Φέτος εμφανίζεστε στο Zουμ. Τι περιλαμβάνει το πρόγραμμά σας;
Νίκος Κουρουπάκης: Παρασκευή και Σάββατο είμαστε με την Μελίνα Τανάγρη, Τρίτη εμφανίζονται γκεστ πρόσωπα που έχουν κατά καιρούς παίξει στο Ζουμ, την Τέταρτη έχουμε ποιητικές βραδιές: έχουμε κάνει ήδη αφιέρωμα στον Χρονά, τον Λειβαδίτη, τον Κατσαρό και στην Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, με μελοποιημένα ποιήματά τους, αν υπάρχουν, ή με τραγούδια που ταιριάζουν στο έργο τους. Επίσης κάποιοι ηθοποιοί, ή και οι ποιητές διαβάζουν αποσπασματα από τα έργα τους.
Δημήτρης Υφαντής: Μιλούν άνθρωποι που γνωρίσαν αυτούς τους ποιητές, αν δεν είναι οι ίδιοι εν ζωή και προβάλλεται κι ένα βίντεο. Την επιμέλεια την έχει η Λίνα Νικολακοπούλου.
Πώς αποφασίσατε να γίνετε Τρίφωνο;
Ν.Κ: Η αφορμή ήταν ότι συναντηθήκαμε να κάνουμε ένα τριήμερο στο Αερικό, είδαμε ότι ταιριάζαμε, μας άρεσε το αποτέλεσμα και αρχίσαμε τις κοινές εμφανίσεις. Τότε δε, λεγόμασταν ακόμα Τρίφωνο. Ο Παπαμιχάλης ο Χρήστος από τον Μελωδία μάς ένωσε. Μετά κάναμε ένα cd single, ο Κώστας ο Παρίσης από τα Υπόγεια Ρεύματα μάς ονόμασε Τρίφωνο και έτσι ξεκίνησε η ιστορία. Μετά κάναμε ένα cd σε παραγωγή του Παντελή Θαλασσινού και φτάσαμε στο «Προσοχή Τρίφωνο» με τραγούδια της Λίνας Νικολακοπούλου.
Οι φωνές σας ταιριάζουν πάρα πολύ. Αυτό έτυχε ή δουλέψατε για να το φτιάξετε;
Ν.Κ: Έτυχε κατά βάση να ταιριάζουν οι χροιές μας, αλλά δημιουργήσαμε έναν τρόπο να τραγουδάμε και να αναπνέουμε όλοι μαζί. Υπάρχουν κάποιοι κώδικες που μας βοηθούν να συντονιζόμαστε..
Χρειάζεται ομαδικό πνέυμα η δουλειά που κάνετε. Μπορείτε μέσα σε αυτό το τριφωνικό κλίμα να ένταξετε προσωπικά σας στοιχεία; Μπορείτε να ασκηθείτε καθόλου μόνοι σας;
Ερωφίλη: Είναι υποχρεωτικό να μπορούμε να σταθούμε μόνοι μας για να υπάρξουμε ως Τρίφωνο. Αν δεν εξελιχθούμε ως μονάδες, δεν μπορούμε ούτε ως Τρίφωνο να υπάρξουμε. Δεν ακολουθούμε πάντα τους κανόνες, γίνονται και πολλά παιχνίδια συναισθηματικού χαρακτήρα, έχουμε και ηχογραφήσεις πολύ χαριτωμένες μέχρι να καταλήξουμε σε αυτό που μας εκφράζει. Διαφορετικά τραγουδάμε μόνοι μας, διαφορετικά τραγουδάμε και οι τρεις. Έχουμε βρει μέσα στα τριφωνικά μέρη σόλο φράσεις, όπου μπορούμε να εκφραστούμε. Αν όμως το αποτέλεσμα είναι ουσιαστικό, δε μας πειράζει αν προσωπικά δεν έχουμε καταφέρει να εκφραστούμε απόλυτα.
Κάνετε φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς;
Ν.Κ: Κατά κύριο λόγο.
