Επιμέλεια: Πέπη Νικολοπούλου
Μόλις κυκλοφόρησαν και μαζί τους φέρνουν και την προσμονή της ανάγνωσης. Λογοτεχνικές αφηγήσεις, ταξιδιωτικοί στοχασμοί, μυστήρια, ιστορίες θριάμβου αλλά και πολεμικές, διπλωματικές στρατηγικές, μερικές από τις νέες κυκλοφορίες που θα τροφοδοτήσουν τη δίψα μας για ανάγνωση.
[ 1 ]
Να την προσέχει | Εκδόσεις Πατάκη
Στο µεγάλο παιχνίδι του πεπρωµένου, ο Μίµο Βιταλιάνι έχει τραβήξει τα άσχηµα χαρτιά της τράπουλας. Γεννηµένος με νανισµό, φτωχός και µαθητευόµενος δίπλα σ’ έναν µοχθηρό και ατάλαντο γλύπτη, παλεύει να δώσει διέξοδο στο δαιµόνιο της τέχνης που φωλιάζει στα χέρια του. Όλες, ή σχεδόν όλες, οι νεράιδες έσκυψαν πάνω από τη Βιόλα Ορσίνι. Κόρη αριστοκρατικής οικογένειας, πέρασε την παιδική της ηλικία στον ίσκιο ενός γενοβέζικου παλατιού. Αλλά είναι πολύ φιλόδοξη για ν’ αποδεχτεί τον ρόλο που της προκαθορίζουν. Ο Μίµο και η Βιόλα δεν θα έπρεπε να συναντηθούν ποτέ. Ωστόσο, µε την πρώτη µατιά αναγνωρίζονται ως «συµπαντικοί δίδυµοι» και ορκίζονται να µην εγκαταλείψει ποτέ ο ένας τον άλλον. Δεν µπορούν ούτε να ζήσουν µαζί ούτε να υπάρχουν πολύ καιρό χωριστά. Δεµένοι µε µια δύναµη έλξης ακλόνητη, διασχίζουν εποχές ταραχώδεις, τα χρόνια που η Ιταλία βυθίζεται στον φασισµό. Ο Μίµο παίρνει την εκδίκησή του από τη µοίρα, αλλά τι ωφελεί η δόξα αν πρέπει να χάσει τη Βιόλα; Έχει ζήσει πολλές ζωές. Την τελευταία, ειρηνική και µακρόσυρτη, θα την περάσει κοντά στο αριστούργηµά του, την Πιετά Βιταλιάνι, για να την προσέχει. Ποιο είναι άραγε το µυστικό αυτής της παράξενης Πιετά που το Βατικανό φυλάκισε στη Σάκρα ντι Σαν Μικέλε;
[…] ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΥΟ. Τριάντα δύο που κατοικούν ακόμη στο αβαείο αυτή τη φθινοπωρινή ημέρα του 1986, στην άκρη ενός δρόμου που κάνει όποιον τον παίρνει να χλωμιάζει. Χίλια χρόνια, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ούτε η τραχύτητα ούτε ο ίλιγγος του δρόμου. Τριάντα δύο καρδιές στιβαρές –πρέπει να είναι όταν ζουν κουρνιασμένες στο χείλος του κενού–, τριάντα δύο κορμιά που υπήρξαν επίσης στιβαρά, στα νιάτα τους. Σε λίγες ώρες, θα είναι κατά έναν λιγότεροι.
Οι αδελφοί σχηματίζουν κύκλο γύρω από αυτόν που φεύγει. Υπήρξαν πολλοί τέτοιοι κύκλοι, πολλά αντίο, από τότε που η Σάκρα* ορθώνει τους τοίχους της πάνω από τους μοναχούς. Υπήρξαν πολλές στιγμές χάριτος, αμφιβολίας, σωμάτων αμυντικά στυλωμένων κόντρα στη σκιά που έρχεται. Υπήρξαν και θα υπάρξουν κι άλλες αναχωρήσεις, περιμένουν λοιπόν υπομονετικά. Αυτός ο ετοιμοθάνατος δεν είναι σαν τους άλλους. Είναι ο μόνος σε τούτους τους χώρους που δεν έχει προφέρει όρκους μοναχισμού. Ωστόσο του έχουν επιτρέψει να μένει εκεί επί σαράντα χρόνια. Όποτε υπήρξε αμφισβήτηση, ερωτήματα, ένας άντρας με πορφυρό ένδυμα, ποτέ ο ίδιος, ήρθε να αποφανθεί: Μένει. Είναι μέρος του τόπου, εξίσου σίγουρα με το περιστύλιο της μονής, τους κίονές του, τα ρωμαϊκά του κιονόκρανα, που η συντήρησή τους οφείλει πολλά στο ταλέντο του. Λοιπόν ας μην παραπονιόμαστε, πληρώνει τη διαμονή του σε είδος.
