Η νεανική λογοτεχνία είναι γεμάτη από συναρπαστικές ιστορίες φαντασίας, περιπέτειας, δράσης και μυστηρίου, που προσφέρουν όχι μόνο ψυχαγωγία, αλλά και πολύτιμα μαθήματα ζωής.
Εδώ παρουσιάζουμε τρεις τίτλους βιβλίων από την πρόσφατη εκδοτική κυκλοφορία που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και ειδών. Είτε αναζητάτε μαγικές περιπέτειες, είτε ιστορίες που αγγίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα, τα παρακάτω βιβλία υπόσχονται να κρατήσουν τους μικρούς αναγνώστες αφοσιωμένους και να τους βοηθήσουν να ανακαλύψουν τη δύναμη της ανάγνωσης. Οι προτάσεις απευθύνονται σε παιδιά 9+.
[ 1 ]
Τη νύχτα που μας παγίδεψε μια ιστορία – Μπεν Μίλερ
Η ιστορία ακολουθεί τα αδέλφια, τη Λάνα και τον Χάρισον, που βρίσκονται κυριολεκτικά παγιδευμένα μέσα σε ένα παραμύθι, όταν διαβάζουν ένα μυστηριώδες βιβλίο. Κάποιο βράδυ, ένα μαγικό νήμα οδηγεί τη Λάνα και τον Χάρισον στην κουφάλα του αγαπημένου τους δέντρου. Στην κορυφή του συναντούν μια μαγική χώρα. Εκεί η Βασίλισσα των Αραχνών απαγάγει τον Χάρισον. Τώρα η Λάνα πρέπει να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να βρει τον αδελφό της και να επαναφέρει την ισορροπία στον παραμυθένιο κόσμο προτού ξημερώσει. Για να καταφέρουν να επιστρέψουν στον πραγματικό κόσμο, πρέπει να περάσουν μέσα από μια σειρά από δοκιμασίες και επικίνδυνες περιπέτειες, που θυμίζουν κλασικά παραμύθια, όπως τους λύκους και τις μάγισσες, αλλά με ανατροπές.
Το βιβλίο είναι γεμάτο δράση, χιούμορ και αγωνία, ενώ παράλληλα αναδεικνύει θέματα όπως η συνεργασία, το θάρρος, η φιλία, και η δύναμη της φαντασίας. Μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων, τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται τις φοβίες τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις τους.
Ο συγγραφέας Μπεν Μίλερ έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός και ως ηθοποιός, κωμικός, και παρουσιαστής. Ξεκίνησε την καριέρα του ως κωμικός, γνωστός κυρίως από το κωμικό δίδυμο “Armstrong and Miller” μαζί με τον Αλεξάντερ Άρμστρονγκ ενώ έχει υποδυθεί τον ντετέκτιβ Ρίτσαρντ Πουλ στη δημοφιλή σειρά Death in Paradise και έχει αναλάβει και ρόλο στο Paddington 2. Η κινηματογραφική εμπειρία τον έχει οπλίσει με την ικανότητα να γράφει παραστατικά, ζωντανά, συνθέτοντας δυνατές εικόνες, με ενδιαφέρουσα πλοκή και ρυθμό αλλά και να δημιουργεί χαρακτήρες με ζωντανό και αυθεντικό τρόπο.