Δ.Υ: Κρατάμε τον μαθηματικό τρόπο και μετά βάζουμε φαντασία μέσα σε αυτό. Δυο τρεις φορές που ακολουθήσαμε αυστηρά τον μαθηματικό τρόπο, επειδή κάποιος μας τον επέβαλλε, δε λειτούργησε, ήμασταν σαν ζακυνθινή χορωδία… ( γέλια)
Ενώ τα συγκροτήματα έχουν μεγάλη απήχηση παγκοσμίως, στην Ελλάδα, εκτός ίσως από τις Τρύπες, κανένα γκρουπ δεν κατάφερε να έχει μεγάλο γκελ στο κοινό. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;
Δ.Υ: Δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε περιοριστεί στο ερωτικό τραγούδι. Εμείς σαν Τρίφωνο πρέπει να βρούμε έναν έξυπνο τρόπο να περάσουμε ένα ερωτικό μήνυμα. Δεν είναι ακατόρθωτο αυτό, αλλά είναι δύσκολο. Γιατί το ερωτικό τραγούδι ταυτίζεται με τον ερμηνευτή. Στο εξωτερικό τα γκρουπ έχουν πιο ανοιχτά πεδία, δεν λένε μόνο ερωτικά τραγούδια κι έτσι καταφέρνουν να έχουν απήχηση.
Ε: Υπήρξε το ’60 μια εποχή στην Ελλάδα που υπήρχαν επιτυχημένα γκρουπ, οι Οlympinas για παράδειγμα, αλλά ήταν τέτοια η εποχή που εννοούσε τα συγκροτήματα. Νομίζω ότι σήμερα οι εταιρείες, όσες έχουν μείνει, προβάλλουν και υπερασπίζονται την αυτοκρατορία της μονάδας. Είναι σημαντικό να βρεθεί η χρυσή τομή. Το «Να μ’ αγαπάς» της Λίνας, νομίζω, ότι το πέτυχε αυτό.
Ν: Ο εταιρείες δεν ξέρουν να χειριστούν τα γκρούπ.
Ε: Άσε που εμείς είμαστε φωνητικό σχήμα που είναι κάπως ασυνήθιστο στην Ελλάδα… αλλά σιγά σιγά κερδίζουμε έδαφος.
Τι κάνει ένα τραγούδι καλό;
Δ.Υ: Πάντως όχι τα μαθηματικά, η μαγεία μάλλον.
Ν.Κ: Και η μαγεία προκύπτει…
Ε: Βέβαια παίζουν ρόλο και τα υλικά: ένας καλός στίχος και μια καλή μουσική και παίζει ρόλο και το timing.
Δ.Υ: Καλός στίχος είναι αυτός που δε χρειάζεται εξήγηση. Ένα τραγούδι πρέπει να μιλάει στην καρδιά αυτού που το ακούει, όποιος κι αν είναι, σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν βρίσκεται. Δε σημαίνει πάντως ότι ένας καλός στίχος αν ειπωθεί από έναν καλό τραγουδιστή θα είναι πάντα καλό το τραγούδι. Χρειάζεται και κάτι άλλο. Μαγεία… Είναι σαν μια αλχημική πράξη που πρέπει να συνομωτήσει το σύμπαν για να πετύχει (γέλια).
Γράφετε δικά σας τραγούδια;
Ν.Κ: Ναι
Ε: Είναι στόχος μας να πούμε και τα δικά μας τραγούδια.
Δ.Υ: Υπάρχουν πολύ σπουδαία τραγούδια άλλων που θέλουμε να πούμε, αλλά σιγά σιγά προσθέτουμε και δικά μας και βλέπουμε ότι ο κόσμος ανταποκρίνεται. Από δω και πέρα στο πρώτο μέρος του προγράμματος θα λέμε και δικά μας τραγούδια.
Ο στίχος στην Ελλάδα, νομίζω, σήμερα περνάειι μια κρίση: ή είναι υπεραπλουστευτικός ή παρά πολύ πολύπλοκος και, επιτρέψτε μου, λίγο δήθεν….
