Ο Ridley Scott το 1979 σύστηνε στο κοινό τη νέα του ταινία Alien και στα trailer, teaser, poster απαντούσες τη φράση “In space no one can hear you scream”. Αυτή η ταινία άλλαξε για πάντα την πορεία της κινηματογραφικής επιστημονικής φαντασίας και του horror ως είδος. Μας εισήγαγε την ανείπωτη ίσαμε τότε ιδέα ότι μια γυναίκα μπορεί να τα βάλει με θεριά, τέρατα και να νικήσει. Ναι, η Sigourney Weaver στον ρόλο της Ellen Ripley είπε φάτε τη διαστημική μου σκόνη damsels in distress των κινηματογραφικών παραμυθιών θα διασωθώ μόνη μου και θα διασώσω ό,τι μπορώ. Στo σίκουελ Aliens του 1986 προσπαθώντας να σώσει την Rebecca, τη μοναδική επιζήσασα της αποικίας του πλανήτη LV-426 είπε την άλλη θρυλική ατάκα “Get away from her, you bitch!”. Όλα ξεκίνησαν το 1979 σε ένα κλειστοφοβικό ταξίδι επιστροφής προς τη Γη μέσα στο διαστημόπλοιο Nostromo, με συνεπιβάτη ένα πλάσμα απόκοσμο δημιούργημα του Ελβετού καλλιτέχνη H. R. Giger. Έκτοτε, το franchise μεγάλωσε, με συνέχειες, prequels και spin-offs, δημιουργώντας ένα σύμπαν όπου η ανθρώπινη αλαζονεία συναντά το απόλυτο βιολογικό όπλο. Μα πώς να τιθασεύσεις το απόλυτο όπλο και να διαχειριστείς την ανθρώπινη ανοησία;
46 χρόνια αργότερα το 2025 η Disney+ φέρνει το Alien στη μικρή οθόνη με τη σειρά Alien: Earth, σε δημιουργία και σκηνοθεσία του βραβευμένου με Peabody και Emmy®, Noah Hawley, ο οποίος είναι και executive producer (μαζί με τους: Ridley Scott, David W. Zucker, Joseph Iberti, Dana Gonzales και Clayton Krueger). Η σειρά θέλοντας να επανασυστήσει το franchise σε μία νέα γενιά, οφείλει και το καταφέρνει να διατηρεί αναφορές και σεβασμό στην ιστορική του διαδρομή. Εντύπωση ευχάριστη μου έκαναν τα πρώτα λεπτά της σειράς που σαν να σου κλείνουν το μάτι με αναφορές στην αρχική ταινία. Από τους τίτλους αρχής ίσαμε το ξύπνημα του πληρώματος και η συνάντησή τους στον κοινόχρηστο χώρο, όλα κάτι σου θύμιζαν αλλά δεν αντέγραφαν επαναληπτικά τη δόξα του παρελθόντος.
Αν βάζαμε την αφήγηση της σειράς Alien: Earth στο timeline του σύμπαντος του Alien, αυτή εκτυλίσσεται δύο χρόνια πριν από τα γεγονότα του πρώτου Alien. Πρόκειται για την περίοδο όπου η Γη βρίσκεται υπό τον έλεγχο μεγάλων πολυεθνικών. Η σειρά αποκαλύπτει πως η επαφή με τα Xenomorphs των κατασκευαστών που γνωρίσαμε στα prequels δεν έγινε τυχαία στο διάστημα, αλλά ότι τα πλάσματα αυτά είχαν ήδη φτάσει στον πλανήτη μας. Κάτι που λίγο διαφοροποιεί και αναταράσσει τη μυθολογία που ‘χαμε εμείς οι fans. Tο industrial τέρας δεν είναι τελικά ένας άγνωστος εξωγήινος οργανισμός, αλλά προϊόν συνειδητής ανθρώπινης παρέμβασης και απληστίας. Οι ίδιες οι εταιρείες αναζητούν και κατασκευάζουν το απόλυτο βιολογικό όπλο. Σκοπός ένας, να εκμεταλλευτούν το βιολογικό δυναμικό του Xenomorph ως όπλο και ως πηγή αθανασίας. Όπως σοφά εξηγεί ο σκηνοθέτης Noah Hawley: «Ήθελα να δείξω πως δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις στο βαθύ διάστημα για να βρεις τον τρόμο. Αρκεί να κοιτάξεις τι είναι ικανές να κάνουν οι ίδιες οι ανθρώπινες δομές εξουσίας».
