Δεν έχω κρύψει την αγάπη που θρέφω για την ΕΡΤ μας, ήταν έρωτας απ’ την πρώτη ματιά. Από παιδί που με συντρόφευε με την τότε εκπαιδευτική της τηλεόραση κι όσο ενηλικιωνόμουν συνέχιζε και συνεχίζει να με εκπαιδεύει. Ναι, υπήρξαν και σκοτεινές περίοδοι της που κάπως σαν να λησμόνησε τον στόχο της. Ευτυχώς όμως πάντα βρίσκει τον τρόπο και επιστρέφει στον κύριο άξονα της που είναι το να προσφέρει ποιοτικό περιεχόμενο σε όλους όσους επικαλούνται τη κλασική πια φράση «εμείς την πληρώνουμε την ΕΡΤ».
Λοιπόν το ERTFILX με αποζημιώνει με το περιεχόμενό του κι όσο περνάει ο καιρός το νιώθω και πιο ανταγωνιστικό ως προς τις άλλες ελληνικές πλατφόρμες ακόμα και τις ξένες που καταλήγουν σε «φλιξ». Το αρχειακό του υλικό είναι η ιστορία της Ελλάδας, οι εκπομπές λόγου, οι σειρές και τα ντοκιμαντέρ του διδακτικά, αρκετά από αυτά – δεν θα πω όλα. Τώρα όμως πια εντόπισα και αντανακλαστικά γρήγορα. Το 2023 με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του παγκόσμιου φαινόμενου Μαρία Κάλλας κάπως έπρεπε να τιμήσουμε την La Divina (Η Θεϊκή) μας. Τον Οκτώβριο του 2023 εγκαινιάστηκε στην οδό Μητροπόλεως 44 το διαδραστικό Μουσείο Μαρία Κάλλας. Η Εθνική Λυρική Σκηνή μας έδωσε ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ το «Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία» των Μιχάλη Ασθενίδη και Βασίλη Λούρα. Αναρωτιόμουν η ΕΡΤ τι θα κάνει; Θα μείνει στο ντοκιμαντέρ του 2007 «Η Ελληνίδα Μαρία Κάλλας» του Τάσου Ψαρρά ή θα μας παραπέμψει σε κείνα του εξωτερικού όπως το “Maria by Callas” του Τομ Βολφ του 2017;
Η ΕΡΤ χάρη σε αυτά τα γρήγορα πια αντανακλαστικά της έκανε την παραγωγή μιας βιογραφικής σειράς 10 επεισοδίων, με τίτλο «Η Μαρία που έγινε Κάλλας». Ήδη κυκλοφορούν ελεύθερα στο ERTFLIX μα από τη Δευτέρα 13 Ιανουαρίου το βράδυ προβάλλονται και απ’ την ΕΡΤ1 κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Η Όλγα Μαλέα και οι σεναριογράφοι Απόστολος Αλεξόπουλος, Βαγγέλης Νάσης, Πένυ Φυλακτάκη, Μανίνα Ζουμπουλάκη χτίζουν το σενάριο τους βασισμένοι στο βιβλίο του ιστορικού Νικόλα Πετσάλη-Διομήδη «Η άγνωστη Κάλλας» με αποτέλεσμα η σειρά να παύει να είναι μόνο βιογραφική μα να γίνεται και κοινωνική. Ως αφορμή παίρνει τη ζωή της Μαρίας Καλογεροπούλου μα στέκει στα βαθιά κοινωνικά προβλήματα της περιόδου που και η ίδια βίωσε και την έδιωξαν τελικά από την Ελλάδα. Μάλιστα σε κάθε επεισόδιο υπάρχουν ένθετες σκηνές από το αρχείο της ΕΡΤ και πληροφορίες που σε μεταφέρουν στην εποχή, όπως για παράδειγμα η μυστική επιχείρηση διάσωσης των εκθεμάτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με την κωδική ονομασία «βάλε φωτιά».
