Άκουσα το «Σουπεργήιν@» LP του Θοδωρή Μαυρογιώργη κι έκανα ένα διάλογο μαζί του για τους φόβους και τις σουπεργήινες καρδιές μας

«Σουπεργήιν@» LP του Θοδωρή Μαυρογιώργη

Το «Σουπεργήιν@» κρύβει μέσα του 7 ιστορίες αστικής καθημερινότητας. Επτά κομμάτια διαφορετικού χαρακτήρα το καθένα, από 4 διαφορετικούς ανθρώπους

Κείμενο: Μύριαμ Παρασκευοπούλου

 

Άκουσα πρώτη φορά live τον Θοδωρή Μαυρογιώργη, περίπου το 2014-2015. Θυμάμαι μέσα σε μια εβδομάδα είχα δει και τις 3 live πτυχές της καλλιτεχνικής του υπόστασης. Η αρχή έγινε σε ένα μπαράκι στο Παγκράτι με την συμμορία των Bejeezus, όπως μου αρέσει να τους αποκαλώ. Ακόμα και τώρα θυμάμαι την εκπληκτικό τρόπο που λέει “Hound dog”, γνωστό παραδοσιακό των Κυθήρων άλλωστε. Έπειτα τον άκουσα με τους Wedding Singers και το έτερον του ήμισυ του Λάμπη Κουντουρόγιαννη να εξαντλούν από το μυαλό μου κάθε χορευτική φιγούρα που έκρυβα ή που ακόμα δεν ήξερα ότι υπάρχει, σε ένα πάρτι με αυθεντικό 90’s ρυθμό, πολύ πριν αυτός κυριεύσει και γεμίσει με neon την αισθητική της τωρινής μουσικής βιομηχανίας. Τελευταίος σταθμός της εβδομάδας ο Σταυρός του Νότου, με τη σκηνή του οποίου νομίζω πως ο Θοδωρής είχε αναπτύξει μια αμοιβαία λυτρωτική σχέση. Εκείνη κάθε βράδυ τον περίμενε και αυτός κάθε φορά της έλεγε κωδικοποιημένα λόγια που το κοινό τραγουδούσε αλλά μόνο οι δύο τους αφουγκράζονταν.

Έχουμε φτάσει αισίως στο 2017 όπου συμμετέχει στην παράσταση της Νατάσσας Μποφίλιου «Μπελ Ρεβ» και το 2018 κυκλοφορεί το πρώτο ελληνόφωνο single με τίτλο «Τη μέρα που σε γνώρισα» σε στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου και μουσική Θέμη Καραμουρατίδη. Γνωρίζει τον Χρήστο Παπαμιχάλη και κάνουν μαζί τη μουσική παράσταση ”Radiotrip” τη σεζόν 2018-2019 στο Σταυρό του Νότου, ενώ κυκλοφορεί παράλληλα το δεύτερο single «Σε σταθμούς και σε ηχεία» πάλι σε στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου και μουσική Θέμη Καραμουρατίδη. Από τότε με τον Χρήστο Παπαμιχάλη συνεργάζονται σε κάθε του μουσική κίνηση.

Ερχόμενοι στο σήμερα το «Σουπεργήιν@» LP του είναι γεγονός, κρύβοντας μέσα του 7 ιστορίες αστικής καθημερινότητας. Επτά κομμάτια διαφορετικού χαρακτήρα το καθένα, από 4 διαφορετικούς ανθρώπους. Τέσσερα που έγραψε ο Κος Κ, δύο που έγραψε ο Ορέστης Ντάντος και ένα με τους στίχους της Ειρήνης Τσαγκαράκη και την μουσική του Θοδωρή. Πάτησα το play μέσα στο local magic bus και όσο οι ιστορίες αντανακλούσαν τα δικά μου βιώματα μίλησα με τον Θοδωρή, για ψάρια, εξωγήινες καρδίες και déjà vu.