Δ.Υ: Από τη μία είναι το απλοϊκό τραγούδι, από την άλλη μια τέχνη που χρειάζεται εξηγήσεις και κόντρα εξηγήσεις. Αλλά υπάρχει και η χρυσή τομή. Αλλά όπως έλεγε και Αριστοτέλης αν υπάρχει μια κίνηση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, κινήσου προς το καλό.
Ν.Κ: Δεν είναι μόνο θέμα κίνησης, αλλά και συγκίνησης. Αν μια πινελιά, έστω και με απλοϊκό τρόπο, σε συγκίνησει αυτό είναι τέχνη. Είναι θέμα μεταφυσικής. Αν προκαλεί συγκίνηση κάτι, είτε είναι δυσνόητο είτε απλοϊκό, τότε είναι καλό. Πάντως εγώ πιστεύω ότι στην Ελλάδα υπάρχει η μεγαλύτερη ποικιλία και η πιο βαθιά στιχουργική τομή σε όλο τον κόσμο.
Ε: Νιώθω ότι στην Ελλάδα έχουμε τεράστιο πλούτο και υπέροχη γλώσσα…
Ποια είναι η γνώμη σας για τη μουσική σκηνή της Ελλάδας;
Ν.Κ: Δε νομίζω -και ειλικρινά το πιστεύω αυτό- ότι έχει αλλάξει τίποτα, υπάρχουν πολλές πηγές. Η Πάτρα για παράδειγμα έχει μια καταπληκτική εναλλακτική σκηνή. Υλικό και θέληση και αγάπη προς τη μουσική υπάρχει. Το πρόβλημα είναι ότι οι εταιρείες δεν ξέρουν πώς να σταθούν, επίσης κάποιες προσωπικότητες που έχουν κάνει και πολύ καλά πράγματα στο τραγούδι δεν ξέρουν πώς να σταθούν.
Ε: Υπάρχει πλούτος και μουσικοί και στιχουργοί και τραγουδιστές αξιόλογοι βγαίνουν, τα μέσα έχουν πρόβλημα που προβάλλουν δυσανάλογα κάποια πράγματα και όλο αυτό μπερδεύει το κοινό, και τελικά δεν μπορεί να φτάσει το υλικό στα αυτιά του κόσμου. Δεν υπάρχει τρόπος να προβληθεί το καλό υλικό με έξυπνο τρόπο.
Δ.Υ: Ζούμε σε εποχή σύγχυσης και όπως όλα τα ζωντανά πράγματα έτσι και η μουσική αλλα και οι μουσικοί είναι συγχυσμένοι…(γέλια) Και δυστυχώς παρόλο που ζούμε στην εποχή της επικοινωνίας δεν μπορούν να επικοινωνήσουν οι καλλιτέχνες το υλικό τους. Τελικά ούτε εμπορικά ούτε καλλιτεχνικά πάει καλά το πράγμα. Αν ψαξουμε ένα μεγάλο δίσκο τα τελευταία 15 χρόνια, δε θα βρούμε. Αν δούμε και στατιστικά την όλη κατάσταση, θα απογοητευτούμε.
Κρίση στη δισκογραφία σήμερα και οι νέοι καλλιτέχνες ξεπηδούν κυρίως μέσα από τις live εμφανίσεις τους. Πώς σας φαίνετε αυτή η νέα κατάσταση πραγμάτων;
Ν.Κ: Πηγαίνουμε πίσω η αλήθεια είναι, όπως παλιά. Περνάς πρώτα τις εξετάσεις σου από τον κόσμο και μετά προχωράς στη δισκογραφία. Αυτό είναι καλό όμως.
Δ.Υ: Παλιά υπήρχαν άνθρωποι στις εταιρείες που έβρισκαν καλλιτέχνες. Σήμερα δυστυχώς ένας επιχειρηματίας μπορεί να επενδύσει πάνω σου, αν θέλει, σαν εμπόρευμα και να σε καθιερώσει…
Προτιμάτε το στούντιο ή τις ζωντανές εμφανίσεις;
Δ.Υ: Και το στουντιο και το live έχουν τη δική τους μαγεία. Είναι μια άλλη γλώσσα.