Ο Noah Hawley ίσως σας είναι γνωστός για τις σειρές Fargo και Legion, επιλέγει να καλλιεργεί το αίσθημα της ανησυχίας μέσα από την ατμόσφαιρα. Η κάμερα του περιπλανιέται σε βιομηχανικά τοπία, υπόγεια εργαστήρια και εγκαταλελειμμένα τμήματα της Prodigy City. Ευτυχώς η αισθητική του Alien: Earth, παραπέμπει ευθέως στον H.R. Giger, αλλά με μία σύγχρονη ματιά: τα όρια ανάμεσα σε οργανικό και μηχανικό, σε σάρκα και μέταλλο, γίνονται όλο και πιο θολά. Γιατί, όπως αναφέρει ο δημιουργός: «Στο Alien: Earth δεν ήθελα απλώς να τρομάξω. Ήθελα να δημιουργήσω έναν κόσμο που να αισθάνεσαι ότι είναι βαθιά διεφθαρμένος. Το ίδιο το περιβάλλον να σε πνίγει, να σου λέει πως δεν υπάρχει διαφυγή».
Η σειρά διαθέτει ένα δυνατό cast ηθοποιών αλλά ξεχώρισα δύο. Τη Sydney Chandler που υποδύεται τη Wendy μια νεαρή hybrid, αποτέλεσμα γενετικών πειραμάτων. Το σώμα της ανήκει σε ενήλικη, αλλά ο νους της θυμίζει παιδί. Αυτό επιτρέπει στην Chandler να κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα: την παιδική αθωότητα και τον υπαρξιακό τρόμο. H ίδια δήλωσε πως «Η Wendy δεν είναι καλή ή κακή. Είναι κάτι ενδιάμεσο, που προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος – ενώ γύρω της ο κόσμος τη βλέπει μόνο σαν πείραμα». Ο Samuel Blenkin υποδύεται τον Boy Kavalier ένα νεαρό δισεκατομμυριούχο που κυβερνά το μέλλον και πλήττει προσπαθώντας να βρει ισάξια του νοητικά πλάσματα να του βαστήξουν το ενδιαφέρον. Έχουμε φυσικά και τους στρατιωτικούς και ηγετικούς χαρακτήρες, τους επιστήμονες και τα AI robot ανδροειδή. Είμαστε στη Γη οπότε και η υποκριτική γραμμή των χαρακτήρων είναι ρεαλιστική, με έμφαση στο ψυχολογικό βάθος. Οι χαρακτήρες δεν είναι αναλώσιμοι φορείς δράσης, αλλά όντα που ζουν μέσα σε ηθικά διλήμματα κι αυτό το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Η σειρά Alien: Earth καταφέρνει να συνομιλεί ανοιχτά με τις ταινίες, για παράδειγμα στο Alien (1979) η απειλή και η δράση ήταν σε ένα κλειστοφοβικό σκάφος, ενώ τώρα η απειλή εξαπλώνεται στον ίδιο τον πλανήτη μας. Η κλειστοφοβία φυσικά παραμένει, αλλά πλέον σε ένα φουτουριστικό αστικό περιβάλλον. Στο Aliens (1986) η μιλιταριστική διάσταση και η ιδέα της εκμετάλλευσης του Xenomorph ως όπλου αναπτύσσονται και ’μείς την παρακολουθούμε τώρα στο πρώιμο στάδιο της. Στο Alien 3 (1992) και Alien: Resurrection (1997) η έννοια του πειράματος, της κλωνοποίησης και της αλλοίωσης του ανθρώπινου DNA βρίσκει τώρα άμεση αντανάκλαση στον χαρακτήρα της Wendy. Και για να το πάω και στα prequel τα Prometheus (2012) και Alien: Covenant (2017) ενώ οι ταινίες του Scott διερευνούσαν την προέλευση της ζωής και τη φιλοσοφική διάσταση της δημιουργίας, το Alien: Earth φέρνει αυτά τα ερωτήματα στη Γη, πάντα μέσα στην καθημερινότητα του θεατή. Όλα αυτά έγιναν γιατί παραγωγός της σειράς είναι ο Ridley Scott, που επέβλεπε τη σειρά κι αναφέρει: «Ήθελα να δω το Alien να κατεβαίνει από το διάστημα και να αγγίζει τη Γη. Αυτό που κάνει ο Noah είναι να το φέρνει στο κατώφλι μας, χωρίς να χάνει τίποτα από τον τρόμο και την ατμόσφαιρα».
