Γεωργία, τι είναι καταρχάς η Κίνηση Μαβίλη;
Η Κίνηση Μαβίλη είναι κατά βάση μια αυθόρμητη συνάντηση καλλιτεχνών. Μετά από πρόταση του Κωστή Κουτσολέλου συναντηθήκαμε αρχικά για να μοιραστούμε την αγωνία μας για την πορεία του θεάτρου που εμείς κάνουμε και να εξετάσουμε πώς μπορούμε να αλληλοστηριχτούμε, μιας και η Πολιτεία φαίνεται να αδιαφορεί για το ερευνητικό θέατρο. Κατά τη διάρκεια των συναντήσεών μας και καθώς τα μέλη συνεχώς αυξάνονταν, ανακοινώθηκαν οι επιχορηγήσεις. Θεωρήσαμε ότι ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να εκφράσουμε την έντονη διαμαρτυρία μας για την παντελή έλλειψη ενιαίας πολιτιστικής πολιτικής για το θέατρο. Στείλαμε και δημοσιεύσαμε λοιπόν μια επιστολή και διαπιστώσαμε ότι εκφράζουμε ένα μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών. Γι’ αυτό το λόγο, θεωρήσαμε ότι έπρεπε να διοργανώσουμε μια ημερίδα που άνοιξε επιτελούς το διάλογο μεταξύ ημών αρχικά και έπειτα μεταξύ ημών και της Πολιτείας. Μέχρι στιγμής σταθερά μέλη της κίνησης είναι ο Κώστας Κουτσολέλος, ο Ανέστης Αζάς, η Αργυρώ Χιώτη, ο Μανώλης Τσίπος, η Γκίγκη Αργυροπούλου, ο Βασίλης Νούλας και εγώ, αλλά υπάρχουν και πολλοί ακόμα καλλιτέχνες μας υποστηρίζουν.
Τι ακριβώς προσπαθεί να πετύχει αυτή η κίνηση;
Στόχος της κίνησης είναι να συσπειρώσει τους καλλιτέχνες και επιπλέον να βοηθήσει στο να πραγματοποιηθεί επιτέλους ένας συνολικός και ουσιαστικός διάλογος με το Υπουργείο Πολιτισμού γύρω από τα θέματα του θεάτρου. Επιγραμματικά αναφέρω πως οφείλει το Υπουργείο να καταθέσει το σκεπτικό της πολιτικής του και να φροντίσει ώστε η τέχνη του θεάτρου να παραμείνει ζωντανή. Αυτό βέβαια απαιτεί μια σειρά από δράσεις που πραγματώνονται σε βάθος χρόνου και με μελετημένο σχεδιασμό.
Υπάρχει τελικά ανταπόκριση από την Πολιτεία;
Στην ημερίδα υπήρχε αντιπρόσωπος του Υπουργείου και υπήρξε και η δέσμευση εξέτασης όλων των θεμάτων που τέθηκαν. Παρ’ όλα αυτά ο δρόμος είναι μακρύς, καθώς κάποια στιγμή η Πολιτεία θα πρέπει να περάσει στις πράξεις. Γνώμη μας είναι ότι η ημερίδα που διοργανώσαμε θα έπρεπε κανονικά να έχει διοργανωθεί καιρό πριν από το ίδιο το Υπουργείο.
Ποια θέματα τέθηκαν στην ημερίδα αυτή ;
Επιγραμματικά αναφέρω τα θέματα:
-Το πλαίσιο λειτουργίας των θεατρικών ομάδων (εισήγηση: Ανέστης Αζάς, σκηνοθέτης)
-Πολιτιστική πολιτική και σύγχρονη παραγωγή (εισήγηση: Γκίγκη Αργυροπούλου, θεωρητικός των παραστατικών τεχνών, ομάδα Mkultra)
-Το ερευνητικό θέατρο στην Ελλάδα σήμερα (εισήγηση: Κώστας Κουτσολέλος, ομάδα Mag)
-Επιχορηγήσεις: προβλήματα και προτάσεις (εισήγηση: Βασίλης Νούλας, ομάδα Nova Melancholia)
-Θέατρο και Κριτική (παρέμβαση: Αργυρώ Χιώτη, ομάδα Vasistas)
Επίσης έγιναν τοποθετήσεις από τον Κώνσταντίνο Αρβανιτάκη.
Στόχος της ημερίδας είναι βασικά η έναρξή ενός διαλόγου. Επίσης θέλαμε να ακουστεί επιτέλους το τι συμβαίνει πραγματικά στο θέατρο σήμερα. Και βέβαια η επανάληψη τέτοιων δράσεων είναι ζητούμενο για εμάς .
