Ξεκινάω ανάποδα το κείμενό μου σήμερα. Ξεκινάω ανάποδα, θέλοντας να σας γράψω ποια συναισθήματα μου άφησε η μουσική συνάντηση της αφρικανικής διασποράς με την ελληνική nu jazz. Χαρά, ενέργεια, θετικότητα, χαμόγελο όνειρα που γίνονται πραγματικότητα. Και ξέρετε πόσο όμορφα νιώθω όταν βλέπω ανθρώπους να ζουν το όνειρο. Χαίρομαι πολύ που το συναυλιακό μου ηλιοστάσιο, ο «πρώτος Λυκαβηττός της χρονιάς» ξεκίνησε έτσι, συμπίπτοντας με την έναρξη του 70ου Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και ενός πολυσυλλεκτικού προγράμματος που υλοποιείται χάρη στην αμέριστη στήριξη της ΔΕΗ που είναι ο Μέγας Χορηγός.
Από τη στιγμή που διάβασα στην ίδια πρόταση πως η αφροελληνική μουσική κοινότητα συναντάει την ελληνική nu jazz σκηνή σκέφτηκα πως κάτι πολύ καλό θα συμβεί στον βράχο του Λυκαβηττού, δίνοντας τα εύσημα στη διοργάνωση του φεστιβάλ για το πολύ ωραίο αυτό πάντρεμα. Την συναυλία άνοιξε ο μοναδικός Άγγελος Αγγέλου. Σαφής παραδοσιακή αναφορά των ριζών του κόσμου. Πολυρυθμικά κρουστά μπλέκονταν με μελωδίες από τα Βαλκάνια και με ένα ηχόχρωμα φωνής από την Ανατολή, ο Άγγελος Αγγέλου μας εξέπληξε με το ταλέντο του. Έπειτα στην σκηνή είδαμε δύο από τις πιο εμβληματικές μορφές της afro-ελληνικής κοινότητας. Τον Yinka και τον Mc Dash, τα αδέλφια Αφολάνιο, ή αλλιώς τους Urban Lynx. Ο Yinka ο οποίος είχε και την καλλιτεχνική επιμέλεια της εκδήλωσης εχθές, είναι ένας performer που κάθε φορά που τον συναντώ μουσικά, πάντα κάτι κερδίζω. Στην σκηνή του Λυκαβηττού εχθές, είτε μόνος του, είτε με τον θρυλικό Mc Dash, είτε με την μπάντα των Ιota {άι-οτα} μου επιβεβαίωσε γιατί είναι μοναδικός σε αυτό που κάνει. Ο φοβερός Mc Dash ήταν ακόμα ένα βράδυ εκεί να μας θυμίσει με τις ρίμες και τα βιώματά του πως τίποτα ακόμα και σήμερα στην πραγματικότητα του 2025, δεν είναι δεδομένο για την ιθαγένεια και την ζωή των μεταναστών.
Η μπαντάρα των Iota για την οποία σας έχω μιλήσει πρόσφατα, όπως και για την δισκάρα τους “See Your Universe”, δημιούργησαν ένα word-ethnic πέπλο πάνω από τα βράχια του αθηναϊκού θεάτρου, παρουσιάζοντας ένα κράμα hip-hop, neo soul και drum ’n’ bass, πειράζοντας τα κομμάτια των Αφροελλήνων καλλιτεχνών. Κάπου εδώ δεν γίνεται να μην μιλήσω για τον τρομπετίστα Ανδρέα Πολυζωγόπουλο, ο οποίος με τον χαρακτηριστικό του ήχο, σφράγιζε την jazz εμπειρία του κοινού. Εκτός από τον Άγγελο Αγγέλου, πρώτη φορά εχθές συστήθηκα μουσικά με την Ladele! Γυναικείο χιπ-χοπ made in Σαλόνικα και πάρα πολύ μου άρεσε. Ο συνδυασμός της με την μπάντα των Iota και τον Ανδρέα Πολυζωγόπουλο, θεωρώ ότι -στα αυτιά μου- ήταν η πιο ωραία στιγμή της βραδιάς! Έπειτα ο Jerome Kaluta και η Idra Kayne…. Νομίζω πως δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική για τα δύο αυτά παιδιά που είναι πάντα τόσο ζεστά και εγκάρδια. Εξωστρεφείς performer και οι δύο με τον τρόπο τους σε κάνουν να νιώθεις τόσο οικεία και οι διασκευές της μπάντας στα κομμάτια της Idra πάνω στην υπέροχη φωνή της, ήταν φανταστικές!
Τέλος θα γράψω αυτό που σκέφτηκα κατεβαίνοντας από τον βράχο. Θα ήθελα πολύ όλο αυτό να μεγαλώσει και να ανθίσει. Να υπάρχει μια ετήσια ίσως, μουσική συνάντηση των Αφροελλήνων μέσα από την οποία θα γνωρίζουμε νέους και παλαιότερους καλλιτέχνες.
Το φετινό πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα του 70ου Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου υλοποιείται χάρη στην αμέριστη στήριξη της ΔΕΗ που είναι ο Μέγας Χορηγός
