O Αρ Τζέι Μίτι έζησε 18 – 19 από τα 34 συνολικά χρόνια της ζωής του μέσα στον θρίαμβο του “Breaking Bad”. Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1992, ο πιλότος γυρίστηκε Φεβρουάριο του 2007, το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε Ιανουάριο του 2008, η σειρά κράτησε για πέντε χρόνια και ελάχιστες ημέρες πριν οι New York Times την ανέδειξαν ως την ως τώρα καλύτερη του 21ου αιώνα. Ο Μίτι έλεγε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι ο Βινς Γκίλιγκαν έψαχνε για τον ρόλο του Γουόλτερ Γουάιτ Τζούνιορ έναν έφηβο με μαύρα μαλλιά, παχιά φρύδια και ήπια εγκεφαλική παράλυση, κι ότι ήταν άρα πλασμένος για τον ρόλο. Ο ίδιος είχε κάπως πιο ήπια παράλυση από εκείνη του χαρακτήρα του, οπότε μασούσε τα λόγια του λίγο περισσότερο από το κανονικό του, ενώ χρησιμοποιούσε και δεκανίκια που κανονικά δεν χρησιμοποιούσε.
Η αλήθεια είναι ότι ο Γκίλιγκαν δεν επένδυσε ποτέ ιδιαίτερα στον χαρακτήρα του, δεν τον ανέπτυξε με τον κορυφαίο τρόπο που ανέπτυξε και αναπτύσσει τόσους και τόσους άλλους στις σειρές του. Μέσα στο γενικό μακελειό όμως του “Βreaking Bad”, του επιφύλαξε για το τέλος καλή τύχη. Όσο βέβαια καλή μπορεί να είναι αυτή, όταν ο πατέρας σου που θεωρούσες ότι ήταν ένας απλός καθηγητής γυμνασίου, μετατρέπεται σε μεγαλοπαραγωγό ναρκωτικών.
Στην αληθινή ζωή του Μίτι το τέλος δεν ήταν καλό. Ανακοινώθηκε χθες βράδυ ότι αυτοκτόνησε. Αυτό είναι το μόνο που ξέρουμε. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τους λόγους. Όπως ίσως δεν μπορεί να τους ξέρει ποτέ κανείς, ακόμη και στις περιπτώσεις στις οποίες οι αυτόχειρες αφήνουν επεξηγηματικά σημειώματα. Όπως ενδεχομένως δεν μπορεί να τους ξέρει κατά βάθος και ο ίδιος ο εκάστοτε αυτόχειρας. Έχω σκεφτεί τελευταία, ότι δεν είναι απαραίτητο η αυτοκτονία να αποτελεί μια συνολική άρνηση απέναντι στην ύπαρξη. Ότι υπό προϋποθέσεις μπορεί να είναι κι ένα «Καλά ή σχετικά καλά ήταν ως τώρα, αλλά ό,τι προδιαγράφεται για τη συνέχεια δεν με τρελαίνει ως προοπτική». Ότι ενδεχομένως υπάρχουν άνθρωποι που αυτοκτονούν γεμάτοι. Ότι δεν το κάνουν επειδή τους κατάπιε το σκοτάδι, αλλά επειδή χόρτασαν το φως που τους αναλογούσε.
Αλλά το έχω σκεφτεί ως ενδεχόμενο μόνο για ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας. Για έναν άνθρωπο τόσο μα τόσο νέο και παρά την αναπηρία του κατά τ’ άλλα υγιή, δεν θα μπορούσα ποτέ να το σκεφτώ. Κι ενώ αυτή καθαυτή η αυτοκτονία είναι διάβημα τελεσίδικο με αμετάκλητες συνέπειες, το βαθιά άδικο και το βαθιά παράδοξο χαρακτηριστικό της είναι ότι οι λόγοι που σε οδήγησαν σε αυτήν ενδεχομένως να μην είναι αντίστοιχα βαρείς κι αντίστοιχα κατασταλαγμένοι, αλλά πολύ πιο παροδικοί, χωρίς να καθρεφτίζουν ντε και καλά μια συνολική απόγνωση. Όταν όμως αυτοκτονείς δεν υπάρχει τρόπος επαλήθευσης της απόφασής σου, τρόπος επαλήθευσης του αν όντως αυτό τελικά και συνολικά επιθυμούσες.
Μετά το τέλος του “Breaking Bad” προέκυψε μια συζήτηση γύρω από το αν η Σκάιλερ Γουάιτ, η σύζυγος του Γουόλτερ και μητέρα του Γουόλτερ Τζούνιορ, ήταν αντιπαθής χαρακτήρας και κατά πόσο η αντιπάθεια είχε σεξιστικές αντηχήσεις από πίσω κλπ. Αναρωτιέμαι τώρα πόσο συμπαθής χαρακτήρας ήταν άραγε ο Γουόλτερ Γουάιτ Τζούνιορ. Δεν τον αγάπησε ως χαρακτήρα ούτε ο ίδιος ο Γκίλιγκαν. Ο οποίος τις πρώτες ώρες μετά την ανακοίνωση δεν έχει γράψει κάτι δημόσια. Ευτυχώς το σοκ ακόμα μπορεί να διατηρεί την ισχύ του και δεν είναι απαραίτητο να λένε όλοι κάτι από το πρώτο δευτερόλεπτο. Είμαι σίγουρος ότι θα γράψει κάτι πολύ συγκινητικό. Και θα το εννοεί και θα είναι αληθινό. Αλλά δεν τον αγάπησες ως χαρακτήρα, Βινς. Και δεν ξέρω πόσοι από εμάς μπορέσαμε να τον αγαπήσουμε ή αν, αντίθετα, τον κοιτούσαμε κάπως. Ποτέ δεν είναι ωραίο να σε κοιτάζουν κάπως. Επειδή όμως η προκατάληψη μπορεί να φυτρώνει ύπουλα από παντού, μπορεί να μην τον ανέπτυξε αρκετά απλούστατα επειδή δεν αποδείχθηκε τόσο καλός ηθοποιός. Και ναι μεν για σένα τον ίδιο δεν είναι ωραίο να σε κοιτάζουν κάπως επειδή δεν ήσουν τόσο καλός ηθοποιός, αλλά στην μεγάλη εικόνα είναι αρκετά ως πολύ παρήγορο να σε κοιτάζουν κάπως για αυτόν και μόνο τον λόγο.
Αλλά τελικά το πιο κρίσιμο παραμένει το πώς κοιτάζεις εσύ τον δικό σου εαυτό και τη δική σου ζωή. Ας μην κάνουμε στην αυτοκτονία το δώρο να θεωρήσουμε ότι ένας άνθρωπος κοίταζε τον εαυτό του και τη ζωή κάπως, επειδή μια μέρα αυτοκτόνησε. Αν δεν το είχε κάνει χθες, σήμερα μπορεί να μην το έκανε. Και αύριο και μεθαύριο και τα επόμενα εβδομήντα χρόνια. Ναι, ίσως αν δεν το είχε κάνει χθες, ο Τζέι Αρ Μίτι να ζούσε μέχρι τα βαθύτατα γεράματά του.
