Το έργο αποτελείται από δεκαπέντε μικρές σκηνές, οι οποίες πλέκονται μεταξύ τους και διαδραματίζονται όλες στην τραπεζαρία ενός αστικού σπιτιού. Όλες οι σκηνές που αλληλοπλέκονται μεταξύ τους, δίνουν την αίσθηση ότι το τραπέζι της συν-εστίασης, αυτό το σύμβολο της οικογενειακής συμβίωσης ως κοινωνικής και οικονομικής οντότητας, αρχίζει να χάνει τη σημασία του.
Στην παράσταση βλέπουμε τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας, το χάσμα των γενεών, την αποξένωση και την απελπισία του σύγχρονου ανθρώπου, που προσπαθεί να βρει κάτι που να του δίνει νόημα…