Μετάφραση: Σοφία Γρηγορίου
Ένα μικρό απόσπασμα
«Ένα από τα καλύτερα πράγματα του να μένεις με τη γιαγιά και τον παππού, πέρα από τη θρυλική σπιτική τζιτζιμπίρα του παππού και το διάσημο στρούντελ μήλου της γιαγιάς, ήταν το Κούφιο Δέντρο. Και γι’ αυτό, το πρώτο που έκαναν η Λάνα και ο Χάρισον με το που τους άφησε ο πατέρας τους για τις καλοκαιρινές διακοπές ήταν να φορέσουν τις γαλότσες τους, να κατηφορίσουν με μεγάλες δρασκελιές το δρομάκι και να διασχίσουν πλατσουρίζοντας τον βάλτο έως εκεί όπου τους περίμενε το φιλαράκι τους. Έχουν κάτι το μαγικό τα κούφια δέντρα. Κάποιοι λένε ότι μέσα τους ζουν νεράιδες και ξωτικά και ότι, προτού χωθείς στην κουφάλα τους, πρέπει πάντα να γυρνάς το παλτό σου το μέσα έξω για να προστατευτείς από τα μάγια τους. Άλλοι πάλι λένε ότι οι κουφάλες αποτελούν εισόδους σε κόσμους μαγικούς.
Πάντως, είτε πιστεύεις στη μαγεία είτε όχι, αν έπαιζες έστω και μια φορά στο Κούφιο Δέντρο που βρισκόταν κοντά στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, δεν το ξεχνούσες ποτέ. Το δέντρο ήταν κούφιο από πάνω μέχρι κάτω και, από το πολύ σκαρφάλωμα τόσων γενιών παιδιών, λαβές είχαν σκαλιστεί στο εσωτερικό του, οπότε μπορούσες να αναρριχηθείς έως απάνω και να ξεπροβάλεις το κεφάλι σου από την κορυφή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχε και πρόσωπο. Στο μέσο του κορμού, δύο άδεια μάτια βρίσκονταν πάνω από μια ελικοειδή τρύπα που έμοιαζε με μύτη, κάτω από την οποία χαμογελούσε ένα ορθάνοιχτο στόμα με φουσκώματα παραταγμένα στη σειρά σαν δόντια. Κι αν πρόσθετες και το γεγονός πως τα σπασμένα κλαδιά του έμοιαζαν με μαλλιά, ίσως σου περνούσε από το μυαλό ότι το δέντρο ολόκληρο ετοιμαζόταν να ξεσπάσει σε γέλια ή να το ρίξει στο τραγούδι ή ίσως να σου τραγανίσει τα κόκαλα προτού σε καταπιεί αφήνοντας ένα φυλλώδες ρέψιμο.»
[ 2 ]
Ο παράξενος Αδάμ και το φεγγάρι – Κυριάκος Αθανασιάδης
Γυρίζουμε για λίγο στις 20 Ιουλίου 1969 την ημέρα που όλος ο κόσμος περιμένει με ανυπομονησία τη μεγαλύτερη στιγμή στην Ιστορία: την κατάκτηση της Σελήνης. Άντρες, γυναίκες και παιδιά με αγωνία περιμένουν το επόμενο μεγάλο βήμα του Όλντριν και του Άρμστρονγκ. Όλοι είναι κατενθουσιασμένοι, και δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην σκοπεύει να παρακολουθήσει την προσσελήνωση στην τηλεόραση. Και όλα αυτά μπορεί να συνέβαιναν σε μια μακρινή χώρα, στην Αμερική που οι περισσότεροι είχαν τηλεόραση ή και όχι. Γιατί εδώ στη μικρή μας χώρα σίγουρα είναι απειροελάχιστοι εκείνοι που διαθέτουν μία. Είναι 1969, οι περισσότεροι δεν έχουν δει καν από κοντά μια τηλεόραση, ενώ τα παιδιά παίζουν βόλους και μπάλα στις αλάνες, και γυρίζουν σπίτι με γρατζουνισμένα γόνατα. Είναι 1969, και ένα βαρύ σύννεφο σκεπάζει την Ελλάδα… Λίγοι μιλάνε γι’ αυτό, και όλοι περπατούν με σκοτεινιασμένο βλέμμα, και φόβο.
Εκτός από ένα δεκάχρονο αγόρι, που κοιτάζει με δέος τον ουρανό. Γιατί όνειρό του είναι να γίνει αστροναύτης, και να ταξιδεύει στο Διάστημα όπως ο Νιλ Άρμστρονγκ – και όπως ο αγαπημένος του υπερήρωας, ο Παράξενος Αδάμ. Πρόκειται για έναν ήρωα που πρωτοεμφανίστηκε το 1958 και στην Ελλάδα από το 1961.