Μόνο οι γροθιές του εξέχουν απ’ την καφέ μάλλινη κουβέρτα, από κάθε πλευρά του κεφαλιού, ένα παιδί ογδόντα δύο χρονών στο έλεος κάποιου εφιάλτη. Το δέρμα είναι κίτρινο, έτοιμο να σκιστεί, περγαμηνή τεντωμένη πάνω σε γωνίες πολύ αιχμηρές. Το μέτωπο γυαλιστερό, στιλβωμένο από έναν λιπώδη πυρετό. Αναπόδραστα η δύναμή του έπρεπε κάποτε να τον εγκαταλείψει. Κρίμα που δεν έχει απαντήσει στις ερωτήσεις τους. Ένας άντρας έχει δικαίωμα στα μυστικά του.
Εξάλλου, έχουν την αίσθηση ότι ξέρουν. Όχι τα πάντα, αλλά το βασικό. Ενίοτε, οι γνώμες διίστανται. Για να ξεγελάσουν την ανία, ανακαλύπτουν μέσα τους εξάρσεις κουτσομπολιού. Είναι εγκληματίας, αποσχηματισμένος, πολιτικός πρόσφυγας. Μερικοί λένε ότι κρατείται παρά τη θέλησή του –η θεωρία δεν ευσταθεί, τον έχουν δει να φεύγει και να ξανάρχεται–, άλλοι βεβαιώνουν ότι είναι εκεί για την προσωπική του ασφάλεια.
Κι έπειτα η πιο δημοφιλής εκδοχή, και η πιο μυστική, διότι εδώ ο ρομαντισμός δεν εισχωρεί παρά λαθραία: βρίσκεται εδώ για να την προσέχει. Εκείνη που περιμένει, στη μαρμάρινη νύχτα της, μερικές εκατοντάδες μέτρα απ’ το μικρό κελί του. Όλοι οι μοναχοί της Σάκρα την έχουν δει μία φορά. Όλοι θα ήθελαν να την ξαναδούν. Θα έφτανε να ζητήσουν την άδεια απ’ τον πατέρα Βιντσέντσο, τον ηγούμενο, αλλά λίγοι τολμούν να το κάνουν. Από τον φόβο, ίσως, των ασεβών σκέψεων που έρχονται, όπως φημολογείται, σε όσους την πλησιάζουν από πολύ κοντά. Και ασεβείς σκέψεις οι μοναχοί έχουν έτσι κι αλλιώς αρκετές, όταν καταδιώκονται, στην καρδιά της νύχτας, από όνειρα με πρόσωπο αγγέλου. Ο ετοιμοθάνατος παλεύει, ανοίγει τα μάτια, τα ξανακλείνει.
Ένας από τους αδελφούς ορκίζεται ότι διάβασε μέσα τους χαρά – απατάται. Ακουμπάνε ένα δροσερό πανί στο μέτωπό του, στα χείλη του, απαλά. Ο άρρωστος σαλεύει πάλι και, για μια φορά, όλοι συμφωνούν. Κάτι προσπαθεί να πει.[…] (απόσπασμα)
Συγγραφέας: Ζαν Μπατίστ Αντρέα
Μετάφραση: Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη
Σελίδες: 520
[ 2 ]
Ουλτραμαρίν | Εκδόσεις Μεταίχμιο
Το πρώτο μυθιστόρημα του Malcolm Lowry είναι η ιστορία του παρθενικού ταξιδιού του Ντέινα Χίλιοτ, που σε ηλικία δεκαεννέα χρόνων μπαρκάρει στο Οιδίπους Τύραννος με προορισμό τη Βομβάη και τη Σιγκαπούρη.
Ως πρωτόβγαλτος ναύτης, ο νεαρός θα χρειαστεί να παλέψει κόντρα στις ίδιες του τις αξίες, ώστε να κερδίσει την αναγνώριση και τον σεβασμό των υπόλοιπων μελών του πληρώματος. Έτσι, προσπαθεί να ακολουθήσει το παράδειγμά τους περιφερόμενος στα μπαρ και στα μπουρδέλα των λιμανιών, παραμένοντας όμως ταυτόχρονα πιστός στην Τζάνετ, τον πρώτο του έρωτα, που άφησε πίσω στην Αγγλία.
Μέσα από την αφήγηση του ίδιου του Ντέινα, η οποία εναλλάσσεται με τη ζωηρή γλώσσα των ναυτικών, παρακολουθούμε τη μύηση του αγοριού στην παρέα των μπαρουτοκαπνισμένων αντρών.
