Γιατί είναι το Hacks (HBO Max) η καλύτερη κωμική σειρά αυτή την στιγμή στην τηλεόραση; Σύντομη απάντηση: επειδή επιχειρεί να συνδυάσει την πλούσια κωμική και σατιρική φλέβα με καίρια και σύνθετα ζητήματα που αφ’ ενός είναι ιδιαιτέρως επίκαιρα στην εποχή μας, χωρίς όμως να στερούνται και μίας διαχρονικής διάστασης.
Θα μου πει τώρα κάποιος; Γι’ αυτό θα κάτσουμε να δούμε μια κωμική σειρά; Για τους ακανθώδεις προβληματισμούς; Κατ’ αρχάς ναι, γιατί όχι. Η καυστικότητα της σάτιρας συναρτάται άμεσα από το αντικείμενό της. Συχνά όσο πιο «δύσκολο» είναι το αντικείμενο τόσο πιο επιτυχημένη είναι η σάτιρα αν γίνει σωστά. Αλλά για να επανέλθω στην ουσία του (υποθετικού) ερωτήματος: το Hacks θα το δει κάποιος κυρίως επειδή είναι πολύ αστείο. Τα αστεία ίσως να μην είναι πάντοτε κραυγαλέα, αλλά η υποδόρια σάτιρα προκαλεί πιο συχνά χαμόγελο και πιο σπάνια γέλιο.
Η πλοκή ξεδιπλώνεται γύρω από την Ντέμπορα Βανς, μία θρυλική και άκρως επιτυχημένη κωμικό που πλησιάζει πια τα εβδομήντα και ζει σε μια έπαυλη στο Λας Βέγκας έχοντας όμως βολευτεί σε μια στατική ζωή χωρίς επαγγελματικές προκλήσεις. Όταν αποφασίζει να επανεφεύρει τον εαυτό της και το κωμικό της στίγμα, αποφασίζει να προσλάβει την Έιβα, μια εικοσιπεντάρα, woke, νευρωτική κωμικό, ώστε να της δώσει καινούριες ιδέες για να ανανεώσει το κωμικό της οπλοστάσιο και να γίνει πιο επίκαιρη.
Η άλλοτε συγκρουσιακή και άλλοτε υποστηρικτική σχέση των δύο γυναικών είναι το επίκεντρο της σειράς. Η Ντέμπορα από τη μία είναι ένας οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει τα τετριμμένα της πολιτικής ορθότητας, αλλά από την άλλη καλείται να αναλογιστεί αν πολλά από τα αστεία και τις απόψεις της είναι υπερβολικά ξεπερασμένα και στερούνται ευαισθησίας και ενσυναίσθησης. Παράλληλα, η Έιβα μαθαίνει κι εκείνη ότι οι υπερβολές του woke ρεύματος έχουν όρια, ιδιαίτερα στον χώρο της σάτιρας και της κωμωδίας, ενώ έχει κι αυτή πολλά να μάθει από έναν θρύλο όπως η Ντέμπορα, της οποίας τα χαρίσματα είναι διαχρονικά.
Το χάσμα γενεών ανάμεσα στις δύο γυναίκες είναι μία πηγή χιούμορ και προβληματισμού. Όμως ένα σημείο που τις ενώνει είναι το φύλο τους. Και για τις δύο, το να επιτύχουν στον χώρο της σόουμπιζ και ιδιαίτερα στο ανδροκρατούμενο πεδίο της σταντ απ κωμωδίας ως γυναίκες είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο μονοπάτι γεμάτο από εμπόδια. Για να καταφέρει η Ντέμπορα, ειδικά τη δεκαετία του ’80, να φτιάξει ένα επιτυχημένο προφίλ, έπρεπε να θυσιάσει πολλά από τον εαυτό της και την οικογένειά της, με αποκορύφωμα τη δυσλειτουργική σχέση με την κόρη της (για την οποία η Έιβα υποθέτω λειτουργεί ως κάτι σαν υποκατάστατο).
Σε ένα επεισόδιο της τρίτης σεζόν που παίζεται αυτές τις ημέρες, η Έιβα προειδοποιεί την Ντέμπορα ότι κινδυνεύει να ακυρωθεί λόγω κάποιων παλιών αστείων της που έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο. «Μη μου μιλάς εμένα για ακύρωση», απαντάει η Ντέμπορα, «με ακυρώνανε από τόσο παλιά που δεν είχε εφευρεθεί καν ακόμη ο όρος. Ο όρος δημιουργήθηκε όταν η ακύρωση άρχισε να συμβαίνει στους άντρες».
Αλλά είναι η εκπληκτική Τζιν Σμαρτ στον ρόλο της Ντέμπορα αυτή που κλέβει την παράσταση, αυτή που βασιλεύει σαν ατρόμητη αυτοκράτειρα επισκιάζοντας τους πάντες. Εξυψώνει έναν ούτως ή άλλως υπέροχο μυθοπλαστικό χαρακτήρα σε άλλα επίπεδα. Προσδίδει στην Ντέμπορα μία περηφάνια χωρίς την παραμικρή διάθεση απολογίας και ταυτόχρονα μία σκληρότητα που είναι το κόστος της επιτυχίας σε αυτό τον κόσμο για μια γυναίκα. Το αποτέλεσμα αυτού είναι ότι οι στιγμές που μαλακώνει, που διαισθάνεται τα λάθη της, δείχνουν ακόμη πιο ειλικρινείς και πιο ουσιαστικές, ακριβώς γιατί συνδέονται με τα τραύματα που την έχουν κάνει αυτό που είναι.
Για όποιον ενδιαφέρεται για τα βραβεία, η Σμαρτ κέρδισε και τη Χρυσή Σφαίρα και το Έμμυ για την ερμηνεία της (βραβεία που επίσης κέρδισε συνολικά η σειρά). Αν και κατά τη γνώμη μου το σημαντικότερο βραβείο που έχει κερδίσει αυτή η σειρά είναι το Peabody, το πλέον έγκυρο βραβείο στον χώρο της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, ένα βραβείο που δεν απονέμεται με τυμπανοκρουσίες και δεν νοιάζεται για το τι είναι εμπορικό ή μοδάτο.
Σας διαβεβαιώνω όμως, το Hacks είναι πάνω από όλα αστείο, γιατί ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτός είναι πάντοτε ο στόχος της κωμωδίας. Μπορεί το αστείο να μην ορίζεται πάντα με τον ίδιο τρόπο ή να μην είναι κάτι ενιαίο ή μονοδιάστατο, αλλά νομίζω ότι η σειρά μπορεί να καλύψει κάθε ορισμό και να αποδειχθεί αντάξια κάθε απαιτητικού θεατή.