Ο Κυριάκος Αθανασιάδης μας μεταφέρει πίσω στον χρόνο για να μας αφηγηθεί μια ξεχωριστή ιστορία μέσα από τα μάτια ενός 10χρονου αγοριού. Γεγονότα μικρά και μεγάλα που συγκλονίζουν την ανθρωπότητα αλλά και τη ζωή ενός παιδιού, θραύσματα μιας εποχής περασμένης που άφησε στο διάβα της μια γλυκιά νοσταλγία ενηλικίωσης και ονειροπόλησης. Μια μικρή παρέα, ένας μικρός πυρήνας, ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα συμβαίνουν για μερικούς μόνο λίγους αφήνοντας μεγάλα σημάδια στο διάβα τους. Με χιούμορ, αμεσότητα, ζωντάνια και μια γλυκιά νοσταλγία ο Κυριάκος Αθανασιάδης μας δίνει μια όμορφη ιστορία διανθισμένη με στοιχεία ιστορίας και παιδικής νοσταλγίας.
Εικονογράφηση: Ναταλία Καπατσούλια
Ένα μικρό απόσπασμα
«Περίμενα με λαχτάρα εκείνη την ημέρα –είπαμε, όλος ο κόσμος την περίμενε, αλλά εγώ ένα παραπάνω γιατί ήθελα να γίνω αστροναύτης όταν μεγαλώσω–, και στο μεταξύ είχα μάθει τα πάντα για τον πύραυλο, που λεγόταν Κρόνος 5, για το όχημα διακυβέρνησης, το διαστημόπλοιο Κολούμπια, και για τη σεληνάκατο, τον τρομερό Αετό, που θα κατέβαινε στη Σελήνη και θα προσεδαφιζόταν εκεί. Όπως βέβαια είχα μάθει τα πάντα και για το πλήρωμα της αποστολής: για τους πρωτοπόρους αστροναύτες Μπαζ Όλντριν, Νιλ Άρμστρονγκ και Μάικλ Κόλινς.
Ναι, ήξερα γι’ αυτούς οτιδήποτε μπορούσε να μάθει κάποιος διαβάζοντας την εφημερίδα – κι εγώ τη διάβαζα καθημερινά. Γιατί τότε παίρναμε κάθε μέρα την εφημερίδα, και οι περισσότεροι τη διάβαζαν από την αρχή μέχρι το τέλος. Επίσης, τους ζήλευα τρομερά και τους τρεις. Και βέβαια ήθελα όσο τίποτε άλλο να τους μοιάσω όταν μεγαλώσω. Ήθελα να πάω κι εγώ στο φεγγάρι. Τα πράγματα ήρθαν έτσι που τελικά έζησα κάτι σχεδόν εξίσου συναρπαστικό, και μάλιστα πολύ προτού μεγαλώσω.
Μπορεί να μην πήγα στο φεγγάρι, αλλά εκείνη ακριβώς την ιστορική ημέρα, στις 20 Ιουλίου του 1969, την ίδια στιγμή που ο Όλντριν με τον Άρμστρονγκ πατούσαν στην επιφάνεια του δορυφόρου μας, ζούσα κι εγώ την πιο μεγάλη περιπέτεια όλης μου της ζωής. Μόνο που τη δική μου περιπέτεια δεν την έμαθε ποτέ κανείς. Μέχρι τώρα, που θα τη μάθετε εσείς.»
