Τα social media είναι τελικά κομμάτι μιας νέας πραγματικότητας; Μήπως είναι πια η ίδια η πραγματικότητα; Ή μήπως είναι μια παράλληλη πραγματικότητα στην οποία αποκαλύπτουμε τον πραγματικό μας εαυτό, ένα κομμάτι μόνο του εαυτού μας ή έναν άλλον εαυτό, αυτόν που θα θέλαμε να είμαστε; Τα αισθήματα μας, όπως αυτά εκφράζονται στο διαδίκτυο, είναι αληθινά ή, όπως θα έλεγε κι ο ποιητής, απλώς κατρακυλούν μέσα από τις απρόσωπες χαραμάδες (!) των bytes; Αυτά τα ζητήματα και άλλα πολλά θίγει η παράσταση “Timeline Project”, σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Βίκυς Αδάμου, που παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Studio του Κινητήρα.
Η παράσταση περιγράφει τους παράλληλους και αλληλοεμπλεκόμενους βίους έξι συνηθισμένων χρηστών των social media: μιας χίπστερ (σχεδόν) ακτιβίστριας που βρίσκεται σε μόνιμη αναζήτηση συναισθηματικής και επαγγελματικής διεξόδου (Nefeli Markou), μιας μαμάς-νοικοκυράς-τρολλ (Mana Manam), ενός πρώην παχύσαρκου geek με χαμηλή αυτοπεποίθηση (Kataramenh Floba), ενός παντρεμένου πέφτουλα φούρναρη με υπερφιλόδοξα επιχειρηματικά σχέδια (Kostas Ntakos), μιας insomniac γιάπισσας με ανικανοποίητη λίμπιντο (Gantaki Myrto) και ενός ατάλαντου και απολύτως άφραγκου ποιητή (Johnny Fabriano). Το ενδιαφέρον είναι ότι οι έξι αυτοί χαρακτήρες έχουν πραγματικά προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα οποία τα χειρίζονται οι ηθοποιοί και τουιτάρουν, ποστάρουν ως ρόλοι. Μάλιστα, είναι συνδεδεμένοι και συνομιλούν μεταξύ τους αλλά και με το κοινό καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.
.jpg)
Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, όταν μπήκαμε το ξάστερο βράδυ της 17ης Νοέμβρη στον Κινητήρα, διαπιστώσαμε γρήγορα ότι κάποιες από τις θεατρικές συμβάσεις που ξέραμε πήγαιναν περίπατο. Για αρχή, ενημερωθήκαμε πως τα κινητά μας καλό θα ήταν να μείνουν ανοιχτά, πως μπορούμε να τραβάμε φωτογραφίες κατά τη διάρκεια της παράστασης και να τις ανεβάζουμε στα social media (πάντα όμως με το hashtag #timeliners). Σκηνή δεν υπήρχε ενώ οι θεατές κάθονταν πίσω από τα λάπτοπ των ηρώων και πριν ξεκινήσει η παράσταση οι ηθοποιοί τους καλούσαν σε ένα διαδραστικό παιχνίδι κάνοντας μαζί τους «chat».
Παρακολουθήσαμε, λοιπόν, τη διαδικτυακή δραστηριότητα (δημόσια στο timeline ή στο twitter αλλά και πιο ιδιωτική με pm/dm) αλλά κυρίως κοιτάξαμε από την κλειδαρότρυπα τις κατά βάση ανιαρές ζωές 6 χαρακτήρων βγαλμένων από την καθημερινότητα, την ώρα που γκομένιζαν, μασούλαγαν γλυκό κεράσι, σήκωναν βάρη, αυνανίζονταν, καθάριζαν πατάτες, έξυναν τα δάχτυλα των ποδιών τους, έκαναν μπάνιο ή σουλούπωναν βιαστικά τα μαλλιά τους πριν μιλήσουν στο Skype. Και κατά διαστήματα, οι απόλυτα καθημερινοί αυτοί χαρακτήρες μετατρέπονταν για λίγο σε υπερήρωες video games υπό τις χορογραφικές οδηγίες της Ευγενίας Δελιαλή (Nefeli Markou της παράστασης). Η διαδικτυακή δραστηριότητα των χρηστών αποδιδόταν με έξυπνα τρικ, οι ηθοποιοί πρόφεραν ακόμη και τα ορθογραφικά λάθη βιασύνης ενώ η αναμμένη ή κλειστή λάμπα του γραφείου τους σηματοδοτούσε αν είναι online ή όχι.
.jpg)
Η περιγραφή της παράστασης υποσχόταν ότι θα βλέπαμε μια κωμωδία. Και πράγματι, μια κωμωδία είδαμε με εύστοχο και καυστικό χιούμορ, τίποτε λιγότερο απ’ αυτό που περιμέναμε. Κείμενα άμεσα, αληθινά και βαθιά ανθρώπινα, γραμμένα αποκλειστικά για τους έξι ηθοποιούς από έξι διαφορετικούς χρήστες των κοινωνικών μέσων. Αντιδράσεις και συμπεριφορές που σίγουρα όλοι μας αναγνωρίζαμε (είπαμε άλλωστε για το βιαστικό φτιάξιμο μαλλιών πριν ανοίξουμε την κάμερα στο Skype, σωστά;). Κάποιες στιγμές μάλιστα ίσως και τρομακτικά, ενοχλητικά πραγματικές που χτυπούσαν σε ευαίσθητα σημεία. Παρά τα ιδιαίτερα εύγλωττα κωμικά μέρη, στο τέλος η παράσταση άφηνε μια γλυκόπικρη επίγευση και δεύτερες σκέψεις για τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μοναξιά και το προσωπικό αδιέξοδο του καθενός από μας που αναλώνεται στο να βρει έξυπνες ατάκες για να αναρτήσει στο twitter.
Οι ήρωες του “Timeline Project” τουιτάρουν, ποστάρουν και εκτίθενται στο κοινό κάθε Σάββατο και Κυριακή μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου στο Studio του Κινητήρα και καθημερινά στο timeline σας. Ακολουθήστε τους!