«Καμιά θλίψη δεν είναι τόσο μεγάλη όσο αυτή που περνάει και σβήνει».
[…] Είμαι σ’ ένα πλοίο, πηγαίνω στην Ιαπωνία– ή μήπως όχι; Έχω περάσει από κάμποσα λιμάνια – Πορτ Σάιντ, Περίμ, Πενάνγκ, Πορτ Σουέτεναμ, Σιγκαπούρη, Καουλούν, Σανγκάη. Απόψε το βραδάκι φτάνουμε στο Τσιανγκ Τσιανγκ… Όχι, δεν είχε πια απομείνει ούτε μια ρανίδα νοήματος σε τούτη τη ζωή που τόσο αναπάντεχα είχε προβάλει μπροστά του. Ούτε μπορούσε να καταλάβει πώς και είχε φανεί τόσο ανόητος, ώστε να βάλει τούτη τη σφραγίδα σε μια τόσο απερίσκεπτη αυταπάρνηση. Κανένα νόημα, σκέφτηκε, καθώς τίναζε τη στάχτη από την πίπα του. Κανένα νόημα, τουλάχιστον όχι για τον ίδιο, έναν
άνθρωπο που πίστευε ότι ζούσε ανάμεσα σε αντεστραμμένες ή ενδοστρεφείς αγκύλες· έναν άνθρωπο που έβλεπε όλη αυτή την αναθεματισμένη υπόθεση μέσ’ από την αχλή
μιας γλυκιάς αποχαύνωσης.
Ξάφνου οι αναμνήσεις του ζωντάνεψαν και φωτίστηκαν και θυμήθηκε πώς είχε ξεχωρίσει σχεδόν αμέσως εκείνους από το πλήρωμα που θα ’θελε να γίνουν φίλοι του – τον Νόρμαν, το παιδί του μαγειρείου, μ’ εκείνα τα ξανθά μαλλιά που έπεφταν στα μάτια του, και τον Άντερσεν, που τον αποκαλούσαν Άντι, τον μάγειρα με τα τατουάζ και το ανύπαρκτο πιγούνι, που αντισταθμιζόταν όμως από το εξαιρετικά επιβλητικό μέτωπό του. […](απόσπασμα)
Το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα του μοντερνισμού σε νέα μετάφραση από την Κατερίνα Σχινά.
Συγγραφέας: Malcolm Lowry
Μετάφραση: Κατερίνα Σχινά
Σελίδες: 328
[ 3 ]
Νυχτερινό στη Γαλλία | Εκδόσεις Ίκαρος
Ο Βίντσε Κόρσο, βιβλιοθεραπευτής και ερευνητής λογοτεχνικών μυστηρίων, έχοντας επιβιβαστεί σε λάθος τρένο γνωρίζει τυχαία έναν καλλιεργημένο, μυστηριώδη άντρα, που θυμίζει τον αναρχικό τροβαδούρο Λεό Φερρέ. Ακολουθώντας τον, συνεχίζει το ταξίδι του μέχρι τη Γένοβα και στη συνέχεια την Κυανή Ακτή. Ανάμεσα σε φτωχικές πανσιόν και Αρ νουβό ξενοδοχεία, πίσω από στίχους ποιητών και ανθρώπους που κουβαλάνε στις πλάτες τους πλήθος ιστοριών, θα αναζητήσει και τη δική του, προσπαθώντας να ανακαλύψει την ταυτότητα ενός πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ, στην πιο σημαντική έρευνα της ζωής του.
Το Νυχτερινό στη Γαλλία είναι ένα νυχτερινό γεμάτο φως. Μια ιστορία γεμάτη λάθη, τυχαία γεγονότα, αναπάντεχες συναντήσεις, λαβυρίνθους και ανθρώπους που αναζητούν ένα λιμάνι. Ένα μυθιστόρημα για το τι σημαίνει να αφήνεις πίσω σου πρόσωπα και πράγματα, μα και να αψηφάς τα πάντα για να τα (ξανα)βρεις.
«Όλα ξεκινούν με ένα λάθος τρένο, που αντί να οδηγήσει τον Βίντσε στη Νάπολη, τον μεταφέρει στο Μιλάνο και από εκεί στη Γένοβα, την Κυανή Ακτή και τη Μασσαλία, σε ένα ταξίδι, όπου το μοναδικό μυστήριο που καλείται να λύσει είναι οι ίδιες του ρίζες. Αναζητά τον άγνωστο πατέρα του σε πολυτελή ξενοδοχεία και φτωχικές πανσιόν, ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ της ζωής του, μα τελικά αυτό που προσπαθεί να βρει είναι τον ίδιο του τον εαυτό, γιατί αλλιώς βαδίζεις στη ζωή όταν ξέρεις από που ξεκίνησες, ποιος πραγματικά είσαι. Αυτή τη φορά ο μελαγχολικός και μοναχικός Βίντσε δεν προσπαθεί να απαλύνει τα βάσανα των άλλων, παρά στέκεται μονάχα μπροστά σε έναν καθρέφτη και βουτάει μέσα του, αναζητώντας την ταυτότητά του.
