από την αντίθετη φορά σκέψης, για να με ενημερώσει πως ο Μυστήριος Τύπος κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ με τίτλο «Αποκοπή». Σκέφτομαι πως θα το ακούσω όταν σχολάσω και βάζω βιαστικά το κινητό στην τσέπη. Επειδή όμως η καθημερινότητα «συμβαίνει», το ξεχνάω εντελώς ώσπου το ανθρώπινο, μη μετρήσιμο σε διαστάσεις ασυνείδητο, κάνει την συνειδητή προβολή στο μυαλό μου. Ο τίτλος με έκανε να πιστεύω πως θα ακούσω κάτι πολύ δυνατό. Ξεκινάω ανορθόδοξα από το τέλος προς την αρχή γιατί το κομμάτι με τίτλο «Αλωπεκία» μοιάζει να κρύβει πολλά σκοτάδια που προσπαθούν να βρουν τον δρόμο για το φως τους.
Η πρώτη ακρόαση έγινε στο απόλυτο σκοτάδι, με αναποδογυρισμένο κινητό για να μην ερεθίζει τίποτα την διάσπαση προσοχής μου. Οι ρίμες και τα flows είναι εξαρχής καταιγιστικά. Λέξεις σαν λεπίδες δημιουργούν αμυχές από γενέσεως τους και το beat του, θυμίζει ταχυκαρδία. Η «Αλωπεκία» του Μυστήριου Τύπου θα μπορούσε να είναι το soundtrack περιγραφής μιας συνεχόμενης ψυχεδελικής κρίσης πανικού. Αφηγείται σε πρώτο ενικό πώς μπορείς να ζεις με το τσιμέντωμα που δημιουργείται στο ανθρώπινο περιθώριο, στο οποίο σχεδόν αυτόματα και με αυτοματοποιημένες κοινωνικές διαδικασίες σε πετάει η διαφορετικότητα. Τα μάτια μου αρχίζουν να δακρύζουν. Δεν τα συγκρατώ. Δεν θέλω. Όσο για το κλιπ που συνοδεύει το κομμάτι δηλώνω πως δεν θυμάμαι τα τελευταία χρόνια να έχω δει κάτι τόσο βαθιά αληθινό από αισθητικής, καλλιτεχνικής και ανθρώπινης άποψης. Οι λέξεις αποκτούν εικόνες πια και τα μάτια μου συνεχίζουν να αποβάλλουν κάθε τι που τα βαραίνει τόσα χρόνια. Εξαιρετικοί στίχοι, εξαιρετικοί παραγωγή, εξαιρετική σκηνοθεσία.
Αναρωτιέμαι αν χάνοντας φαινομενικά τη λογική μας και πράττοντας άλογα, χωρίς να μας ενδιαφέρει το κοινωνικό αντίκτυπο, βρίσκουμε την ουσία του να ζει κάποιος ελεύθερα, όπως ο δίδυμος εαυτός του Μυστήριου Τύπου στον καθρέφτη. Ρίχνω το μπουφάν μου πάνω από τις πιτζάμες και ανεβαίνω στην ταράτσα. Το ομότιτλο τραγούδι «Αποκοπή» μου θυμίζει πόσο σκληροί μπορούμε να γίνουμε με τους εαυτούς μας, η «Ανάγκη» δημιουργεί ένα κλίμα οξύμωρο αφού πάνω σε ένα beat που σε προτρέπει να χορέψεις, οι στίχοι του Μυστήριου Τύπου μοιράζονται μαζί σου πως δεν διανύει και τις πιο ευτυχισμένες μέρες τις ζωής του. Έπειτα το «Αδιέξοδο» στο οποίο έρχεσαι όταν έχεις μάθει να τα κάνεις όλα άριστα.
Η «Αποκοπή» του Μυστήριου Τύπου είναι μια εξαιρετική δουλεία. Ρίμες και flows υψηλού επιπέδου που έχουν λόγο ύπαρξης. Έχουν ψυχή, ποιότητα και παιδεία. Όχι αυτή που αντιστοιχεί στο γενικά υψηλό ΙQ του ίδιου (αρκεί ένας διάλογος επιχειρημάτων μαζί του και θα το αντιληφθείς), αλλά αυτή που επιλέγεις να αποκτήσεις όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια…. Οι παραγωγές των Human Maze, Gusal, Phase, Vankh, και Telling Beatz έχουν μια συνοχή και καταφέρνουν να δημιουργούν ένα ενιαίο ύφος και στιλ που μπορεί να ισορροπεί μεταξύ τις σύγχρονης hip-hop παραγωγής, διατηρώντας μέσα τους έναν old-school πυρήνα. Πολύ προσεγμένη δουλειά από παραγωγικής και στιχουργικής άποψης και επιτέλους μια δουλειά που ακούμε τις ανησυχίες των νεότερων ανθρώπων χωρίς να αναλώνονται και να αναμασούν μοτίβα που δεν έχουν ζήσει καν.
