Τους τελευταίους μήνες έχω βάλει στην καθημερινότητά μου μια νέα συνήθεια να αφήνω ένα άλμπουμ στα ακουστικά μου για ένα ολόκληρο 24ωρο, επιστρέφοντας σε αυτό σε κάθε ευκαιρία. Όσο περισσότερο το κάνω, τόσο νιώθω πως δίνω ξανά στη μουσική τον χώρο που της αξίζει. Αυτή τη φορά, στα ακουστικά μου ο ΛΕΞ και το “MPASTARD0S“.
Παρασκευή και 13, στον δρόμο από πολύ νωρίς. Τηλέφωνα γεμάτα αγωνία και συζητήσεις που κλείνουν με τη διαβεβαίωση πως όλα καλά θα πάνε αφού ο Ερμής γυρνάει σε ορθή πορεία, έχει νέα Σελήνη και το απόγευμα θα φτιάξω φανουρόπιτα. Ξέρετε, εκείνες οι κουβέντες που λες για να αποφορτίσεις το κλίμα και στις δύο πλευρές του τηλεφώνου. Τα ακουστικά είναι στα αυτιά μου, ανενεργά. Μπαίνω στον συρμό του μετρό και συνειδητοποιώ πως δεν ακούω τίποτα πέρα από τη βαβούρα των σκέψεών μου. Τα κατεβάζω στον λαιμό, αποδεχόμενη πως το μυαλό μου δεν μου επιτρέπει να ασχοληθώ με τίποτα άλλο. Κάπως έτσι φτάνει το μεσημέρι και θυμάμαι πως το άλμπουμ του ΛΕΞ είναι ήδη εκεί έξω, κάνει τη βόλτα του σαν αδέσποτο γατί της γειτονιάς. Μια ειδοποίηση με βάζει στο Instagram και αρχίζω να διαβάζω σχόλια για το «MPASTARD0S». Το φρύδι σηκώνεται αυτόματα. Πόσο λάθος ή πόσο σωστή μπορεί να είναι μια κυκλοφορία για να έχει γλεντήσει τόσο το ελληνικό ίντερνετ;

Έχω μια σκούπα και ένα ξεσκονόπανο στο χέρι όταν πατάω play στο “GENESIS“. Τα γρήγορα βήματά μου σταματούν. Ο ήχος απέχει από αυτό που περίμενα και, δεν θα σας πω ψέματα, νιώθω αμήχανα. Τα “KITRINA FOTA”, “BLACKOUT” και “KAVATZODROMOI” κυλούν όσο προσπαθώ να μπω στη συνθήκη που φτιάχνουν ο ΛΕΞ και οι παραγωγοί του δίσκου. Στο “BLACKOUT” αρχίζω να αμφιβάλλω. Η έντονη μελωδικότητα και η σπασμένη φωνή με δυσκολεύουν. Πατάω το επόμενο track, αλλά επιστρέφω γιατί θέλω να ακούσω ξανά τις ρίμες στο δεύτερο μισό. Ήδη, η διάθεση να προσπεράσω συνυπάρχει με την ανάγκη να δώσω λίγο περισσότερο χρόνο. Οι “KAVATZODROMOI” με ξεβολεύουν για τα καλά με τα synths και τον διαφορετικό τρόπο που πατάει ο ΛΕΞ πάνω στην παραγωγή. Κι όμως, το κομμάτι μπαίνει στα αγαπημένα. Στην εικόνα της παραλίας, του Χατζιδάκι και των κοχυλιών, που αμέσως μετά δίνει τη θέση της στο καζίνο, στα πιστόλια και στα ντίλια, βρίσκω ένα κλειδί για όσα ακούω.
Αρχίζω να διαβάζω τον δίσκο μέσα από αυτή την αντίθεση. Ανάκληση στο συνειδητό των παιδικών χρόνων, αλλά με διαφορετικό τρόπο από τα προηγούμενα άλμπουμ. Εδώ σε βάζει μέσα στις αναμνήσεις του σαν απλός παρατηρητής. Εδώ οριοθετεί την γειτονιά του. Επιλέγει να μας δείξει τους δικούς του, τους όμοιούς του. Ή μάλλον πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή του αν πολύ απλά οι στίχοι του δεν άρεσαν σε κανέναν, όπως αφοπλιστικά λέει και ο ίδιος. Κάνει τις παραδοχές του και προβάλλει πια ξεκάθαρα πως κινείται στο δίπολο του «καθαρού» και του «περιθωρίου». Προσπαθεί πολύ για να μην έχει ενοχές που νιώθει καλά στο κυριλέ και το «τυπικό». Και κάνει πια ανακωχή με τις ενοχές για την απόλαυση της ενδεχόμενης παραβίασης των κανόνων. Οι στίχοι του είναι πιο κινηματογραφικοί από ποτέ. Οι ιστορίες που αφηγείται, φτιάχνουν εικόνες στο μυαλό μου σαν σκηνές από σειρά επεισοδίων. Σχηματίζω τη μορφή του πιτσιρίκου με τα βρώμικα χέρια που τρώει σπόρια και φωνάζει «Πού είσαι ΛΕΞ;» στο “K.F.T.N.”.