Η σκηνοθετική οπτική της Όλγας Μαλέα είναι καταπληκτική από την πρώτη κιόλας σκηνή που μια μπουκαπόρτα ανοίγει στο λιμάνι του Πειραιά το 1937 με ήχο αμερικάνικης τζαζ. Πάνω στο κατάστρωμα περπατούν ανάμεσα σε άλλους τρεις, γυναίκες που έρχονται από την Αμερική να κάνουν το αντάμωμα με την οικογένειά τους. Η Μαρία, η Τζάκυ και η μαμά Λίτσα Καλογεροπούλου ανταμώνουν με το σόι κατόπιν με τις κακουχίες της ιταλο-γερμανικής κατοχής καταλήγοντας στο τελευταίο επεισόδιο να δούμε τη Μαρία Καλογεροπούλου μόνη να βαδίζει στο ίδιο κατάστρωμα το 1945 στην επιστροφή της στον «μπαμπούκο» της και στο κυνήγι του ονείρου της.
Η σειρά είναι πάρα πολύ προσεγμένη στη λεπτομέρειά της, σε ταξιδεύει στο παρελθόν, σε εποχές δύσκολες που φτάνουν τον άνθρωπο στα όρια του ενώ παράλληλα εξελίσσεται η ιστορία ενηλικίωσης μιας έφηβης κοπέλας με παραπάνω κιλά, ακμή, κατσαρά μαλλιά, γυαλιά οράσεως που θέλει να ονειρευτεί, να ερωτευτεί, να δικαιωθεί, να αγαπηθεί.
Η ιστορία της Μαρίας Κάλλας, της γυναίκας που αγαπήθηκε όχι μόνο απ’ άκρη σ’ άκρη της γης, μα ίσαμε το τέλος του χρόνου αποτυπώνεται άρτια και αντάξια, μπορεί να σταθεί πλάι στις σειρές του εξωτερικού. Παρακολουθούσα τα επεισόδια το ένα μετά το άλλο και ήταν μια απόλαυση. Τα πλάνα, η διεύθυνση φωτογραφίας, ο ήχος ο λυρικός που κυριαρχεί ακόμα και το πώς το σενάριο καταπιάνεται με τις θολές στιγμές της οικογένειας. Πολλά ακούγονταν πολλά λέγονταν μα εδώ αποτυπώνονται με έναν τρόπο έντιμο και αρκετά ρεαλιστικό χάρη στη σκηνοθετική οπτική και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Η Ελένη Ράντου είναι καταπληκτική – θα έλεγα κεντάει τον ρόλο αν και στη σειρά ράβει στη ραπτομηχανή της – ως Λίτσα βγάζει όλο το παράπονο μιας γυναίκας που στερήθηκε τα όνειρά της, ένιωσε μόνη και αγωνίστηκε προδίδοντας και τις αρχές της ακόμα προκειμένου να επιβιώσουν με τις δυο της κόρες στην κατεχόμενη Αθήνα της ανέχειας.
Στη σειρά «Η Μαρία που έγινε Κάλλας» ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν η Demy (Δήμητρα Παπαδέα) που ναι, δεν μου ήταν άγνωστη η πορεία της μουσικά μα και στα μιούζικαλ, αλλά δεν της το είχα ότι θα απέδιδε τόσο σωστά το πνίξιμο της Τζάκι. Μιας καλλονής της εποχής και αδελφή της Μαρίας που ήθελε να ζήσει τον έρωτα κι όχι να την βλέπουν ως ερωτικό αντικείμενο πόθου και μπράβο στην Demy για την ερμηνεία της.
Το διαμάντι της σειράς είναι η πρωτοεμφανιζόμενη τηλεοπτικά Κλεοπάτρα Ελευθεριάδου που ανέλαβε τον ασήκωτο ρόλο της Μαρίας Κάλλας. Το στοίχημα το κέρδισε, κατάφερε να με πείσει καθώς την έβλεπα να πιέζεται, να θυμώνει, να τρώει σοκολατάκια, να απογοητεύεται ερωτικά, να τραγουδά όλα δουλεμένα και προσεγμένα στη λεπτομέρεια. «Κελάηδησε» η Κλεοπάτρα Ελευθεριάδου αλλά και η Κάρμεν Ρουγγέρη στις λιγοστές εμφανίσεις της στη σειρά, η οποία παίζει τόσο λιτά τη γιαγιά της Μαρίας που σε κάνει ασυναίσθητα να σκέφτεσαι τη δικιά σου γιαγιά.
