Κάθε σεζόν που ξεκινά μας δίνει το σήμα να περιπλανηθούμε στο θεατρικό τοπίο ανατρέχοντας όχι μόνο στις παραστάσεις που ανεβαίνουν για πρώτη φορά στη σκηνή, αλλά και σε αυτές που δεν προλάβαμε να παρακολουθήσουμε τη χρονιά που μας πέρασε και επανέρχονται για μία ακόμα πρεμιέρα.
Μέσα σε ένα γεμάτο από θεατρικές επαναλήψεις πρόγραμμα, ξεχωρίσαμε 16 παραστάσεις και την αναβίωση μιας ιστορικής παραγωγής, που άφησαν το στίγμα τους, και μας δίνουν φέτος μια δεύτερη ευκαιρία να «βουτήξουμε» στις ιστορίες τους. Ανοίγουμε calendar και ξεκινάμε:
[1]
«Οιδίποδας» σε σκηνοθεσία Robert Icke
Από 12 Νοεμβρίου | Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Μετά τις παραστάσεις στο West End του Λονδίνου, στο Broadway της Νέας Υόρκης και στη Στέγη την περσινή σεζόν, ο Οιδίποδας, η βραβευμένη με Olivier σύγχρονη μεταγραφή της τραγωδίας του Σοφοκλή –με 7 υποψηφιότητες για τα βραβεία Tony– επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, με τον Νίκο Κουρή στον ομώνυμο ρόλο, ενώ η Μαρία Κεχαγιόγλου αναλαμβάνει τον ρόλο της Ιοκάστης και ο Αναστάσιος Γεωργούλας τον ρόλο του Ετεοκλή.
«Είναι δουλειά όλων μας ν’ αναζητούμε την αλήθεια κόντρα στο ψέμα»
Βραδιά εκλογών. Ένας ικανός ηγέτης, φαβορί της εκλογικής κούρσας. Ένα χρονόμετρο που μετρά αντίστροφα προς τον θρίαμβο. Οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν μια συντριπτική νίκη. Αναμένονται σαρωτικές αλλαγές. Μπορεί η ιστορία του Οιδίποδα να μας είναι γνωστή, αυτή όμως τη σύγχρονη ανάγνωση ενός αρχέγονου μύθου δεν την είχαμε φανταστεί. Το έργο του Ρόμπερτ Άικ σε γραπώνει και σε συγκλονίζει. Τι συμβαίνει όταν όλα όσα πίστευες καταρρέουν; Όταν η ίδια σου η ύπαρξη συντρίβεται μπροστά στα μάτια σου;
Τον θίασο συμπληρώνουν οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος ως Κρέoντα και Ράνια Οικονομίδου ως Μερόπη (ένα πρόσωπο που εισάγει ο Άικ στο έργο) αλλά και οι Κώστας Νικούλι, Σωκράτης Πατσίκας, Τάκης Σακελλαρίου, Αναστάσης Γεωργούλας, Χαρά Γιώτα, Γιάννης Τσουμαράκης και Δανάη-Αρσενία Φιλίδου συγκροτώντας ένα τραπέζι μιας οικογενειακής και πολιτικής συνάθροισης που εκτρέπεται οριστικά.
[2]
“Cleansed” σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά
Από 28 Σεπτεμβρίου | Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Το πολυσυζητημένο “Cleansed” της Sarah Kane, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά συνεχίζει την πορεία του για 2η χρονιά, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
To “Cleansed” της Σάρα Κέιν (γνωστό στα Ελληνικά με τον τίτλο “Καθαροί, Πια”), γραμμένο το 1998, αποτελεί ακόμη και σήμερα μια κρίσιμη αλληγορία, ένα σήμα κινδύνου για μια κοινωνία που απαγορεύει, καταστέλλει και εξουδετερώνει την αγάπη, την ελεύθερη βούληση και την πνευματικότητα. Σε μια στιγμή της ανθρωπότητας που ξανανθίζουν οι πόλεμοι, ο φασισμός και ο συντηρητισμός το – ακόμη και σήμερα – σοκαριστικό έργο της Σάρα Κέιν φαντάζει πιο αναλλοίωτο και πιο ταιριαστό από ποτέ. Ένα έργο – ποίημα, χωρισμένο σε 20 μικρές σκηνές, λειτουργεί σαν ένα μανιφέστο υπέρ του Ανθρώπου.
