Η κρίση για πολλούς συναυλιακούς χώρους, ευτυχώς για εμάς, δεν αποτελεί δικαιολογία και αρκετοί είναι αυτοί που συνεχίζουν να παρουσιάζουν φρέσκιες μουσικές από το εξωτερικό. Αυτό σκέφτηκα μόλις είδα την ανακοίνωση για την πρώτη εμφάνιση των The Irrepressibles στην Αθήνα τους οποίους τους ήξερα, όπως οι περισσότεροι, από το “In this shirt” και το πρώτο άλμπουμ τους “Mirror Mirror”. Άδραξα λοιπόν την ευκαιρία να ακούσω και live -ακόμα καλύτερα!- την δεύτερη δουλειά τους “Nude” την περασμένη Παρασκευή στο Fuzz Club σε ένα οπτικοακουστικό θέαμα.
Μουσικά, είναι συχνές οι αναφορές τους στον David Bowie, την Kate Bush και τους Antony and the Johnsons ως βασικές επιρροές στην δισκογραφία τους. Στοιχεία στα τραγούδια και στις εμφανίσεις τους υπάρχουν και από Elvis, Bryan Ferry, την λίμνη των κύκνων του Matthew Bourne και από το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας. Ναι, ο Jamie McDermott, frontman του σχήματος, κατάφερε να συνδυάσει όλα τα παραπάνω. Το σχήμα έχει κυκλοφορήσει δύο albums, παρότι υπάρχει εδώ και σχεδόν μία δεκαετία, και ισάριθμα EPs.
22:20 το βράδυ της περασμένης Παρασκευής και ο κόσμος (αν και δεν ήταν αρκετός ώστε να γεμίσει το club) είχε ενέργεια. Η Nalyssa Green εμφανίστηκε στη σκηνή και άνοιξε την συναυλία με δικά της κυρίως κομμάτια συνοδευμένα με το ατμοσφαιρικό θέρεμιν και ένα πιάνο. Απλή, ξυπόλητη, με τραγούδια και αισθητική που προετοίμασαν το κοινό.
23:10 ξεκίνησαν να ανεβαίνουν στη σκηνή οι μουσικοί: βιολί, βιόλα, τσέλο, πιάνο και 2 ντράμς πλαισίωσαν τον frontman -περσόνα θεατρικής εξτραβαγκάνζας σύμφωνα με τους Sunday Times– και το θέαμα “Nude” ξεκίνησε…
‘Ενα οπτικοακουστικό θέαμα υποσχόταν η επικοινωνία της συναυλίας, ένα ακουστικό θέαμα συνάντησα εγώ. Οπτικό θέαμα (εκτός από το σκηνικό με τα λευκά υφάσματα που έκρυβαν σημεία της σκηνής) υπήρχε μόνο στην θεατρική αλλά και εντυπωσιακή κίνηση όλων των προσεκτικά επιλεγμένων μουσικών του σχήματος και ιδιαίτερα στην κίνηση του frontman, εμφανώς επηρεασμένου από avant garde στοιχεία.
Η φωνή του Jamie McDermott σίγουρα εντυπωσιάζει. Η μετάβαση για τον Jamie από χαμηλές σε ψηλές οκτάβες είναι κάτι απλό. Οι οπερικές αποχρώσεις που δίνει στην ποπ μουσική του και στους αυτοβιογραφικούς στίχους του είναι αυτά που κάνουν τους περισσότερους να αναγνωρίζουν κομμάτια του χωρίς να γνωρίζουν τίτλο ή όνομα. Ο ανοιχτά gay Jamie με ιδιαίτερο τρόπο συνδύασε σε αυτό το live, ορχηστρική μουσική (όπως στο Arrow που άνοιξε την συναυλία) και στίχους που μιλούσαν για Men in Love αλλά και δάκρυα ενός κλόουν (Tears, από το album τους “Nude”). Ο McDermott στην συναυλία με παιχνιδιάρικη και ταυτόχρονα ερωτική διάθεση έμοιαζε να συντονίζει χορευτικά όλους τους μουσικούς του, οι οποίοι με την σειρά τους τον ακολουθούσαν δημιουργώντας ένα καλοσυντονισμένο μπαλέτο με πλούσιο ερωτισμό πάνω στη σκηνή.
Την υπέροχη φωνή, την κιθάρα και το mini πιάνο του McDermott συνόδευσαν η Sarah Kershaw (ηλεκτρικό πιάνο, keytar, φωνητικά), η Charlie Stock (βιόλα, loop pedal, φωνητικά), η Chloe Treacher (Τσέλο, loop pedal, φωνητικά), ο James Field(κρουστά, φωνητικά, projections) και ο Ian Tripp (κρουστά, φωνητικά, xylosynth, φωτισμός). Εμείς χαρήκαμε που βρεθήκαμε σε μία τέτοια συναυλία και γνωρίσαμε ένα ανερχόμενο ακόμα συγκρότημα!
