Κάθε γενιά έχει τον δικό της τρόπο να βγαίνει έξω και να διασκεδάζει. Αν ρωτήσεις κάποιον που έζησε στα 60s, θα σου αφηγηθεί για τις νύχτες στις μπουάτ της Πλάκας, τα πάρτι στα σπίτια, τις παρέες γύρω από ένα πικάπ και τα πρώτα μικρά μουσικά στέκια, night clubs, όπου η μουσική και ο χορός ήταν ο βασικός λόγος να συναντηθείς με άλλους.
Αν μεταφέρουμε την ερώτηση στα 70s, θα μας μιλήσουν για τις ντισκοτέκ και τους πρώτους DJs. Κατόπιν, στα 80s, θα θυμηθούν τα μεγάλα ξενύχτια μέχρι το πρωί, τα γλέντια σε μπουζούκια ή μικρά συνοικιακά μπαρ που ξεφύτρωναν το ένα μετά το άλλο. Για όσους μεγαλώσαμε στα 90s, η εμφάνιση των ελληνάδικων και των club σε ωθούσε στο να παρτάρεις και το ξημέρωμα να σε βρει σε κάποια καντίνα.
Από το 2000 και μετά, αλλάξανε πολλά. Το κοκτέιλ μπήκε στο χέρι μας κι εμείς το παίρναμε έξω από το μαγαζί και καθόμασταν στο πεζοδρόμιο. Ήρθαν κι οι αντικαπνιστικοί νόμοι και μπαινοβγαίναμε πια και με τον νόμο. Περισσότερα μουσικά στέκια, μουσικές σκηνές. Μετά ακολούθησαν οικονομικές κρίσεις, καραντίνες, γενικές πιέσεις που δεν μας νίκησαν, δεν μας ώθησαν να κλειστούμε στα σπίτια μας. Για κάθε γενιά, η κουλτούρα της διασκέδασης είχε και θα έχει έναν κοινό παρονομαστή: το στέκι όπου θα συναντήσεις τους φίλους σου, όπου θα ξέρεις τον μπάρμαν ή την μπαργούμαν με τα ονόματά τους κι εκείνοι το δικό σου. Περνώντας από γενιά σε γενιά, αλλάζουν τα μαγαζιά, τα ακούσματα, οι συνήθειες, ακόμα και τα ποτά, μα ποτέ η ανάγκη μας να βρεθούμε κάπου όλοι μαζί και να πούμε ένα «στην υγειά μας».

Σήμερα έχουμε ποικίλες επιλογές διασκέδασης, περισσότερους τρόπους να επικοινωνήσουμε, να ακούσουμε μουσική, να κυκλοφορήσουμε στην πόλη και να κανονίσουμε μια συνάντηση για μια έξοδο. Η έξοδος δεν έχει ευτυχώς χάσει τη σημασία της. Απόδειξη μια έρευνα της Heineken, που πραγματοποιήθηκε σε εννέα ευρωπαϊκές χώρες: Αυστρία, Βέλγιο, Ιρλανδία, Ιταλία, Ολλανδία, Πολωνία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, που δείχνει ότι τα μπαρ εξακολουθούν να έχουν σημαντική θέση στην κοινωνική ζωή. Αυτό που αλλάζει είναι οι λόγοι για τους οποίους επιλέγουμε να πάμε σε αυτά.
Στην Ελλάδα, μάλιστα, η Gen Z έχει κάτι ενδιαφέρον να μας πει. Παρά τη συχνή συζήτηση για την ψηφιακή κοινωνικοποίηση και τις νέες συνήθειες, το 61% των νέων αυτής της γενιάς δηλώνει ότι επισκέπτεται μπαρ τουλάχιστον δύο φορές τον μήνα. Πρόκειται για τη γενιά με τη συχνότερη παρουσία στους συγκεκριμένους χώρους, σύμφωνα με το ελληνικό δείγμα της έρευνας. Επομένως, δεν μιλάμε για μια γενιά που εγκαταλείπει την έξοδο, μα για μια γενιά που, παρά τις αντιξοότητες, έχει τις δικές της προσδοκίες.
Ποιες είναι οι προσδοκίες της; Η μουσική βρίσκεται πολύ ψηλά. Το 65% της Gen Z θα ήθελε να υπάρχει μουσική στα μπαρ του μέλλοντος, ενώ το 45% δηλώνει ότι πάει κυρίως σε κοκτέιλ μπαρ ή κλαμπ. Τα στοιχεία δείχνουν μια προτίμηση σε χώρους με πιο διακριτή εμπειρία και χαρακτήρα. Η έξοδος δεν περιορίζεται στο να καθίσεις κάπου και να παραγγείλεις ένα ποτό. Θέλεις να ακούσεις μουσική, να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο, να συναντήσεις φίλους και γνωστούς, να γνωρίσεις ανθρώπους και να αισθανθείς ότι συμμετέχεις σε κάτι που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Αν το σκεφτείς, δεν είναι τόσο διαφορετικό από όσα αναζητούσαν όλες οι προηγούμενες γενιές. Άλλαξε το μέσο κι όχι η επιθυμία. Άλλοτε περίμεναν το αγαπημένο τους συγκρότημα σε μια μουσική σκηνή ή το τραγούδι που θα έβαζε ο DJ. Εμείς, θυμάμαι, αναζητούσαμε το μπαρ που έπαιζε την καλύτερη μουσική. Πηγαίναμε σε κάθε μπαρ που άνοιγε να το τσεκάρουμε, από τις τιμές έως και το τι κόσμο μαζεύει. Θέλαμε να έχει ταυτότητα και να γίνεται «φάση». Κι οι νεότεροι σήμερα θέλουν έναν χώρο που να συνδυάζει μουσική, ατμόσφαιρα, ψυχαγωγία και την ευκαιρία για πραγματική επαφή. Δεν είναι απαραίτητο να διασκεδάζουμε με τον ίδιο τρόπο για να έχουμε την ίδια ανάγκη να βρεθούμε.