Με αφορμή λοιπόν τον νέο δίσκο του Μυστήριου Τύπου «Αποκοπή», που κυκλοφορεί σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες από την Sky Vector Music, μιλήσαμε για την αποκοπή των συναισθημάτων, την ιδιοτέλεια των ανθρώπων και φυσικά τη διαφορετικότητα.
Φαντάζεσαι πώς θα ήταν να είχαμε ένα πασπαρτού αντικλείδι για τις σκέψεις των άλλων;
Υπάρχει, αλλά δεν είναι πασπαρτού. Λέγεται εμπιστοσύνη και κερδίζεται δύσκολα. Σημαντικότερο να εστιάσουμε, κατ’ εμέ, είναι στην ικανότητά μας να προσφέρουμε το δικό μας αντικλείδι, να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, τις αμφιβολίες μας, τους φόβους μας.
Είμαστε τόσο ιδιοτελή ως όντα που εξαφανιζόμαστε απότομα όταν ο δίπλα μας δεν έχει να μας προσφέρει πια τίποτα; Ή τουλάχιστον όταν νομίζουμε κάτι τέτοιο;
Δεν θα μας χαρακτήριζα ιδιοτελή όντα, αλλά τρομαγμένα, φοβισμένα και πληγωμένα. Τα προηγούμενα βιώματά μας μας οδηγούν σε έναν δισταγμό να επενδύσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις. Φοβισμένοι να μην «ρίξουμε» τον εαυτό μας, με το που δούμε (ή φανταζόμαστε) πως κάπου σταματάμε να «παίρνουμε» πράγματα εξαφανιζόμαστε. Είναι μηχανισμός άμυνας.
Αποκοπή από το συναίσθημα, δηλαδή αποκοπή από την πιο θερμή ουσία της φύσης μας. Πληγωνόμαστε την ίδια στιγμή που πληγώνουμε;
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αν σε νοιάζει, στεναχωριέσαι και πληγώνεσαι όταν συνειδητοποιείς τι κακό έχεις προκαλέσει στον άλλον, ειδικά αν είναι κάποιος που νοιάζεσαι/αγαπάς. Αν δεν σε νοιάζει, κάθε φορά που πληγώνεις και αδιαφορείς, φαινομενικά τουλάχιστον, χάνεις λίγο ακόμη από την ανθρωπιά σου.
Έχουμε μια βαθιά ανάγκη να καταλάβουμε πως μας νιώθουν ακόμα και όταν δεν μιλάμε. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζητήσουμε βοήθεια;
Είναι δύσκολο να παραδεχτούμε στον εαυτό μας πως χρειαζόμαστε βοήθεια, πως χρειαζόμαστε στήριξη. Θέλουμε να δείχνουμε αυτόνομοι, δυναμικοί, ανεξάρτητοι, λησμονώντας πότε πότε πως η ομάδα είναι ισχυρότερη της μονάδος.
Το αδιέξοδο που δημιουργούμε όλοι στο μυαλό μας είναι μια παράλληλη πραγματικότητα που μπορεί να μας διαλύσει. Γιατί ξεχνάμε ότι εκεί σε μια γωνίτσα υπάρχει πάντα ένα κόκκινο κουμπί διαφυγής που γράφει επάνω όνειρο;
Πόσες φορές έχουμε ονειρευτεί κάτι, δεν το έχουμε σκεφτεί έντονα, δεν το ποθούμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας, μόνο και μόνο για να απογοητευθούμε οικτρά όταν αυτό δεν γίνεται πραγματικότητα; Όταν η πεντακάθαρη εικόνα που δημιουργούσε το μυαλό μας είναι πλέον θολή και γεμάτη χιόνια; Όχι, το όνειρο μάλλον αδυνατεί να μας τραβήξει από το «αδιέξοδο», ικανό μόνο για μια φευγαλέα υπόνοια απόδρασης. Αυτό που όντως μπορεί να διαλύσει το αδιέξοδο είναι η δράση, το να σταματήσει το μυαλό να χάνεται στους δαιδάλους των σκέψεων και των πιθανοτήτων και να επανέρχεται στην ευθύγραμμη σκάλα της πραγματικότητας.