Και αυτό το βιβλίο του Stassi με κεντρικό ήρωα τον Βίντσε Κόρσο, μπορεί να διαβαστεί ξεχωριστά, καθώς είναι μια αυτόνομη και ανεξάρτητη αφήγηση, ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί σημείο άφιξης και εκκίνησης μαζί, σηματοδοτεί ένα τέλος και μια αρχή, καθιστώντας απαραίτητα, κατά κάποιον τρόπο, τα προηγούμενα τρία βιβλία του προκειμένου να φτάσουμε σε αυτό τον σταθμό, σε αυτό το ταξίδι που σηματοδοτεί μια ριζική αλλαγή στη ζωή του.
Μέσα σε μια ατμόσφαιρα που μας μεταφέρει στη σύγχρονη κλασική λογοτεχνία του εικοστού αιώνα, με τη μουσικότητα και τη saudade του Ταμπούκι, στον οποίο αποτίνει φόρο τιμής, με σαφείς αναφορές στον Μπολάνιο και στον Ιζό, με φόντο καρτ ποστάλ μιας άλλης εποχής και με μουσική υπόκρουση γαλλικές αλλά και λατινοαμερικανικές μελωδίες, ο Fabio Stassi υπογράφει το πιο γλυκόπικρο, μα και το πιο φωτεινό βιβλίο του: ένα “σύντομο αισθηματικό ταξίδι” όπου “κάθε σύμπτωση έχει ψυχή”», γράφει η Δήμητρα Δότση.
Συγγραφέας: Fabio Stassi
Μετάφραση: Δήμητρα Δότση
Σελίδες: 136
[ 4 ]
Τροχιές | Εκδόσεις Gutenberg
Έξι αστροναύτες (από Αμερική, Ιαπωνία, Βρετανία, Ιταλία και Ρωσία), γυναίκες και άνδρες, ταξιδεύουν με ταχύτητα 27.000 χλμ./ ώρα. Μέσα σ’ ένα εικοσιτετράωρο βλέπουν δεκαέξι φορές την ανατολή και τη δύση, τις εποχές ν’ αλλάζουν, τους παγετώνες να διαδέχονται ερήμους. Παρά τις εικόνες ασύλληπτης ομορφιάς και την καθημερινότητά τους στο σκάφος, η σκέψη τους γυρίζει στους ανθρώπους που άφησαν πίσω τους. Μια κάρτα, ένα μέιλ, ένας θάνατος, ένας τυφώνας γίνονται αφορμές για βαθιές σκέψεις και σημαντικές αποφάσεις.
«Ένα γράμμα αγάπης προς την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας, αλλά κι ένα βιβλίο που αναγνωρίζει, με βαθιά συγκινητικό τρόπο, την αξία κάθε ανθρώπινης ζωής» (Επιτροπή βραβείου Booker 2024). Από τη Βρετανίδα Σαμάνθα Χάρβεϊ (γενν. 1975), που χαρακτηρίστηκε «Μέλβιλ των ουρανών» (The New Yorker).
Συγγραφέας: Samantha Harvey
Μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής
Σελίδες: 217
[ 5 ]
Out | Εκδόσεις Μεταίχμιο
Στα προάστια του Τόκιο, τέσσερις γυναίκες εργάζονται στη νυχτερινή βάρδια ενός εργοστασίου. Επιβαρυμένες με τεράστια χρέη, αποξενωμένες από τους συζύγους και τα παιδιά τους, ονειρεύονται μια διέξοδο από τη μίζερη ζωή τους. Μια νεαρή μητέρα ανάμεσά τους τελικά λυγίζει και στραγγαλίζει τον άπιστο, τζογαδόρο άντρα της. Εξομολογείται το έγκλημά της στις συναδέλφους της και, απροσδόκητα, εκείνες συμφωνούν να βοηθήσουν. Η αστυνομία όμως εντοπίζει τα διαμελισμένα κομμάτια του αντρικού σώματος και αρχίζει να κάνει πολλές ερωτήσεις. Και οι πιο επικίνδυνοι εχθροί αρχίζουν να πλησιάζουν.