Ένα ακόμα εύρημα της έρευνας δείχνει πόσο ισχυρή παραμένει αυτή η σχέση με τους συγκεκριμένους χώρους. Το 95% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα πιστεύει ότι η κοινωνία θα έχανε κάτι αν εξαφανίζονταν τα μπαρ (ποσοστό που στην Ιρλανδία, για τις παμπ, φτάνει το 97% και στην Ολλανδία το 84%). Είναι ένα ποσοστό που αξίζει να σταθούμε, ειδικά σε μια περίοδο που οι οικονομικές συνθήκες επηρεάζουν τις επιλογές μας, με τη συχνότητα των εξόδων μας να μην είναι πάντα δεδομένη. Μπορεί να μην βγαίνουμε όσο συχνά βγαίναμε στο παρελθόν ή όσο θα θέλαμε, όμως εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι τα μπαρ έχουν κάτι να προσφέρουν στην κοινωνική ζωή της πόλης. Κακά τα ψέματα, τα μπαρ ήταν πάντα τοπόσημα, ειδικά στην Αθήνα. Έλεγες το όνομα του μπαρ στην παρέα σου και ήξεραν σε ποια περιοχή να έρθουν. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να υπάρχουν περισσότεροι λόγοι για να καταναλώσει κάποιος ένα ποτό. Είναι να υπάρχουν περισσότεροι λόγοι για να επιλέξει να βγει. Μια καλή μουσική βραδιά με κάποιο live, ένας καλός DJ, ένα ενδιαφέρον event, θεματικό ή μη, κάτι ξεχωριστό στο μενού, ακόμα και μια αθλητική μετάδοση, κι ένας χώρος όπου να αισθάνεσαι ασφάλεια και οικειότητα, είναι αρκετά. Εξίσου σημαντικό είναι μια παρέα να μπορεί να περάσει καλά ακόμα κι όταν τα μέλη της έχουν διαφορετικές επιλογές ως προς τη μουσική και την κατανάλωση αλκοόλ. Η έξοδος δεν χρειάζεται να είναι ίδια για όλους για να είναι κοινή εμπειρία.

Η διασκέδαση αλλάζει σε κάθε εποχή, μπορεί και να ακολουθεί τάσεις και μόδες. Οι πιο μεγάλοι μπορούν να πουν ότι τα έχουνε δει όλα, μα πιστεύω το μέλλον θα μας εκπλήξει. Η Gen Z δεν έχει έρθει να ακυρώσει όλα όσα προηγήθηκαν. Ίσα ίσα, τα έχει ασπαστεί και τα έχει ενσωματώσει και, φυσικά, δεν περιμένω από μια γενιά να σώσει τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Αυτό είναι μια υπόθεση όλων μας. Η Gen Z φέρνει τις δικές της απαιτήσεις και υπενθυμίζει ότι ένας χώρος αξίζει να τον επισκεφθείς όταν σου προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα ποτό και ξηροκάρπια. Ή κάτι περισσότερο από αυτό που θα βρεις στο σπίτι ή μπροστά στην οθόνη.
Και τελικά, όσο κι αν αλλάζει η μουσική που ακούμε ή το ποτό που παραγγέλνουμε ή η ώρα που αποφασίζουμε να βγούμε, υπάρχει κάτι που παραμένει σταθερό. Οι καλύτερες ιστορίες μιας βραδιάς δεν προγραμματίζονται, προκύπτουν και προκύπτουν ανάμεσα σε ανθρώπους. Παλιά ήταν το στέκι, αργότερα έγινε το experience, σήμερα το μπαρ εξακολουθεί να είναι ένας χώρος μας, κάτι σαν ένα καταφύγιο όπου φιλίες γεννιούνται και μικρές καθημερινές ή νυχτερινές ιστορίες μάς συνδέουν πραγματικά με τους γύρω μας. Όπως αναδεικνύει και η έρευνα, η κουλτούρα της διασκέδασης και των μπαρ δεν χάνεται, εξελίσσεται, παραμένει ζωντανή, ανθρώπινη και αναλογική, θυμίζοντάς μας ότι καμία ψηφιακή οθόνη δεν θα αντικαταστήσει το βλέμμα, τη μουσική και την αίσθηση του ανήκειν σε μια παρέα, σε έναν χώρο, σε μια κοινή βραδιά.