Στη “NERAIDA“, τα synths και η εκφορά που μου θυμίζει περισσότερο spoken word εντείνουν περισσότερο την απόσταση από τον ήχο που περίμενα. Παρόμοια αίσθηση έχω και στο “KAVATZODROMOI”, παρότι εκεί η ροή και ο στίχος με κερδίζουν περισσότερο. Κάπου εδώ αρχίζω να καταλαβαίνω και μέρος των αντιδράσεων. Σε μεγάλο κομμάτι του δίσκου δεν αισθάνομαι την άμεση σύνδεση που είχα με προηγούμενες δουλειές του. Δεν χρειάζεται να έχω ζήσει τα ίδια για να με αγγίξουν οι ιστορίες του. Χρειάζεται, όμως, ο τρόπος που τις αφηγείται να με τραβήξει μέσα τους και εδώ αυτό συνέβη με δυσκολία. Εγωισμός λέτε; Πολύ πιθανό απαντώ.
Το “MPASTARD0S” είναι ένα άλμπουμ που έφτιαξε ο ΛΕΞ για τον εαυτό του. Για τα παιδιά που μεγάλωσαν όπως ο ίδιος. Για τις γειτονιές με τα κίτρινα φώτα, τα ντίλια και τα εύκολα φράγκα που δυσκολεύουν όσο περνούν οι πίστες σαν σε ηλεκτρονικά παιχνίδια. Και όχι δεν εννοώ τον Σούπερ Μάριο…. Έτσι λοιπόν, δε νομίζω ότι μπορούμε εύκολα να ταυτιστούμε με αυτά τα ωμά βιώματα, όσο και αν κάποιους στίχους θα τους τραγουδάμε αβίαστα στα λάιβ ή στην καθημερινότητά μας. Ο δίσκος αυτός δεν είναι για όλους και αυτό είναι μια καλοπροαίρετη δική μου παραδοχή. Υπάρχουν στιγμές στις οποίες ο πειραματισμός με αφήνει απ’ έξω. Άλλες όπου η διαφορετική εκφορά με απασχολεί περισσότερο από όσα λέγονται.
Και υπάρχουν τα “DRAKOS” και “SKIA“, τα οποία τα άκουσα περπατώντας στην Λιοσίων πηγαίνοντας στο Gagarin για το live του ΧΖΙΒΙΤ. Αυτά τα δύο κομμάτια μου δίνουν εκείνη την σύνδεση που αναζητούσα από την αρχή. Δεν σβήνουν τις αδυναμίες του υπόλοιπου δίσκου. Μου θυμίζουν, όμως, γιατί θέλω να συνεχίσω να ακούω.
Αυτά τα 33 λεπτά και 41 δεύτερα του δίσκου θα μπορούσαν να ήταν μια τηλεφωνική κλήση στην οποία ο ΛΕΞ θα ήταν σε μια κακή μέρα. Σαν εμένα και εσένα, σαν εκείνο τον καλό φίλο με τον οποίο έκανες ατελείωτα αληθινές κουβέντες και ξαφνικά τον ακούς διαφορετικό γιατί σου αποκαλύπτει ακόμα ένα κομμάτι του. Μπορεί αυτό να το κάνει άτσαλα, μπορεί δοκιμαστικά, μπορεί πολύ ωμά και άφιλτρα γιατί ξέρει πως δεν θα κριθεί γι’ αυτό που θα ξεστομίσει… Κάπως έτσι ακούω το “MPASTARD0S”. Τα θέματα δεν μου φαίνονται ξένα προς τον ΛΕΞ που γνωρίζαμε. Αλλάζει ο τρόπος που τα φωτίζει και ο ήχος μέσα στον οποίο τα τοποθετεί. Αυτή η επιλογή είναι απολύτως θεμιτή. Το αν λειτουργεί κάθε φορά παραμένει ανοιχτό σε κριτική.
Το 24ωρο με το “MPASTARD0S” δεν έλυσε όλες μου τις ενστάσεις. Μου έδωσε χρόνο να ξεχωρίσω την έκπληξη από τη διαφωνία και να καταλάβω καλύτερα πού ο δίσκος με κερδίζει και πού με χάνει. Παραμένει για μένα μια άνιση δουλειά, με στιγμές που με δυσκολεύουν και άλλες στις οποίες θέλω να επιστρέφω. Και πρώτα απ’ όλες, στο “DRAKOS”.
