Ο κατάδικος του Κωνσταντίνου Θεοτόκη “δραπετεύει” με τη βοήθεια του Οικείου Θεάτρου. Μπορείτε να τον συναντήσετε οπουδήποτε σχεδόν, σε σπίτια, καταστήματα, αυλές, σχολεία, ακόμα και σε.. εκκλησίες! Μην τρομάζετε όμως! Ο συγκεκριμένος κατάδικος εμφανίζεται μόνο όπου τον καλούν, και, αν κρίνουμε από την επιτυχία των παραστάσεων, θα συνεχίσει τη δράση του στα πιο απίθανα μέρη!
Τί είναι όμως το Οικείο Θέατρο; Για όσους δε το γνωρίζουν, το Οικείο Θέατρο είναι μια ιδέα του ηθοποιού και σκηνοθέτη Μίλτου Δημουλή, ο οποίος μετά από πολλά χρόνια “συμβατικών παραστάσεων”, αποφάσισε να υπερπηδήσει τα εμπόδια που προκαλεί η έλλειψη χώρων ελεύθερης θεατρικής έκφρασης στις μέρες μας και να στοχεύσει στην ουσία, να φέρει δηλαδή σε άμεση επαφή το θεατή με τη θεατρική πράξη, αυτή καθεαυτή, χωρίς την αναγκαιότητα ενός τυπικού θεατρικού χώρου. Βασική φιλοσοφία αυτής της θεατρικής ομάδας είναι να δημιουργηθεί ένα οικείο θέατρο για όλους, ξαναθυμίζοντάς μας ότι τον πρώτο και τελευταίο ρόλο στο θέατρο οφείλει να παίζει το ίδιο το κείμενο και το έμψυχο υλικό, δηλαδή η ψυχή και το ήθος των ηθοποιών, και όχι τα πλούσια σκηνικά. Οπως μας τόνισε ο κ. Δημούλης, ο φυσικός χώρος του Οικείου Θεάτρου βρίσκεται οπουδήποτε υπάρχουν άνθρωποι!
Έτσι φέτος, μετά την περσινή επιτυχία της παράστασης «Θύτες ή Θύματα και …κάτι γκρι» στην Αθήνα, αποφάσισε μαζί με την ομάδα που αποτελούν το Οικείο Θέατρο και μοιράζονται την ίδια δημιουργική τρέλα με αυτόν, να αφουγκραστούν τη δίψα της επαρχίας για καλό και ποιοτικό θέατρο και να ξεκινήσουν από την Κέρκυρα, ανεβάζοντας τον κατάδικο, έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη.
Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου δεν έγινε τυχαία: Εκτός από το σεβασμό ως προς τη μεγάλη επιθυμία των Κερκυραίων να ξαναπαρακολουθήσουν επιτέλους μετά από χρόνια μια παράσταση βασισμένη σε κάποιο θεατρικό του, η υπόθεση του Κατάδικου μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς η κεντρική ιδέα του έργου συνίσταται στην ανάδειξη της επίδρασης των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών στην ανθρώπινη ύπαρξη. Απώτερος στόχος του κειμένου είναι να αφυπνίσει και να ενεργοποιήσει το κοινό. Ο κ. Δημουλής μας μίλησε για τους δύο βασικούς χαρακτήρες του έργου: Ο κεντρικός ήρωας του έργου, ο Τουρκόγιαννος, είναι ο γιος της κοινωνίας, ένας καθημερινός άνθρωπος της εγκαρτέρησης και της αυταπάρνησης, και από την άλλη μεριά βρίσκεται ο Πέπονας, ένας άνθρωπος δόλιος, συκοφάντης, δολοπλόκος, κοινωνικά ευυπόληπτος, ο οποίος δε θα διστάσει να διαπράξει ακόμα και φόνο προκειμένου να επιτύχει το σκοπό του. Αυτές οι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κοσμοαντιλήψεις σχοινοβατούν διαρκώς καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου και ο θεατής αφήνεται ελεύθερος να επιλέξει το δικό του δρόμο στο τέλος.
Η παράσταση έχει ξεκινήσει και παίζεται όλο τον Οκτώβρη στο σύνολο του νησιού, υιοθετώντας ως θεατρική σκηνή διάφορα σπίτια, εκκλησίες, θεατρικές σκηνές του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., τις φυλακές της Κέρκυρας, τοπικούς πολιτιστικούς οργανισμούς, αίθουσες σχολείων κλπ. Στην ερώτησή μας για την αναπάντεχη χρήση του χώρου της εκκλησίας ως σκηνικό, ο κ. Δημουλής αναφέρει ότι αποτελούσε βαθιά του επιθυμία καθώς θεωρεί την εκκλησία ένα πολύ οικείο χώρο όχι μόνο για τον ίδιο και τους ηθοποιούς της ομάδας του, αλλά και για το κοινό. Και πραγματικά όποιος δει το έργο θα συμφωνήσει ότι ο χώρος δε μοιάζει παράταιρος αντίθετα συμβάλλει στην ατμοσφαιρικότητα της παράστασης.
Με μοναδικές αποσκευές λοιπόν το δυνατό κείμενο , το ταλέντο και την εφευρετικότητα, μετά το τέλος των παραστάσεων στην Κέρκυρα, ο κατάδικος θα δραπετεύσει πάλι, με προορισμό την Αθήνα αυτή τη φορά. Αξίζει να τον συναντήσουμε!
Περισσότερες πληροφορίες για τις παραστάσεις του Κατάδικου στην Κέρκυρα δείτε εδώ.
