Στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, ο Αριστοφάνης αναφέρει πως κάποτε υπήρχε ένα τρίτο φύλο, το ανδρόγυνο, όπου το ανδρόγυνο είναι ένας άντρας και μια γυναίκα ενωμένοι με δύο κεφάλια, τέσσερα χέρια και τέσσερα πόδια. Όπως πάντα, ο Δίας ένιωσε να απειλείται η βασιλεία των θεών εξαιτίας της ισχυρής δύναμης των ανδρόγυνων και αποφάσισε να τους χωρίσει στα δύο. Έτσι, τα χωρισμένα δύο φύλα περνάνε ολόκληρες τις ζωές τους ψάχνοντας το άλλο τους μισό προκειμένου να νιώσουν ολόκληρα.
Αυτή η εικόνα δύο ερωτευμένων ανθρώπων που είναι κολλημένοι σε πολλούς φαντάζει ρομαντική. Γεννήθηκαν αχώριστοι, ενωμένοι μαζί για πάντα, και χωρίζονται από ζηλόφθονες θεότητες, ενώ τώρα είναι η μοίρα τους να ψάχνουν αιώνια ο ένας τον άλλο. Σε άλλους, όπως στον σκηνοθέτη-σεναριογράφο Μάικλ Σανκς, αυτό είναι το πλαίσιο για μια ταινία σωματικού τρόμου (body-horror), όπου το σώμα είναι το μεταφορικό δοχείο, το οποίο εμπεριέχει τη σχέση δύο ανθρώπων στα πρόθυρα του χωρισμού.
Είναι γεγονός πως όλοι αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους σε σχέση σαν ένα άτομο και πως δύσκολα μπορούμε ακόμα και να τους συναντήσουμε δίχως τους συντρόφους τους. Όταν μοιράζεσαι δεκαετίες από τη ζωή σου με κάποιον, αναπόφευκτα οι προσωπικότητες αρχίζουν να συγκλίνουν και ενώ μπορεί να μιλάς με δύο άτομα, όλοι μπορεί να βλέπουν μονάχα ένα. Όμως, τι γίνεται όταν ενωθούν δύο άνθρωποι που δεν είναι στην πραγματικότητα ο ένας το μισό του άλλου; Πώς γίνεται να υπάρξει αρμονία σε ένα σώμα όπου τα δυο του κεφάλια όλη την ώρα βρίσκονται σε αντιπαράθεση;
Όλοι έχουμε δει αυτό το πλάσμα σε φιλικά/οικογενειακά τραπέζια, ή έξω στην κοινωνία. Πάνε παντού μαζί, κάθονται δίπλα δίπλα, μοιράζονται το ίδιο μεταφορικό σώμα, αλλά το μόνο που ακούς από τα δύο στόματα του πλάσματος είναι προσβολές για τα πιο ανούσια και ασήμαντα πράγματα. Άνθρωποι που είναι «κολλημένοι» μαζί, και δεν ξέρουν ότι μπορούν να ξεκολλήσουν, μπορούν να δημιουργήσουν ένα καταστροφικό ζώο που σκορπά μιζέρια σε όποιον έχει την ατυχία να σταθεί δίπλα του.
Το Together, με συμπρωταγωνιστές την Alison Brie και τον Dave Franco που είναι παντρεμένοι και στην πραγματική ζωή, έρχεται να αναδείξει αυτό το πλάσμα που όλοι έχουμε συναντήσει και εξερευνά την έννοια της αρμονίας στις ερωτικές σχέσεις, ή αν απλά όλοι έχουμε «βολευτεί» στην καθημερινότητά μας.