Το Alien: Earth εστιάζει και στον έλεγχο των πολυεθνικών, γιατί οι εταιρείες είναι οι πραγματικοί «κακοί» του σύμπαντος αυτού. Πειραματίζονται με ανθρώπινες ζωές για δύναμη και αθανασία. Μα και θέτει ηθικά διλήμματα για την επιβίωσή μας ως είδος και για το τι είναι η ανθρώπινη ταυτότητα. Η Wendy, ως hybrid, αποτελεί αντανάκλαση του αιώνιου ερωτήματος: Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος; ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στη ζωή και την ηθική. Τώρα από άποψη κριτικών καλά λόγια διάβασα στο διαδίκτυο μα δεν περίμενα να διαβάσω και δυσμενείς κριτικές, γιατί είναι μια σειρά με προσεγμένη σκηνοθεσία και υποκριτικά καλοδουλεμένη. Άσε που η άμεση σύνδεση με την κληρονομιά του Alien δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για μια σειρά που δεν απευθύνεται μόνο στους φανατικούς του franchise, αλλά και σε νέους θεατές. Στο διάστημα κανείς δεν μπορεί ν’ ακούσει την κραυγή σου, όταν ένας ξένος οργανισμός παίρνει τον έλεγχο του σώματός σου και σε μεταμορφώνει σε ένα βιομηχανικό όπλο που αντί για αίμα έχεις οξύ.
Το Alien: Earth δεν είναι απλώς ένα spin-off. Είναι μια προσπάθεια αναβίωσης που μπορεί να σταθεί στο ύψος ενός κινηματογραφικού μύθου, με σύγχρονα μέσα και ερωτήματα. Στο δικό μας παρόν, όπου η επιστήμη, η τεχνολογία και η βιοηθική αποτελούν καθημερινά ζητήματα, η σειρά έρχεται να μας υπενθυμίζει πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία ανάμεσα στην πρόοδο και την καταστροφή και να παίξει με τους φόβους μας. Όπως είπε η Sydney Chandler: «Στο Alien: Earth δεν πρωταγωνιστεί το τέρας. Πρωταγωνιστούμε εμείς, οι άνθρωποι, και οι αποφάσεις μας. Το τέρας είναι απλώς η αντανάκλασή τους». Όταν στην εφηβεία μου είδα την πρώτη ταινία έκανα μέρες να κοιμηθώ κατόπιν αναζήτησα να δω έργα του H. R. Giger να ξεφοβηθώ και έπαθα πλάκα, λάτρεψα την ηθοποιό Sigourney Weaver και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως όταν στο μέλλον βρεθώ σε ένα μακρινό πλανήτη δεν θα προσεγγίσω κανένα αλλόκοτο πλάσμα, δεν θα κυριεύσει η περιέργεια μα θα επικρατήσει η λογική μου και θ’ απομακρυνθώ ακολουθώντας το πρωτόκολλο. Πού να φανταστώ τότε ότι στα 40 μου θα πρέπει ν’ αλλάξω κωδικούς και να αναβαθμιστώ όπως με αναγκάζει τώρα αυτή η σειρά. Γιατί άλλο είναι να σκέφτεσαι τι μπορεί να κυκλοφορεί στο διάστημα κι άλλο ανάμεσά μας στον πλανήτη Γη. Εδώ σίγουρα οι κραυγές πόνου και αγωνίας μας ακούγονται αλλά και που ακούγονται ελάχιστοι τις λαμβάνουν στα σοβαρά. Από μένα η σειρά είναι ένα ξεκάθαρο δείτε την.
