Η εικαστικός Ελένη Σιμώνη παρουσιάζει την έκθεσή της με τίτλο «Άνθη να φυτρώνουν εκεί που πονάς», αφιερωμένη στην ευαισθητοποίηση για την πρόληψη του καρκίνου, από τις 5 Οκτωβρίου στις Βιτρίνες Τέχνης ΟΤΕ Θεσσαλονίκης.
Ήταν στον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης της, όταν η Ελένη Σιμώνη ήρθε αντιμέτωπη με το τέρας της ασθένειας. Ένα τραύμα βαθύ της ψυχής, πιθανόν, η αιτία που βρήκε τρόπο σκληρό να δηλώσει μεγαλόφωνα την παρουσία της, στην πιο ευαίσθητη περίοδο της ζωής μιας γυναίκας. Όμως, εκείνη, από παιδί έμαθε να ακροβατεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στα δίπολα που ορίζουν την μοίρα των ανθρώπων, Ζωή – Θάνατος, Φως – Σκοτάδι, Θλίψη – Χαρά, Δύναμη – Δειλία, Πόλεμος – Ειρήνη.
Ενώ κυοφορεί, ξεκινά να λαμβάνει ήπια θεραπεία και έτσι κατορθώνει να φέρει στον κόσμο ένα υγιέστατο πλασματάκι. «Το παιδί μου το έχω σαν λουλούδι». Η Ελένη γεννά και αμέσως μπαίνει σε νέο κύκλο εντατικών θεραπειών, ώσπου σήμερα να είναι πλέον απόλυτα υγιής η ίδια και το παιδί της. «Κανείς δεν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί αύριο». Όπλο ισχυρό απέναντι στην ασθένεια, η τέχνη. «Κουράστηκα να υποκρίνομαι, για να μην νοιώθουν άβολα οι άλλοι. Αγαπώ την ομορφιά, την αλήθεια, απεχθάνομαι την μιζέρια». Αγαπημένο της Ελένης, το ροζ, το παρεξηγημένο αυτό παλ χρώμα, που προκύπτει ανάμεσα στην τρυφερή φιλία του κόκκινου με το λευκό. Αγαπά το ροζ γιατί είναι απαλό, θηλυκό, αισιόδοξο, ευαίσθητο. Ήρεμη δύναμη, γεμάτη φως και ενέργεια θετική, με την αύρα του εφήμερου να κυλά υποδόρια στις φλέβες, να θυμίζει τον στίχο του ποιητή, «Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα. Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα».
«Στον θεατή δημιουργείται η αίσθηση πως τα πράγματα είναι τυχαία τοποθετημένα, όμως δεν είναι καθόλου έτσι». Μέσα στο εξπρεσιονιστικό σύμπαν που ζωγραφίζει με τα πινέλα της, γεννιούνται έρωτες, τοπία ήρεμα που από μέσα τους ξεπηδούν τίγρεις, έτοιμες να ξεριζώσουν τον φόβο κάθε στιγμή, παιδιά που παλεύουν να ξεφύγουν από εφιάλτες τις νύχτες, γυναίκες μόνες, φεγγάρια και ξανά έρωτες, γιατί μονάχα ο έρωτας έχει την δύναμη να κοιτάξει στα μάτια τον θάνατο και να νικήσει. Ευχή, φυλαχτό, μαζί και χάδι, «άνθη να φυτρώνουν εκεί που πονάς».
Υ.Γ. Ο επίλογος της έκθεσης είναι αφιερωμένος στην Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού
Βιογραφικό σημείωμα
Η Ελένη Σιμώνη είναι διεθνώς αναγνωρισμένη εικαστική καλλιτέχνις, επιμελήτρια και ακτιβίστρια με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα όπως η Αθήνα, το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη, η Ρώμη, η Μαδρίτη, το Μιλάνο, το Παρίσι, η Βαρκελώνη και το Μονακό, και έχει δημοσιευθεί σε διεθνή μέσα όπως τα British Vogue, Vanity Fair, Tatler, VOL UP (Paris) και Kalo Mina (New York).
Με σπουδές στο University of the Arts London (First Class Honours & Distinction), η Simoni έχει διαμορφώσει μια χαρακτηριστική εικαστική γλώσσα που συνδυάζει ζωγραφική, φωτογραφία, περφόρμανς και mixed media, διερευνώντας τη θηλυκή ενέργεια, τη μνήμη, το σώμα και τη συναισθηματική ανθεκτικότητα. Τα έργα της ξεχωρίζουν για την ένταση και την ευαισθησία τους, αποτυπώνοντας έναν βαθιά ποιητικό διάλογο ανάμεσα στη θηλυκότητα και τη δύναμη.
Η Simoni είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του MOMus, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Bord de l’eau και συνδημιουργός του Artgate Project, ενός ανεξάρτητου καλλιτεχνικού εγχειρήματος που προωθεί τη συνεργασία, την ανταλλαγή και την ανάδειξη νέων δημιουργών μέσω εκθέσεων και δράσεων στον δημόσιο χώρο.
Έργα της ανήκουν σε πολλές ιδιωτικές συλλογές συλλεκτών του εξωτερικού. Η προσωπική της ιστορία —η διάγνωση καρκίνου κατά την εγκυμοσύνη της— έχει καθορίσει βαθιά τη δημιουργική της πορεία, μετατρέποντας την τέχνη της σε πράξη θεραπείας, ευαισθησίας και αντίστασης, μια ωδή στη θηλυκή ψυχή και την ανθρώπινη αντοχή.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κειμενογράφος: Σοφία Ζαράρη
Επιμέλεια: Γιάννης Αργυριάδης
Φωτογραφία: Δημήτρης Συμεωνίδης