Το OUT είναι μια καταβύθιση στις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ψυχής, μια ανησυχητική υπενθύμιση ότι η απελπισμένη επιθυμία για ελευθερία μπορεί να ωθήσει και τον πιο συνηθισμένο άνθρωπο να κάνει το αδιανόητο.
[…] Ήταν υποχρεωτικό ν’ αφήνουν τα παπούτσια τους στην είσοδο του χώρου εργασίας,
πάνω στην κόκκινη συνθετική μοκέτα. Το φως από τους σωλήνες φθορισμού αλλοίωνε το χρώμα της μοκέτας και ο διάδρομος έμοιαζε λίγο σκοτεινός. Τα χαρακτηριστικά των δυο γυναικών που τη συντρόφευαν έμοιαζαν κι αυτά πιο σκοτεινά και παρατηρώντας τες η Μασάκο αναρωτήθηκε αν και η δική της όψη ήταν τόσο άσχημη. Η Κομάντα, η αγέλαστη επιθεωρήτρια υγιεινής του εργοστασίου, περίμενε στημένη μπροστά από τα κουβούκλια όπου οι εργάτριες άφηναν τα παπούτσια τους σε θήκες με το όνομά τους και, καθώς περνούσαν μία μία από μπροστά της, περνούσε από την πλάτη τους έναν ειδικό κύλινδρο με αυτοκόλλητη ταινία για ν’ αφαιρέσει τη σκόνη που πιθανόν να μετέφεραν στο εσωτερικό.
Μπήκαν στον μεγάλο χώρο με τα ψάθινα τατάμι, τα χαλάκια, που ήταν η αίθουσα αναψυχής του προσωπικού. Εργάτες σε μικρές ομάδες στέκονταν και συζητούσαν εδώ κι εκεί έχοντας
ήδη φορέσει τις λευκές στολές τους. Έπιναν τσάι ή μασουλούσαν σνακς περιμένοντας να ξεκινήσει η δουλειά, ενώ μερικοί είχαν αράξει σε κάποια γωνιά και είχαν ξαπλώσει στις ψάθες για έναν σύντομο υπνάκο. Από τους εκατό εργάτες της νυχτερινής βάρδιας περίπου το ένα τρίτο ήταν Βραζιλιάνοι και απ’ αυτούς πάνω κάτω οι μισοί ήταν άντρες. Επειδή ήταν γύρω στη μέση των καλοκαιρινών διακοπών, ο αριθμός των εργατών-φοιτητών ήταν κάπως αυξημένος. Αλλά και πάλι η μεγάλη πλειοψηφία ήταν εργάτριες μερικής απασχόλησης, στην πλειοψηφία τους παντρεμένες σαραντάρες ή πενηντάρες νοικοκυρές.
Οι τρεις γυναίκες κατευθύνθηκαν προς τ’ αποδυτήρια ανταλλάσσοντας νεύματα με άλλες εργάτριες και έπειτα είδαν τη Γιαϊόι Γιαμαμότο να κάθεται μόνη της σε μια γωνιά. Σήκωσε τα
μάτια της και τις κοίταξε καθώς πλησίαζαν, αλλά στο πρόσωπό της δεν φάνηκε ούτε ίχνος χαμόγελου· έμεινε μισοξαπλωμένη σαν άψυχη στο τατάμι.[…] (απόσπασμα)
Η Natsuo Kirino εξερευνά τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και τα όρια που είναι ικανός να ξεπεράσει ο άνθρωπος για να είναι ελεύθερος σε ένα ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ.
Συγγραφέας: Natsuo Kirino
Μετάφραση: Γωγώ Αρβανίτη
Σελίδες: 648
[ 6 ]
Η θύελλα που σπείραμε | Εκδόσεις Ψυχογιός
Μαλάγια, υπό ιαπωνική Κατοχή, 1945. Η οικογένεια της Σέσιλι Αλκάνταρα διατρέχει τρομερό κίνδυνο: ο δεκαπεντάχρονος γιος της, Έιμπελ, έχει εξαφανιστεί, και η μικρή της κόρη, Τζάσμιν, πρέπει να κρύβεται στο υπόγειο, προκειμένου να μην καταλήξει σε κάποιον από τους λεγόμενους «σταθμούς ανακούφισης». Η μεγάλη της κόρη, Τζούτζουμπ, που δουλεύει σ’ ένα τεϊοποτείο όπου συχνάζουν μεθυσμένοι Ιάπωνες στρατιώτες, νιώθει όλο και πιο οργισμένη.
Η Σέσιλι γνωρίζει δύο πράγματα: πως για όλα αυτά ευθύνεται η ίδια. Και πως η οικογένειά της δεν πρέπει να μάθει ποτέ την αλήθεια.