Ο Τιμ και η Μίλι μετακομίζουν από την πόλη στην εξοχή, επειδή η Μίλι βρήκε δουλειά σαν δασκάλα στο τοπικό δημοτικό. Η Μίλι έχει τη δουλειά της, τους φίλους της, ένα μέλλον με ξεκάθαρη πορεία και αγαπά τον Τιμ. Ο Τιμ δεν έχει τίποτα απ’ όλα αυτά. Βρίσκεται σε αυτή τη φάση της ζωής του όπου θέλει να κυνηγήσει τα όνειρά του για να γίνει επιτυχημένος μουσικός, αλλά ταυτόχρονα είναι τριάντα πέντε χρονών και τον συντηρεί η σύντροφός του και όλη η κοινωνία του δείχνει σημάδια πως μάλλον πρέπει να βρει μια «κανονική δουλειά». Έχει χάσει πρόσφατα τους γονείς του και είναι πιο απόμακρος από ποτέ, αλλά, ενώ αγαπά τη Μίλι, είναι σε ένα ξεκάθαρο αδιέξοδο και δεν ξέρει τι να κάνει με τη ζωή του, οπότε την ακολουθεί στη νέα της πορεία.
Οι δύο αυτοί χαρακτήρες είναι σε τόσο διαφορετικά στάδια στις ζωές τους, που στο σενάριο αυτό συμβολίζεται ακόμα και από το γεγονός πως η Μίλι έχει δίπλωμα οδήγησης, ενώ ο Τιμ όχι. Εκείνη οδηγεί τη σχέση, ενώ εκείνος αισθάνεται παγιδευμένος μέσα σε αυτή. Σε μια εξόρμησή τους χάνονται στο δάσος, στο ίδιο σημείο που ένα ζευγάρι πεζοπόρων είχε χαθεί στην αρχή του έργου, και καταλήγουν να πέφτουν μέσα σε μια τρύπα που οδηγεί σε ένα παγωμένο σπήλαιο. Ο Τιμ πίνει νερό από μια πηγή που δεν έπρεπε να πιει και έτσι οι δυο τους αρχίζουν να μαγνητίζονται ο ένας πάνω στον άλλο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν τα κορμιά τους να συγχωνευτούν ολοκληρωτικά.
Είναι όμως ο ένας το άλλο μισό του άλλου; Είναι αυτό που έχουν όμορφο και αρμονικό, ή μια συνήθεια που δεν μπορούν να κόψουν; Αν γδύσουμε όλη την ταινία, αυτό που θα μείνει είναι ένα ζευγάρι που περνάει όλα τα στάδια ενός χωρισμού. Ένα ζευγάρι που μαλώνει, γελάει και κάνει αστεία, όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι που έχουν σχέση με έναν άλλο τόσα χρόνια, δίχως όμως να κρύβεται η απογοήτευση και ο εκνευρισμός του συντρόφου που έχει απαιτήσεις από το ταίρι του, το οποίο όμως και δεν το ικανοποιεί. Και αυτός είναι ο αληθινός τρόμος της ταινίας· η ρεαλιστική συνειδητοποίηση ενός ανθρώπου να αναρωτιέται αν θέλει να «κολλήσει» για πάντα με κάποιον που αρχίζει να έχει αμφιβολίες για την κοινή τους πορεία. Όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της, jumpscares και μυστικές αιρέσεις αναμειγμένα με γελοία και εξωφρενικά σενάρια, είναι οι αναμενόμενες αισθητικές επιλογές που κανείς περιμένει να βρει σε μια ταινία τρόμου.
Το Together προσφέρει μια πραγματικότητα που αντικρίζουμε όλοι καθημερινά. Τα ζευγάρια που έχουν μια αρμονική σχέση φαίνεται να λειτουργούν με ένα σώμα και μια φωνή, ενώ αυτά που φαίνεται να είναι εξαναγκασμένα σε μια κοινή συμβίωση, φαίνονται να είναι ένα σώμα με δύο κεφάλια που φωνάζουν διαφορετικά πράγματα, καταδικασμένοι να μισούν τους εαυτούς τους και την κοινωνία που τους δημιούργησε.