Ε: Εμείς είμαστε τυχεροί, γιατί γραφούμε στο στούντιο του Νίκου κι έτσι έχουμε τις καλύτερες συνθήκες. Μου αρέσει όμως παρά πολύ κι η μαγεία του live που λέμε ό,τι τραγούδια αγαπάμε.
Έχετε κοινές επιρροές, κοινά ακούσματα;
Ε: Έχουμε και κοινές και διαφορετικές κι αυτό βοηθά το σύνολο.
Τι είδους μουσική προτιμάτε να τραγουδάτε;
Ε: Ευτυχώς έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάζουμε πολλά είδη. Κι θέλουμε το cd που θa καταγράψουμε κάθε φορά να είναι σαν μια ζωντανή παράσταση. Ο παραστάσεις μας περιλαμβάνουν τα πάντα: μπαλάντες, παραδοσιακούς ήχους…
Δ.Υ: Είμαστε τρία διαφορετικά χρώματα και μπορούμε να κάνουμε κάθε φορά άπειρους συνδυασμούς.
Σας έχει βοηθήσει ότι λειτουργείτε ως τριφωνικό σχήμα;
Ν.Κ: Μας έχει ανοίξει δρόμους, έχει δημιουργηθεί μια ωραία φωλιά. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, έχουμε απόλυτη ελευθερία.
Δ.Υ: Το γκρουπ για να είναι ζωντανό πρέπει να εξελίσσεται και για να εξελιχθεί πρέπει να εξελιχθεί ο καθένας από εμάς, εγώ προσωπικά σφραγίζω ότι άρχισα να αντιλαμβάνομαι το τραγούδι και τη μουσική από το Τρίφωνο και μετά. Αισθάνομαι ότι ξύπνησα…
Ε: Εγώ ένιωσα ότι ξαναβρήκα τη χαρά της μουσικής και της δημιουργίας. Δεν τον αλλάζω τον τρόπο που δουλεύουμε και δημιουργούμε, μόνη μου μάλλον θα βαριόμουν να τα κάνω όλα αυτά (γέλια).
Θα θέλατε να συνεχίσετε ως Τρίφωνο ή κάποια στιγμή θα θέλατε να ακολουθήσετε σόλο καριέρα;
Ν.Κ: Το Τρίφωνο δε θα τελειώσει, μπορεί να γίνουν παράλληλα πράγματα.
Δ.Υ: Είμαστε οικογένεια λέμε. Αν, ας πούμε, ο Νίκος θέλει να κάνει ένα ροκ δίσκο και δεν είμαστε εμείς εκεί να τον ακούσουμε, τι οικογένεια είμαστε; Και μάλιστα εμείς είμαστε πιο δεμένοι από οικογένεια, γιατι εμείς επιλέξαμε να είμαστε μαζί.
Ε: Έχουμε ξεκινήσει και δοκιμάσει τη σόλο καριέρα- χωρίς να αποκλείουμε ο ένας στον άλλο μια προσωπική εξέλιξη, μια πρόταση, από τη στιγμή που βοηθάει το Τρίφωνο. Η μόνη περίπτωση να σταματήσει το Τρίφωνο είναι να μην έχουμε τίποτα άλλο να πούμε, όσο έχουμε πράγματα να ψάξουμε και να δοκιμάσουμε. θα είμαστε μαζί.
Ποιος είναι αρχηγός στο Τρίφωνο;
(Γέλια)
Δ.Υ: Πρόσεξε, είμαστε δύο άντρες και μια γυναικά, ποιος λες να είναι;
Ε: Και οι τρεις μαζί συναποφασίζουμε, αλλά εντάξει , είμαι η οργανωτική της παρέας (γέλια).
Δ.Υ: Κανένας άντρας που τα έβαλε με γυναίκα δεν κέρδισε, κανένας (γέλια)..
Σας ευχαριστώ πολύ.
Εμείς ευχαριστούμε (τριφωνικά)
