Μια βαθιά εξομολογητική καταγραφή της ζωής και της πορείας του Διονύση Σαββόπουλου, ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς. Μέσα από 20 κεφάλαια, ο ίδιος ανατρέχει με ειλικρίνεια στις κορυφαίες στιγμές αλλά και στις προκλήσεις που συνάντησε, αποκαλύπτοντας τόσο τον καλλιτέχνη όσο και τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο.
Η αφήγηση ξεκινά από τη γέννησή του στη Θεσσαλονίκη το 1944, περνώντας από τα πρώτα του μουσικά βήματα και την ξαφνική απόφαση να φύγει για την Αθήνα το 1963, «για να πραγματοποιήσει τον εαυτό του».
Τα κεφάλαια περιλαμβάνουν σημαντικούς σταθμούς της ζωής του: Τα νεανικά του χρόνια, όταν «ήταν ένας ξένοιαστος και άπλυτος επαναστάτης», τις πρώτες δισκογραφικές του επιτυχίες, από το 1965 και τις εμφανίσεις του στο «Ροντέο» και το «Κύτταρο», από το Χάπυ Νταίη του Παντελή Bούλγαρη και τους Αχαρνής το ’76, στην αποθέωση που έμελλε να γνωρίσει το 1983 αλλά και στη ρήξη με το κοινό του το ’89, με το Κούρεμα, την πορεία του μέσα από πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές, τη συστράτευση με την Αριστερά αλλά και την αποστασιοποίηση αργότερα, τη συνεργασία με μεγάλους δασκάλους, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, και τις επιρροές που καθόρισαν τη μουσική του και φυσικά τις προσωπικές του στιγμές, από τον ρόλο του ως πατέρα μέχρι τις δυσκολίες του γάμου και της συνύπαρξης.
Αλλά πάνω από όλα, το σάλπισμα της γιορτής!
Με αφοπλιστική ευθύτητα, ο Σαββόπουλος μιλά για τις συγγνώμες που οφείλει, για τις ανατροπές που έζησε, αλλά και για τη διαρκή του επιθυμία να γιορτάζει τη ζωή. Το βιβλίο είναι μια πρόσκληση να γνωρίσουμε τον «Νιόνιο» σε βάθος, μέσα από τα δικά του λόγια: «δώσ’ μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός».
To εξώφυλλο είναι του Αλέξη Κυριτσόπουλου.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Αυτό που λέμε «Σαββόπουλος» δεν υπάρχει. Ο Σαββόπουλος είναι ένας ρόλος που τον έπλασα σιγά σιγά με τα χρόνια: Ο τύπος με τα στρόγγυλα γυαλιά, τις τιράντες, αργότερα το γενάκι, που βγαίνει στη σκηνή, φτιάχνει αυτά τα τραγούδια, κάνει σχόλια και λέει ιστορίες. Είναι ο «Σάββο», όπως τον έλεγε ο συγχωρεμένος ο Τάσος Φαληρέας. Είναι ένας άλλος. Εγώ είμαι εγώ. Χώνομαι πολλές φορές μέσα σ’ εκείνον τον άλλο. Δικός μου είναι. Χωρίς εμένα θα ήταν αέρας κοπανιστός.
Τώρα όμως τον χρειάζομαι, γιατί μεγάλωσα και θα ’θελα να δω πώς ήμουν πιτσιρίκος, πώς φέρθηκα στον επαγγελματικό μου βίο, πώς ήμουν σαν σύζυγος, πατέρας και παππούς, κι ακόμα πώς ήμουν σαν πολίτης, σαν φίλος και σαν γιος. Σ’ αυτά είναι καλός ο Σάββο. Το ’χει. Σαν ρόλος, και σουξέ είχε και πείρα διαθέτει.
Τώρα ο ρόλος θα μιλήσει για τον δημιουργό του. Ένα παιχνίδι είναι. Ένα κόλπο. Ελπίζω να το βρείτε διασκεδαστικό.
Σε αυτό το βιβλίο ο Σαββόπουλος μιλάει για τον Νιόνιο. Αυτόν ντύνεται.
Καλή ακρόαση, αγαπητοί μου, καλή ανάγνωση. Δ.Σ.
