Σε κάθε επιμέρους γεγονός της επικαιρότητας πρέπει να δίνουμε το 101%. Δεν έχει σημασία τι κάναμε στο αμέσως προηγούμενο. Eίτε νικήσαμε είτε χάσαμε πρέπει να το αφήσουμε πίσω μας. Τώρα μπροστά μας είναι μόνο το επόμενο. Κοιτάμε κάθε γεγονός της επικαιρότητας ξεχωριστά. Δεν θα κερδίσουμε κανένα γεγονός της επικαιρότητας μόνο με τη φανέλα μας, το όνομά μας, το ταλέντο μας, τη θεωρητική διαφορά δυναμικότητας, τη φόρμα μας, την κούραση του αντιπάλου, ή το αν διεξάγεται στην έδρα μας, εκεί που θεωρητικά έχουμε το πάνω ιδεολογικά χέρι. Όχι, πρέπει να παλέψουμε σε κάθε διεκδίκηση της μπάλας, σε κάθε προσωπική μονομαχία, να κάνουμε βουτιές για την κάθε κατοχή. Εκεί θα κριθεί. Πρέπει να μπαίνουμε στον αγώνα εντελώς συγκεντρωμένοι από το πρώτο λεπτό του γεγονότος. Δεν μπορούμε να χαλαρώνουμε. Πρέπει να το θέλουμε περισσότερο από τους άλλους. Στο τέλος θα κερδίσει εκείνος που το θέλει πιο πολύ.
Όχι βέβαια ότι η αναμέτρηση θα γίνει ευθέως. Γιατί μπορεί να συγκατοικούμε στο ίδιο ψηφιακό περιβάλλον, αλλά σπανίως αλληλεπιδρούμε. Με ποιους άλλωστε να αλληλεπιδράσεις; Με αυτούς; Πλάκα κάνεις; Έχουμε ξεσκαρτάρει αλλήλους. Ο καθένας στον χώρο του, στο ακροατήριό του, στον θάλαμο αντήχησής του. Να το νοηματοδοτήσουμε έτσι (ο Τσάρλι Κερκ, ένας άνθρωπος με ενδεχομένως κάποιες αιρετικές και αντισυμβατικές απόψεις, πάντως τελικά ένας κήρυκας του ελεύθερου και ανοιχτού διαλόγου, ένας σύγχρονος μάρτυρας της δημοκρατίας, της ελευθερίας του λόγου και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών) ή αλλιώς (ο αλτ-ράιτ μεταφασίστας, που, ανάμεσα στα τόσα μισαλλόδοξα και ρατσιστικά άλλα, υπερασπιζόταν ενθέρμως την οπλοκατοχή, έπεσε θύμα της, κι αν δεν το πεις όλο αυτό ποιητική δικαιοσύνη, τότε πώς να το πεις;).
Eπίσης ελάχιστη διαφορά κάνει το πόσο αντικειμενικά σημαντικό είναι το κάθε επιμέρους γεγονός. Τη σημασία την παίρνει από το πλαίσιο στο οποίο το εντάσσουμε. Είτε είναι η ίδια η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, είτε το πώς απάντησε σε σχετική ερώτηση ο Σπανούλης, είτε το αν φόρεσε κονκάρδα στη Βενετία ο Λάνθιμος. Όλα γενοκτονία είναι. Ο Σπανούλης δίπλα στο Νετανιάχου, ο Λάνθιμος δίπλα στη Χαμάς κι η παρθένα με τον σατανά.
Ό,τι κι αν κάνουμε στην υπόλοιπη ζωή μας, μπορεί κανείς να υποψιαστεί ότι εκεί εκ των πραγμάτων οι συμβιβασμοί μας θα είναι εκ των πραγμάτων πολύ πιο συχνοί και μεγάλοι κι η ριζοσπαστικότητά μας λιγότερο εμφανώς εκδηλωμένη. Οι ψηφιακές μας περσόνες όμως, όχι μόνο δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, αλλά πλειοδοτούν μέχρι την τελική κατακύρωση του εκάστοτε δημοπρατούμενου γεγονότος στον υψηλότερο πλειοδότη. Όλα τα άλλα, όλες οι μικρότερες προσφορές υποκρύπτουν ένα μεγαλύτερο κακό το οποίο νομιμοποιούμε νερώνοντας το κρασί μας. Εδώ μέσα το κρασί μας το πίνουμε σκέτο. Εδώ μέσα έτσι παίζουμε. Έλα να παίξουμε. Είναι σαν βίντεο γκέιμ, σαν παιχνίδι ρόλων. Κι είναι τόσο απελευθερωτικό γιατί χανόμαστε στα αλήθεια μέσα του, τον κατοικούμε τον ρόλο, τον πιστεύουμε, πιστεύουμε εμάς τους ίδιους.
Και κάπως έτσι, η ιδεολογική διαφοροποίηση γδύνεται τα βασικά συστατικά της. Βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο όπου όλα κρίνονται αυτοτελώς, πολωτικά, με όρους άσπρου – μαύρου και με συνέπειες την πιο ολοκληρωτική καταδίκη των παραβατών. Ένα είναι το μοναδικό διακύβευμα που μας ενδιαφέρει. Είσαι με εμάς ή με τους άλλους; Και αυτό αποδεικνύεται με έναν τρόπο: «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ;» «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΕΣ;» «ΓΙΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΩΠΑΣΕΣ;». Μηδέν – εκατό με τη μια. Και μετά η επόμενη ανάρτηση, η επόμενη αντίδραση, το επόμενο σχόλιο. Σχολιάζουμε ό,τι σχολιάζουμε δίνοντας του την πιο ακραία σημασία του κόσμου, μέχρι του σημείου που ό,τι λέμε παύει να έχει σημασία. Γιατί όταν όλα μα όλα έχουν τόση ακραία σημασία, τίποτα πια δεν έχει τόση σημασία.