Παρακολουθώντας το Η Μαρία που έγινε Κάλλας σκεφτόμουν τέτοια τηλεόραση πια θέλω από την ΕΡΤ, αρκετά πια με τα καθημερινά ουρλιαχτά. Θέλω δυνατές σειρές έστω και λίγων επεισοδίων καλοδουλεμένες όπως αυτή. Θέλω σειρές που οι ηθοποιοί παίρνουν πρωταγωνιστικούς ρόλους αν και πρωτοεμφανιζόμενοι, γιατί η Όλγα Μαλέα μπήκε στον κόπο να κάνει σοβαρό κάστινγκ. Θέλω σειρές που να έχουν την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα να παίζει μουσική και την Χορωδία της ΕΡΤ να τραγουδά. Θέλω σειρές που οι σκηνές τους να εκτυλίσσονται μέσα στους αυθεντικούς χώρους της ιστορίας που λένε όπως συνέβη σε αυτή την περίπτωση με γυρίσματα στο Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο που στέγαζε την Εθνική Λυρική Σκηνή, στην πρώτη στέγη του Ωδείου Αθηνών στην Πειραιώς 35 μα και στην Πατησίων 61, το σπίτι που κατοικούσε η οικογένεια στα χρόνια της κατοχής και σύντομα θα μετατραπεί σε Ακαδημία Λυρικής Τέχνης Μαρία Κάλλας.
Είναι παραγωγές που κοστίζουν το γνωρίζω μα η ΕΡΤ μόνο τέτοιες πρέπει να μας προσφέρει ανεξάρτητα της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Καλύτερα να βγαίνουν δυο τέτοιες σειρές τον χρόνο που να μπορούν να πουληθούν στο εξωτερικό ή που να μπορώ στο μέλλον να τις συστήσω σε κάποιον να τις παρακολουθήσει παρά όλα βήτα διαλογής προγράμματα που γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο.
Κι αν πιστέψει κανείς ότι δεν βρήκα κανένα ψεγάδι στη σειρά κάνει λάθος, τα βρήκα απλά επιλέγω να μην σταθώ σε αυτά μιας και υπερτερούν όλα τα υπόλοιπα. Θα ήθελα για παράδειγμα περισσότερα γνωστά πρόσωπα της λυρικής σκηνής μας να συμμετείχαν, γιατί υπήρξε μια στιγμή που η ηχογραφημένη φωνή της λυρικής τραγουδίστριας δεν πάτησε καλά στο γύρισμα με τη Ρένια Λουϊζίδου που καλούνταν να παίξει τον ρόλο της Ισπανίδας δασκάλας Ελβίρα ντε Ιδάλγο. Θα ήθελα στα γυρίσματα που γίνονταν στους χώρους λυρικών σκηνών να είχαν περισσότερους θεατές καθισμένους. Μα επιμένω θα σταθώ στα ακόμα πιο ουσιαστικά.
Η Μαρία που έγινε Κάλλας με ενθουσίασε. Δεν το κρύβω μου έδωσε μια ελπίδα πως θα συνεχίσει έτσι η ΕΡΤ προσφέροντας μας ποιοτικές νέες παραγωγές. Σκεφτόμουν μάλιστα ώρες ώρες, λες και δεν ζω στην Ελλάδα, πόσο ωραία θα ήτανε να υπάρξει και δεύτερη σεζόν της σειράς, θα μου πεις μία δεν σου φτάνει; Μωρέ μου φτάνει και μου περισσεύει όμως να, δεν μπορώ να μην ονειροβατήσω και να φανταστώ την Κλεοπάτρα Ελευθεριάδου αδυνατισμένη για τις ανάγκες του νέου κύκλου της σειράς όπως κάνουν στο Χόλιγουντ και κάποια συμπαραγωγή της ΕΡΤ με κανάλια τηλεοπτικά συμβεβλημένα ήδη με την EBU για γυρίσματα σε Ιταλία και Γαλλία. Μην σας πω και prequel με τα παιδικά της χρόνια στην Αμερική, Μαρία Κάλλας είναι αυτή και μπορώ να έχω ακόμα και ψευδαισθήσεις, ότι μπορούμε να παράγουμε κι άλλες σειρές προσεγμένες και καλογυρισμένες για τις ζωές κάποιον Ελλήνων που μας έκαναν να νιώσουμε περήφανοι ως Έλληνες.
*Η σειρά είναι διαθέσιμη με υπότιτλους για κωφούς και βαρήκοους