Τι είναι τελικά πειραματικό θέατρο και γιατί πρέπει να υποστηρίζεται;
Θα σε παραπέμψω στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εισήγηση του Κώστα Κουτσολέλου που νομίζω ότι απαντά με ακρίβεια και σοβαρότητα στο θέμα (http://eisigiseis-kinisimavili.blogspot.com). Επιγραμματικά αναφέρω ότι το ερευνητικό θέατρο – αυτόν τον όρο χρησιμοποιούμε κυρίως- είναι το θέατρο που είναι πραγματικά ζωντανό, καθώς από τη φύση του στόχο έχει τη μετατόπιση του δημιουργού και του κοινού. Το ερευνητικό θέατρο λοιπόν είναι εκείνο που συνεχώς τροφοδοτεί την τέχνη του θεάτρου με νέες φόρμες και επαναπροσδιορισμούς. Με αυτή την έννοια θα έπρεπε να είναι το πρώτο και κύριο μέλημα της Πολιτείας. Επίσης είναι το μόνο θέατρο που πραγματικά ενδιαφέρει το κοινό παγκοσμίως σήμερα. Άλλωστε σε πολλές χώρες έχουν γίνει ανάλογες κινήσεις με τη δική μας που έχουν συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη του θεάτρου.
Τι δυσκολίες αντιμετωπίζει κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με το ερευνητικό θέατρο στην Ελλάδα;
Έλλειψη χρημάτων και υποστήριξης. Έλλειψη ουσιαστικής και εποικοδομητικής κριτικής. Σχεδόν μας αγνοούν…
Σε μια χώρα όμως που δε διαθέτει καν μια σχολή σκηνοθεσίας, δηλαδή το βασικό, το πρωταρχικό, μήπως είναι ουτοπία ή και πολυτέλεια όλα αυτά;
Η ύπαρξη και η συνεχής παρουσία μας όλα αυτά τα χρόνια δείχνουν ότι όλα αυτά είναι επιτακτική ανάγκη κι όχι μάταια. Γι’ αυτό και εμείς μιλάμε για την ανάγκη χάραξης μιας ενιαίας πολιτιστικής πολιτικής…
Από ό,τι ξέρω, θα θέλατε ένα χώρο. Τι ακριβώς θα συμβαίνει εκεί; Θα είναι ανοιχτός ο χώρος και σε νέες προτάσεις; Έχει στόχο η Κίνηση ας πούμε την εκπαίδευση καλλιτεχνών που θέλουν να ασχοληθούν με το ερευνητικό θέατρο;
Η κίνηση Μαβίλη είναι μια συνάντηση καλλιτεχνών και όχι μια σχολή ή μια οργάνωση. Εμείς απλώς επισημαίνουμε την έλλειψη ύπαρξη ενός χώρου όπου κανείς θα μπορεί να ασχοληθεί με την έρευνα του καλλιτεχνικού του αντικειμένου. Η ύπαρξη ενός τέτοιου χώρου πρέπει να είναι από τις βασικές φροντίδες της Πολιτείας.
Υπάρχει μεταξύ των μελών της κίνησης αλληλοβοήθεια; Είναι αυτή η ομαδικότητα και η συσπείρωση δυνάμεων μια απάντηση και σε ό,τι συμβαίνει στη χώρα μας; Είναι δηλαδή αυτή η πράξη σας μια πρόταση απέναντι στην κρίση που κατά τη γνώμη μου δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κατά βάση πνευματική και κοινωνική;
Ναι, υπάρχει αλληλοβοήθεια και πολύ ουσιαστική ανταλλαγή ιδεών. Θα έλεγα ότι αυτό που μας διαχωρίζει από την προηγούμενη γενιά είναι ότι η συλλογικότητα και η συσπείρωση μάς φαίνεται ο μόνος τρόπος για να εξελιχθούμε καλλιτεχνικά. Σε αντίθεση με την μέχρι τώρα απομόνωση και την εγωπάθεια… Ακόμα και η «κριτική» που ασκούμε ο ένας στο έργο του αλλού είναι πολύ πιο χρήσιμη από αυτή που μέχρι τώρα έχουμε δεχτεί. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι η συσπείρωση έφερε τις ουσιαστικές πνευματικές αλλαγές. Η κρίση είναι παγκόσμια. Δεν αφορά μόνο τη χώρα μας. Για μένα όλα αυτά που ακούγονται για τον Νεοέλληνα που γλένταγε και ξόδευε άσκοπα είναι ανούσια και παραπλανητικά λόγια. Ο καπιταλισμός έθεσε ως πρώτη αξία το χρήμα και την ιδιοκτησία. Ήταν φυσικό ακόλουθο να φτάσουμε σε αυτό το σημείο πνευματικής και ηθικής μιζέριας…
Σε ευχαριστώ πολύ.
Κι εγώ.
