Είναι πάντα ενδιαφέρουσες οι συναντήσεις μου με τον D3lta. Γιατί πάντα έχει έναν διαφορετικό μουσικό εαυτό να μου δείξει. O Eλληνοβρετανός singer και songwriter, o οποίος κινείται σε pop rock ρυθμούς και έχει δώσει ένα από τα πιο ραδιοφωνικά κομμάτια της δεκαετίας, το “Strange”, μου κέντρισε το ενδιαφέρον γιατί σε κάθε κομμάτι του καταφέρνει να είναι αυθεντικός. Είναι προσόν να είσαι ταυτόχρονα ένας ευαίσθητος pop τραγουδιστής, o οποίος μετατρέπεται σε έναν γνήσιο rocker από το ένα κομμάτι στο άλλο! Με αφορμή το νέο του single “Lonely Together” κάναμε ένα μικρό παιχνίδι λέξεων. Εγώ απομόνωνα τις λέξεις που είτε με κέντριζαν, είτε τροφοδοτούσαν τα προσωπικά μου trigger points και ο D3lta στρίμωχνε τα λόγια του για να βρούμε μαζί τις λύσεις.
«Πληροφοριακή καταιγίδα»: Είναι το timeline μια πληροφοριακή καταιγίδα συγκρίσεων;
Το timeline για εμένα είναι η πορεία μιας σχέσης. Η συγκεκριμένη λέξη μου αρέσει επειδή υπονοεί πως οι σχέσεις πλέον αποτελούνται από μια σειρά γεγονότων ή εμπειριών, έχουν γίνει κάπως κυνικές, καταγράφονται, συγκρίνονται, ποστάρονται. Για μένα οι ουσιαστικά βαθιές σχέσεις που δεν σε αποξενώνουν είναι αυτές που χάνονται στην καθημερινότητα και μπορεί να μην καθορίζονται από συγκεκριμένες εμπειρίες ή αναμνήσεις αλλά από ένα γενικότερο συναίσθημα συντροφικότητας.
«Επικοινωνία»: Το τελευταίο διάστημα νιώθω ότι τείνουμε να δημιουργούμε σχέσεις επιφανειακές και αποστειρωμένες. Και σκέφτομαι που σταματάει το νοιάξιμο και που αρχίζει ο έλεγχος της ζωής του άλλου;
Συμφωνώ. Γενικά τείνουμε να επικεντρωνόμαστε στην επιφάνεια, ακριβώς επειδή στην εποχή μας η επιφάνεια μας κατακλύζει. Δεν έχει σημασία το πώς πραγματικά αισθανόμαστε πολλές φορές μέσα σε μια σχέση ή εκτός, αλλά το πώς μας αντιλαμβάνονται οι γύρω μας μέσα από τα σόσιαλ. Όλο αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην τεχνολογία που μας προσφέρει γρήγορη ικανοποίηση. Για να μην είναι επιφανειακή μια σχέση πρέπει να είσαι διατεθειμένος να γνωρίσεις κάποιον ουσιαστικά και να μην σταθείς στην πρώτη εντύπωση. Να αφήσεις να σε ταξιδέψει στον κόσμο του, σαν ένα ωραίο βιβλίο. Όταν όμως πλέον έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο και η προσοχή μας δεν ξεπερνάει τα 3 δευτερόλεπτα ενός τικ τοκ βίντεο πώς θα μάθουμε και στους εαυτούς μας να δίνουν το χρόνο και την υπομονή που χρειάζεται για να χτίσουμε κάτι αληθινό;
«Αποξένωση»: Αντίδραση; Ανάγκη; Στρουθοκαμηλισμός;
Η αποξένωση δεν είναι κάτι που συμβαίνει απότομα, αλλά ένα σημείο στο οποίο φτάνεις σταδιακά, μέσα από μια σειρά «μικρών» καθημερινών επιλογών. Το πρόβλημα με την επικοινωνία μέσω social – ακόμα και όταν απλώς βλέπεις τι κάνουν οι φίλοι σου από stories – είναι ότι σου δημιουργεί μια ψευδαίσθηση επαφής και σου δίνει αρκετή ικανοποίηση ώστε να μη νιώθεις την ίδια ανάγκη να πάρεις κάποιον τηλέφωνο ή να του στείλεις για να βγείτε, αφού ξέρεις τι κάνει. Αυτή η δόση εύκολης ντοπαμίνης ενισχύεται επειδή όσο πιο απομονωμένος είσαι τόσο περισσότερο ανάγκη έχεις την επαφή και αυτή η συμπεριφορά σου δίνει αρκετή τροφή για να νιώσεις στιγμιαία καλύτερα. Σε βάθος χρόνου όμως σε φθείρει. Προσωπικά όταν νιώσω κάπως αποξενωμένος θα στείλω σε κάποιον μήνυμα στο whatsapp ή θα πάρω έναν φίλο μου τηλέφωνο αντί να κάτσω μία ώρα να κάνω brain rot στο tik tok ή το instagram.
«Μαζί»: Βαρίδι; Λύτρωση; Ουτοπία;
Το «μαζί» μπορεί να είναι βαρίδι, λύτρωση ή ουτοπία. Είναι όμως στο χέρι μας να επιλέξουμε τι από όλα αυτά θα είναι τελικά. Για μένα, το να είσαι με κάποιον και να νιώθεις πως εξερευνάτε τον κόσμο μαζί, είναι από τα πιο όμορφα και λυτρωτικά συναισθήματα. Τι αξία έχει αυτός ο κόσμος, αν δεν μπορείς να τον μοιραστείς με κάποιον που αγαπάς; Φυσικά, τίποτα όμορφο δεν έρχεται εύκολα και γι’ αυτό πολλές φορές χρειάζεται να διαχειριστούμε σωστά τις καταστάσεις – και πρώτα απ’ όλα να καταλάβουμε μέσα από τις συμπεριφορές μας τον ίδιο μας τον εαυτό – για να έχουμε τη σχέση που θέλουμε.
«Συνδεσιμότητα και απομόνωση»: Είναι τα dating apps μια πληροφοριακή καταιγίδα του «μη αρκετού» είτε για τον εαυτό μας είτε για τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας;
Ακριβώς, αισθάνομαι πως έχουμε εκπαιδευτεί να σκανάρουμε ανθρώπους, όχι να τους γνωρίζουμε. Να αποφασίζουμε μέσα σε 5 δευτερόλεπτα αν κάποιος αξίζει την προσοχή μας μέσα από τις πρώτες 2 φωτογραφίες. Και κάπου εκεί αρχίζει το κενό όσο περισσότερο κάνουμε match, τόσο πιο μόνοι νιώθουμε – ειδικά εάν μιλάς με αρκετούς ανθρώπους ταυτόχρονα. Στην ουσία δεν μας λείπει η ποικιλία, αλλά η σύνδεση. Και για να μην φανώ άγιος φυσικά και τα έχω χρησιμοποιήσει και έχω γνωρίσει φοβερούς ανθρώπους μέσα από αυτά. Γι’ αυτό δεν πιστεύω πως είναι «κακά» τα apps, αλλά η νοοτροπία του «δεν είμαι ή είναι αρκετός» που δημιουργούν, θέλει διαχείριση.