Μία δεκαετία νωρίτερα, η Σέσιλι ήθελε απεγνωσμένα να γίνει κάτι παραπάνω, να μην είναι απλώς η σύζυγος ενός χαμηλόβαθμου υπαλλήλου της βρετανικής διοίκησης της Μαλάγιας. Μια τυχαία συνάντηση με τον χαρισματικό στρατηγό Φουτζιγουάρα την οδηγεί στην κατασκοπεία, στο κυνήγι του ονείρου για μια «Ασία για τους Ασιάτες». Αντί γι’ αυτό, όμως, η Σέσιλι συνέβαλε στην επιβολή μιας ακόμα πιο βάναυσης κατοχής της χώρας της, από τους Ιάπωνες.
Τώρα, καθώς ο πόλεμος φτάνει στο απόγειό του, έρχεται η ώρα να πληρώσει το τίμημα των πράξεών της: η οικογένειά της βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής – κι εκείνη θα κάνει τα πάντα για να τη σώσει.
Καλύπτοντας χρόνια οδύνης και θριάμβου, το μυθιστόρημα αυτό, που ξεδιπλώνεται μέσα από την οπτική τεσσάρων αλησμόνητων ηρώων, είναι ένα οικογενειακό έπος για τη φρίκη του πολέμου, για τη σχέση ανάμεσα στους κατοίκους των αποικιών και τους καταπιεστές τους, και για το πόσο δύσκολο είναι να διακρίνεις το σωστό από το λάθος, όταν διακυβεύεται η ίδια σου η επιβίωση.
Συγγραφέας: Βανέσα Τσαν
Μετάφραση: Μοσχονά Αριάδνη
Σελίδες: 400
[ 7 ]
Το μωρό της Λιούμπα | Εκδόσεις Ψυχογιός
Τη φωνάζουν Λου από το Λιούμπα, που θα πει αγάπη. Δεν γεννήθηκε από έρωτα αλλά έπειτα από πολλαπλό βιασμό. Κι όμως, αργότερα, η δική της ικανότητα στην αγάπη θα ξεπεράσει τα κοινά όρια. Θα χαρίσει, χωρίς καμία αμοιβή, μήτρα και λατρεμένο μωρό σε ξένους, σε άγνωστό της άτεκνο ζευγάρι. Από το Βουκουρέστι στην Αθήνα και πάλι πίσω, ένα πηγαινέλα απροσδόκητων εκπλήξεων από τους άλλους και τον ίδιο τον εαυτό της.
[…] Ο πατέρας μου μου είναι άγνωστος. Κανείς δε μου μίλησε ποτέ γι’ αυτόν. Κανείς δεν ήξερε ποιος είναι, ούτε καν η μάνα μου που, απ’ ό,τι είπε, εκείνοι που τη βίασαν στα δεκάξι της ήταν άγνωστοι, περίπου τέσσερις ή πέντε, όχι από το δικό μας χωριό. Από εκείνον τον βιασμό η μάνα μου έμεινε έγκυος. Δε με έριξε γιατί η γιαγιά μου ήταν θεοσεβούμενη και θεωρούσε ασυγχώρητο έγκλημα την άμβλωση. Τα όσα μας συμβαίνουν είτε τα στέλνει, είτε τα επιτρέπει ο Θεός, και έχει τον λόγο Του, πόσο περισσότερο άμα έρχεται στην κοιλιά μιας γυναίκας ένας καινούργιος άνθρωπος.
Το πέρασε και στην κόρη της το ακλόνητο πιστεύω της και τον σεβασμό στον Θεό, κι έτσι οι δυο γυναίκες, μάνα μου και γιαγιά, αποδέχθηκαν τη μοίρα τους παθητικά σαν πληγωμένες περιστέρες. Γεννήθηκα Μάιο, όταν η φύση ένα γύρο βγάζει πράσινο χνούδι από τις λάσπες, αλλά υπάρχουν πάντα και χιόνια εδώ κι εκεί. Κηλίδες από χιόνι θυμάμαι πάντα στην πατρίδα μου, οι άσπρες λίμνες, μια χώρα σαν λεοπάρδαλη με αλλιώτικα από το ζώο χρώματα.
Από πάνω μας τα Καρπάθια Όρη είναι τρομαχτικά. Θα είναι από τα πιο σκουρόχρωμα βουνά του πλανήτη, και δεν είναι τυχαίοι οι σκοτεινοί θρύλοι που εμπνέουν στους ραψωδούς και στους άλλους γραφιάδες. Μικρή τα κοίταζα για ώρα, με ανασηκωμένο το κεφάλι, ανασηκωμένο το πιγούνι μου και, δεν ξέρω γιατί, έλεγα μόνη μου και σιγά: «Ο πατέρας μου!» Ούτε τώρα μπορώ να το εξηγήσω. Λέω πως επειδή είναι τρομαχτικά αλλά και συνάμα ακούνητα, σταθερά, δε φεύγουν να σε εγκαταλείψουν ποτέ, γι’ αυτό το λέω. Σε προφυλάσσουν από χειρότερο κρύο και τα παλιά χρόνια από εχθρούς. Και τώρα από εχθρούς σαν να σε προφυλάσσουν.