Από άγνωστοι δημιουργούμε σχέσεις και όταν ο κύκλος κλείνει γινόμαστε πάλι άγνωστοι. Απογοήτευση;
Από άγνωστοι δημιουργούμε σχέσεις και όταν ο κύκλος κλείνει συμπεριφερόμαστε πάλι σαν άγνωστοι. Φυσιολογικό είναι αυτό, γιατί δημιουργούσαμε κάτι μαζί. Όταν πλέον είμαστε χώρια, είναι επίπονο να συνεχίσουμε να το συντηρούμε ή να το αναπτύσσουμε υπό το νέο «καθεστώς». Δεν είναι ανέφικτο, αλλά απαιτεί αμοιβαίο σεβασμό και ωριμότητα. Συνήθως επικρατεί ο πόνος του χωρισμού. Από εκεί και πέρα, ποτέ δεν ένιωσα απογοήτευση για έναν χωρισμό. Η απογοήτευση δεν αφορά το κλείσιμο του κύκλου, αλλά τις πρότερες προσπάθειες να μην έρθει το τέλος.
Μέσα σε όλα τα ανησυχητικά που υπάρχουν στο δωμάτιο που ζεις το φως έστω και δύσκολα καταφέρνει και βρίσκει τον δρόμο. Ποιες όμορφες αντανακλάσεις των σκέψεών σου προβάλει;
Το πρώτο που φωτίζεται στο δωμάτιο είναι το χρώμα του. Μπλε ανοιχτό. Γαλάζιο. Καλοκαίρι, ουρανός, ζέστη, θάλασσα. Κοντολογίς, Ανάφη.
Η δική σου αλωπεκία ήταν η δική μου παχυσαρκία, ήταν η δική του -όποια- διαφορετικότητα. Τι μας φοβίζει τόσο πολύ στο πρόβλημα του άλλου και τον βγάζουμε στο περιθώριο;
Όλα ξεκινούν από την αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας. Αφενός, αν δεν είσαι εντάξει με τις δικές σου ιδιαιτερότητες, θα τις προβάλεις στους διπλανούς σου ως «πρόβλημα». Αφετέρου, αν δεν είσαι εντάξει με τις δικές σου ιδιαιτερότητες, πώς θα είσαι εντάξει με του διπλανού; Πιθανόν να τον απομακρύνεις, σκεπτόμενος πως έτσι ισχυροποιήσεις την θέση σου, ή ισχυροποιείς την εικόνα που προβάλεις στους γύρω, καθώς δείχνεις σταθερός, αδιαπέραστος, άθραυστος. Κατ’ εμέ, βασική προϋπόθεση για να δείξεις σεβασμό στους γύρω σου, είναι να μάθεις να σέβεσαι εσένα τον ίδιο.
Σπάνια γράφω επίλογο μετά τις συνεντεύξεις αλλά επιτρέψτε μου να σας πω πως εχθές είχα μια πολύ μικρή κουβέντα, ξέρετε από αυτές που ξεκινούν με θέμα από ένα κομμάτι στο ραδιόφωνο και σε πέντε λεπτά καταλήγουν στην φράση «Άκου Μύριαμ, μην στεναχωριέσαι, το ανθρώπινο είδος έχει αρχίσει εδώ και δεκαετίες να φθίνει και να αλλοιώνεται και καμιά εξέλιξη δεν προβλέπεται πια». Εξέπνευσα καταφατικά, καταπίνοντας την άρνηση των προηγούμενων δευτερολέπτων, ωστόσο συνέχιζα να σκέφτομαι πως όσο και αν η ηθική μας έφτασε στο ζενίθ της προ πτώσης, εγώ οφείλω να προσπαθήσω, όχι για να γυρίσω σε έναν παράδεισο από χώμα, νερό και πλευρά, αλλά να τον δημιουργήσω εκ νέου, έστω για όσους περιστρέφονται γύρω από τον άξονα μου. Και σίγουρα μπορώ να τα καταφέρω έχοντας ως φάρο τραγούδια που είναι ψυχές ζωντανές, όπως η «Αλωπεκία» …!