[ 3 ]
Τι τρέχει στο Ράδιο Ξεφτέρι; – Ελένη Γεωργοστάθη
Μια μουσική εκπομπή, ένας διασκεδαστικός πλην ενημερωτικός ραδιοφωνικός σταθμός, μικροί αλλά φιλόδοξοι σεφ, ένα ζαχαροπλαστείο με το όνομα «Γλυκομπουκίτσες» και μερικά μυστηριώδη, απειλητικά τηλεφωνήματα μερικά μόνο από τα στοιχεία που στήνουν το σκηνικό της νέας ιστορίας της Ελένης Γεωργοστάθη. Μια ιστορία μυστηρίου με πολλούς και ενδιαφέροντες εμπλεκόμενους που δεν θέλεις να αφήσεις από τα χέρια σου.
Μια ιστορία με ανατροπές, χαρακτήρες που αναδύονται ξαφνικά εμπλουτίζοντας τη δράση, μια απολαυστική λίστα υπόπτων και η συνέχεια επί των σελίδων….
Η συγγραφική δουλειά της Ελένης Γεωργοστάθη χαρακτηρίζεται από την επιθυμία να εμπνεύσει τα παιδιά να ανακαλύψουν τη χαρά της ανάγνωσης, ενώ παράλληλα καλλιεργεί τη δημιουργικότητα, τη φαντασία και την κριτική σκέψη μέσα από τις ιστορίες της.
Εικονογράφηση: Λένα Στρούτση
Ένα μικρό απόσπασμα
«Οι «Μουσικές κουβέντες» ήταν η πιο αλλόκοτη εκπομπή που υπήρχε όχι μόνο στο Ράδιο Ξεφτέρι αλλά και σ’ όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της πόλης μας. Παρότι φαινόταν μια συνηθισμένη εκπομπή με συνεντεύξεις, αυτό που την έκανε διαφορετική από τις άλλες ήταν ότι τα μισά τραγούδια που ακούγονταν στη διάρκειά της τα διάλεγε ο παρουσιαστής της εκπομπής και τα άλλα μισά ο καλεσμένος του. Κάποιες φορές τα τραγούδια και οι μουσικές που επέλεγαν οι δυο τους ταίριαζαν, όπως τότε που ο Χριστόφορος είχε καλέσει για συνέντευξη τη θεία μου κι οι δυο τους έβαζαν το ένα κομμάτι τζαζ μετά το άλλο και παραλίγο να μας πάρει όλους ο ύπνος. Άλλοτε, πάλι, τα τραγούδια που διάλεγε ο παρουσιαστής δεν είχαν καμία σχέση με εκείνα που προτιμούσε ο καλεσμένος του. Όπως εκείνο το Σάββατο, που ο ξάδελφός μου είχε πάει στον ραδιοφωνικό σταθμό για να μιλήσει για το νέο βραβείο το οποίο είχε κερδίσει σε έναν πολύ σημαντικό μαθηματικό διαγωνισμό.
Η συνέντευξη ξεκίνησε κανονικά, με τον Χριστόφορο να ρωτάει τον Ντίνο πώς ένιωθε για το βραβείο, και τον ξάδελφό μου να ξεροβήχει, να κάνει ένα μακρόσυρτο «Εεεεε» και μετά ν’ απαντάει κάπως τρακαρισμένος ότι ένιωθε πολύ χαρούμενος και πολύ περήφανος. Και μετά έπεσε το πρώτο μουσικό κομμάτι, που είχε διαλέξει ο Χριστόφορος και ήταν απόσπασμα από μια όπερα, με μια σοπράνο που μας πήρε τα αυτιά με τις τσιρίδες της. Και καπάκι μπήκε το δεύτερο κομμάτι, ένα τραγούδι χέβι μέταλ που είχε διαλέξει ο Ντίνος και που κι αυτό μάς πήρε τα αυτιά, γιατί ο τραγουδιστής ούρλιαζε περισσότερο κι από τη σοπράνο.»
Τα βιβλία «Τη νύχτα που μας παγίδεψε μια ιστορία», «Ο παράξενος Αδάμ και το φεγγάρι» και «Τι τρέχει στο Ράδιο Ξεφτέρι;» μόλις κυκλοφόρησαν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.