Τα Καρπάθια Όρη δε βιάζουν κοριτσάκια δεκαεξάχρονα. Τη μάνα μου τη λένε Σόνια. Η γιαγιά μου σταμάτησε από νωρίς το σχολείο, αλλά της έμεινε η συνήθεια να διαβάζει πολλά βιβλία, ιστορικά και μυθιστορήματα. Αν μπορούσε, αν είχε τον χρόνο, όλη μέρα και όλη νύχτα θα διάβαζε. Τίποτε άλλο δεν την ευχαριστούσε· τραβούσε την αγελάδα μας προς το πλάτωμα να βοσκήσει και με το άλλο χέρι κρατούσε ένα βιβλίο και διάβαζε. […] (απόσπασμα)
Συγγραφέας: Μάρω Βαμβουνάκη
Σελίδες: 144
[ 8 ]
Η ήττα της Δύσης | Εκδόσεις Πεδίο
Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ έθεσε και πάλι την Ιστορία σε κίνηση. Δημιούργησε ένα κενό που απορρόφησε το δυτικό και κυρίως το αμερικανικό σύστημα σε μια εποχή που το ίδιο βρισκόταν σε κρίση και ατροφούσε στο κέντρο του. Προκλήθηκε έτσι ένα διπλό κίνημα: ένα κύμα επέκτασης της Αμερικής προς τα έξω, την ίδια στιγμή που στο εσωτερικό της εντείνονταν η φτώχεια και η θνησιμότητα. Η υποχώρηση του προτεσταντισµού οδήγησε τις ΗΠΑ από τον νεοφιλελευθερισµό στον µηδενισµό και τη Μεγάλη Βρετανία από τη χρηµατιστικοποίηση στην απώλεια του χιούµορ.
Tο διάστηµα 2016-2022 το ΝΑΤΟ και η Ουκρανία βρέθηκαν μπροστά σε µια σταθεροποιηµένη Ρωσία που έγινε ξανά µια ισχυρή αλλά συντηρητική δύναµη, η οποία καθησυχάζει τον «υπόλοιπο κόσµο», καθώς εκείνος δεν θέλει να ακολουθήσει τη Δύση στην περιπέτειά της.
Το 2022 η ηγεσία της Ρωσίας αποφάσισε να πάρει θέση: αψήφησε το ΝΑΤΟ και εισέβαλε στην Ουκρανία. Αντλώντας από τις πηγές της κριτικής οικονοµίας, της κοινωνιολογίας της θρησκείας και της ανθρωπολογίας, ο Emmanuel Todd µας ξεναγεί στον πραγµατικό κόσµο, από τη Ρωσία στην Ουκρανία, από τις πρώην Λαϊκές Δηµοκρατίες στη Γερµανία, από τη Μεγάλη Βρετανία στη Σκανδιναβία και τις Ηνωµένες Πολιτείες, χωρίς να ξεχνά τον «υπόλοιπο κόσµο», η επιλογή του οποίου έκρινε την έκβαση του πολέµου.
Συγγραφέας: Todd Emmanuel
Μετάφραση: Σφυρόερα Σοφία
Σελίδες: 432
[ 9 ]
Η Τέχνη του Πολέμου | Eκδόσεις Key Books
Η Τέχνη του Πολέµου δεν έγινε απαραίτητο ανάγνωσµα τους τελευταίους αιώνες µόνο για όσους ενδιαφέρονται για στρατιωτικά θέµατα, αλλά και ο απόλυτος οδηγός στρατηγικής σε επιχειρήσεις, πολιτική, µάνατζµεντ, µάρκετινγκ, οικονοµικά, ακόµα και στα αθλήµατα, ιδίως εκείνα που εξαρτώνται πολύ από τη στρατηγική και την τακτική όπως, για παράδειγµα, είναι το ποδόσφαιρο ή το µπάσκετ.
