Με τη συνεργασία της μουσικής, του λόγου και της κίνησης η παράσταση προτείνει ένα τοπίο που ανοίγει τόσο τη φαντασία των συντελεστών, όσο και των θεατών. Τα υλικά για αυτό το στόχο είναι αυτά του φτωχού θεάτρου (το σώμα και η φωνή), της τεχνολογίας (η σχέση προ-ηχογραφημένης και ζωντανής μουσικής) και της αφήγησης.
Το συγκεκριμένο παραμύθι επιλέχθηκε επειδή κινείται σε μια γραμμή σκληρότητας και αρχετυπικών συμβόλων, εγκλήματος και απονομής δικαιοσύνης. Επειδή το δίκιο είναι ένα μεγάλο ζητούμενο σήμερα, το γεγονός πως ο ήρωας του παραμυθιού δικαιώνεται μετά θάνατον φαντάζει επίκαιρο. Η ιδέα των ψυχών που δεν αναπαύονται παρά μόνο όταν αποκαλυφθεί η αλήθεια είναι ένα μοτίβο επαναλαμβανόμενο στα παραμύθια και μπορεί να εμπνεύσει έναν αγώνα συνεχή προς αυτή την κατεύθυνση.
