Ο ανατρεπτικός γελωτοποιός σαρκάζοντας το χρονικό μιας προαναγγελθείσας εκπαραθύρωσης στη θερμή Ιταλία του 1969, ξεσκεπάζει ένα οργανωμένο σχέδιο στρατηγικής της έντασης, του διαχρονικού και τόσο ισχυρού αυτού όπλου κάθε λογής κατασταλτικού μηχανισμού.
« …. κάπως θα τα χάνατε, είναι αλήθεια, όταν θα ανακαλύπτατε πως αυτή η σφαγή των αθώων στην τράπεζα έγινε μόνο και μόνο για να θάψει τις εργατικές κινητοποιήσεις του θερμού φθινοπώρου… Έγινε μόνο και μόνο για να εξαγριωθούν οι πολίτες, να τρομοκρατηθούν από το φοβερό έγκλημα και να ζητήσουν οι ίδιοι να φτιαχτεί ένα πανίσχυρο κράτος…».
Ο θίασος “Οι Μηχανικοί του Φθηνού Μελοδράματος” οφείλει την ύπαρξή του στις προσωπικές αμφισημίες των μελών του και στα κοινά βιώματά τους εντός της Θεατρικής Ομάδας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Δε θέλουν να είναι άλλη μια θεατρική ομάδα στην πλουραλιστική Αθήνα και δε θέλουν να κάνουν θέατρο για να τους βλέπουν οι φίλοι τους. Από την άλλη δε θέλουν να ασχοληθούν με αυτό επαγγελματικά. Εν κατακλείδι, δεν ξέρουν τι θέλουν.
Θέλουν να ευχαριστήσουν τον Tom Stoppard, του οποίου τα λόγια δανείστηκαν για να ονοματιστούν εντός μιας αυτοσχέδιας κολυμπήθρας: “Θεατρίνοι! Οι μηχανικοί του φθηνού μελοδράματος!”.