Σε έναν κόσµο που αλλάζει µε απίστευτη ταχύτητα, όπου οι προκλήσεις εµφανίζονται καθηµερινά και το άγχος πνίγει για χίλιους δυο λόγους τους ανθρώπους, λίγη σοφία είναι πάντα ευπρόσδεκτη για να διαχειριστεί κανείς τα πράγµατα µε µεγαλύτερη ηρεµία, αποτελεσµατικότητα και να προστατέψει την ψυχική του υγεία. Από το αδιάκοπο κυνήγι της επαγγελµατικής καταξίωσης ή απλώς της επιβίωσης µέχρι τη λήψη καθηµερινών αποφάσεων, οι διδασκαλίες του Σουν Τζου µας δείχνουν πώς να είµαστε στρατηγικοί, προνοητικοί και αποτελεσµατικοί, χωρίς να χαλάµε τις σχέσεις µας µε τους ανθρώπους που συναναστρεφόµαστε και µας περιβάλλουν.
[…] Ο Σουν Τζου, εκτός από οξυδερκής αναλυτής της αντιπαράθεσης και φιλόσοφος, είναι και λαμπρός λογοτέχνης: η “Τέχνη του Πολέμου” αποτελεί ένα απολαυστικό ανάγνωσμα, γεμάτο αλληγορίες, παρομοιώσεις και εύστοχους παραλληλισμούς, ιδίως, δε, με τα φυσικά φαινόμενα τα οποία προκύπτουν από τις προαναφερθείσες Δυνάμεις.
Ένας υπέροχος παραλληλισμός του, λ.χ., προς υποστήριξη των άπειρων δυνατοτήτων της “έμμεσης προσέγγισης” ‒βλ. παρακάτω‒ είναι ο εξής: “Δεν υπάρχουν παρά πέντε μόνο νότες (σ.σ. στην αρχαία κινεζική μουσική), αλλά οι συνδυασμοί αυτών επιτρέπουν τη δημιουργία περισσότερων μελωδιών από όσες μπορεί ποτέ κανείς να ακούσει” (Κεφ. 5). Ομοίως, προσθέτει, ισχύει με τα χρώματα, αλλά και τις γεύσεις: πέντε βασικά στοιχεία οδηγούν σε άπειρους συνδυασμούς. Το συγκεκριμένο έργο έχει αποτελέσει έκτοτε διαχρονική πηγή έμπνευσης όχι μόνο στην Άπω Ανατολή, αλλά και παγκοσμίως. Εκτός από την καταλυτική επίδραση που είχε στην ίδια την Κίνα από τον “Πρώτο Αυτοκράτορα”, Τσιν Σι Χουάνγκ-Τι, μέχρι τη σύγχρονη εποχή (λ.χ. ο Μάο Τσε Τουνγκ την είχε μελετήσει επισταμένως και δη την εφήρμοσε, μεταξύ άλλων, ενάντια στους Εθνικιστές κατά τη διάρκεια της “Μεγάλης Πορείας” το 1934/35), αποτέλεσε σημείο αναφοράς και εκτός του σινικού κόσμου.
Οι Ιάπωνες, το κατεξοχήν στρατοκρατικό έθνος της Άπω Ανατολής, τη γνώριζαν πολύ καλά ήδη από τον όγδοο αιώνα, όπως μαρτυρεί η πρώτη ολοκληρωμένη μετάφραση του 760 μ.Χ., ενδεχομένως, δε, και νωρίτερα. Το 1772, η “Τέχνη του Πολέμου” μεταφράστηκε για πρώτη φορά και στη Δύση και δη στη γαλλική γλώσσα από τον Πατέρα Αμιό (Amiot), έναν Ιησουίτη μοναχό ο οποίος ζούσε τότε στο Πεκίνο. […] (αποσπάσματα από το βιβλίο)
Συγγραφέας: Σουν Τζουν
Σελίδες: 136
[ 10 ]
Πεδίο Ροής | Κάπα Εκδοτική
Δεκαπέντε αυτοτελείς ιστορίες, δεκαπέντε διαφορετικές προσεγγίσεις στις ζωές των ανθρώπων, που αποκαλύπτουν μύχιες σκέψεις, επιθυμίες, όνειρα, ανησυχίες τους. Ένα ταξίδι ανάμεσα στο ονειρικό και στο εφιαλτικό, στο φαντασιακό και στο πραγματικό. Μια λοξή ματιά στη ρευστότητα των σχέσεων, του φύλου, της σεξουαλικότητας. Μια σύνθεση της μικρής και μεγάλης φόρμας για την επιθυμία, την απώλεια, το απρόβλεπτο.
Ιστορίες –που διαδραματίζονται στην Αθήνα, στο Λονδίνο, σε μια συνοριακή πόλη– για τα όρια και τις αντοχές μας, τον φόβο και την τόλμη του διαφορετικού, τον έρωτα και την αγριότητά του, τις δύσκολες επιλογές και την ελπίδα για λίγο φως στα σκοτάδια που μας περιβάλλουν.
Συγγραφέας: Νίνα Ράπη
Σελίδες: 142