© Kanellos Cob

Θοδωρή, σπέρνουμε μαζί φόβους. Τους θερίζουμε και μαζί ή ο καθένας προσπαθεί με το δικό δρεπάνι;

Τους θερίζουμε μόνοι μας, δυστυχώς, αλλά ευτυχώς κατά καιρούς βρίσκεται ένα χέρι να σε ακουμπήσει σταματώντας την οδύνη και δυο χείλη να σου πουν να πάτε μαζί γιατί εκεί κρύβεται η ουσία. Και η απόλυτη ευτυχία, μάλλον, έρχεται όταν καταφέρεις να κατεβάσεις αυτό το άτιμο το δρεπάνι, και να σταματήσεις να θερίζεις. Τότε, νομίζω, πως όσο κι αν ακούγεται κινηματογραφικό, παρουσιάζεται ο πραγματικός κόσμος και η αληθινή ζωή, όχι η επιβίωση.

Κολλημένοι στην κίνηση, στρυμωγμένοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς ή στην ουρά του σούπερ μάρκετ οι εξωγήινες καρδιές μας τι λαχταρούν;

Αγάπη, φροντίδα και νοιάξιμο. Τι άλλο να ζητούν οι εξωγήινες καρδιές, άλλωστε;

Άντε κι έναν ψίθυρο να τους πει να δουν μια σεμπρεβίβα, για να ξεκινήσουν να γράφουν τα στιχάκια του ο κάθε άνθρωπος, όπως τα έχει σκεφτεί χωρίς αλλοτριώσεις ή κοινωνικές προσταγές.

Όταν συναντιέσαι με τους ήρωες σου, τον Θάνο Μικρούτσικο και τον John Lennon, σε ψηλούς βράχους που βλέπουν μπλε και είναι γεμάτοι από σεπρεβίβα, τι ιστορίες σου λένε;

Αρχικά συζητάνε μεταξύ τους για τον Μαγιακόφκσι και κάθομαι και παρακολουθώ με μεγάλο ζήλο και προσπαθώντας να συγκρατήσω όλες τις λεπτομέρειες. Οι ιστορίες που μου λένε μιλάνε κάθε φορά για τον έρωτα. Την απόλυτη πολιτική πράξη. Και μου εξηγούν κι εμένα την οπτική τους για τους Δον Κιχώτες.

«Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων. Αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου, ο Σάντσος λέει – δε σ’ το λεγα; – μα εκείνοι των μεγάλων σχεδίων αντάξιοι μένουνε και – Σάντσο, τ’ άλογό μου! – ».

«In a moment of freedom we were Don Quijote and Sancho. In reality, we were just a boy and a girl, who never looked back”.

Αν το déjà vu είναι στη πραγματικότητα δύο παράλληλα σύμπαντα που τέμνονται στην αιχμή του τώρα, ποια στιγμή θα ήθελες να πάρεις μαζί σου σε ένα τρίτο σύμπαν;

Η στιγμή που ξεκαρδίζονται οι μπόμπιρές μου, την ώρα που λέμε σαχλαμάρες, και το κορίτσι μου χαμογελάει και με παίρνει αγκαλιά. Χωρίς δεύτερη σκέψη.

Αγκίστρια, σπάγκοι, αδράνεια και γκρίνια. Αστικά τοπία. Το αντίδοτο τους;

Τα Κύθηρα και ό,τι πρεσβεύουν μέσα στην ιστορία και στο κεφάλι ενός σουπεργήινου με το όνομα Λέος. Αυτό είναι το αντίδοτο. Η σύντροφός του που τη «φέρνει» ο τόπος του στα «χέρια» του, τα ερωτηματικά που δημιουργούνται συνέχεια, οι αμφισβητήσεις, η μουσική που παρουσιάζεται μπροστά του υπέροχα γυμνή σαν το «γυμνό τραγούδι» του Παλαμά, κρύβοντας μια λαχτάρα όσο και γλύκα, τα όρια που ξεπερνάει για να κοιτάξει πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό, ο αγώνας που όσο μοναχικός φαίνεται στην πραγματικότητα είναι μια μεγάλη παρέα, που σιγά σιγά συναντιούνται τα μέλη της.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.