Σ’ ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα, το οποίο διαχειρίζεται ο Τίνκερ, 6 πρόσωπα προσπαθούν να βρουν την ταυτότητα τους, τη φωνή τους και να ζήσουν έξω από ταξινομήσεις και στενά πλαίσια. Ο Γκράχαμ ψάχνει τον θάνατο, η Γκρέις ψάχνει τον αδελφό της και θέλει να γίνει αυτός, ο Καρλ ζητάει απόλυτη δέσμευση, ο Ροντ ψάχνει την ανεξαρτησία, ο Ρόμπιν προσπαθεί να σταματήσει τη φωνή που ακούει στο κεφάλι του, η Γυναίκα θέλει να βρει κάποιον να την σώσει και να την αναβαπτίσει. Όλοι ψάχνουν την αγάπη και την αποδοχή, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα σε μια κοινωνία πλήρως αποστεγνωμένη που «καθαρίζει» τους ανθρώπους από ό,τι θεωρεί απαγορευμένο. Ο Τίνκερ θα τους υποβάλλει – και θα υποβάλλει εαυτόν – στις πιο σκληρές δοκιμασίες για να τους εξιλεώσει (ή για να τους τιμωρήσει;).
Πόσο μπορείς να αντισταθείς για να διατηρήσεις την υπόσταση σου και την ελευθερία σου;
7 ηθοποιοί, 7 φωνές (εκφάνσεις του ίδιου υπαρξιακού αδιεξόδου) συνθέτουν μια πανανθρώπινη κραυγή που αναζητά την Κάθαρση.
Πρωταγωνιστούν οι: Χρήστος Λούλης, Μαίρη Μηνά, Δημήτρης Καπουράνης, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Γιώργος Ζυγούρης, Νικολάκης Ζεγκίνογλου, Θανάσης Ραφτόπουλος.
[3]
«Τζένη Τζένη» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου
Από 30 Σεπτεμβρίου | Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Το «Τζένη Τζένη» σε σκηνοθεσία και σύλληψη του Νίκου Καραθάνου παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά για έναν νέο κύκλο παραστάσεων στο πλαίσιο των 100 χρόνων από τη γέννηση του Κώστα Πρετεντέρη.
Το «Τζένη Τζένη» ανήκει σε εκείνες τις ταινίες που γνωρίζουμε σχεδόν από μνήμης, μια κομεντί που έχει στοιχειώσει τα μεσημέρια της Κυριακής και, για περισσότερες από μία γενιές, είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ανάμνηση. Στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά όμως, το γνώριμο αυτό υλικό αλλάζει θερμοκρασία: κρατά το χιούμορ, την ελαφρότητα και τη λαϊκότητά του, ενώ τα περιγράμματα λιώνουν και η χαρά συνυπάρχει με τη μελαγχολία. Τρυφερό, αλλά χωρίς συναισθηματικές ευκολίες, το «Τζένη Τζένη» του Νίκου Καραθάνου κοιτάζει αυτή την τόσο οικεία κινηματογραφική Ελλάδα από την απόσταση του σήμερα.
Με αρχική έμπνευση το «Τζένη Τζένη», την κλασική ταινία της Φίνος Φίλμς, ο Νίκος Καραθάνος στρέφει το βλέμμα του στη μυθική πλέον αφήγηση των ελληνικών ταινιών, την αφήγηση μιας Ελλάδας φωτός, καλοκαιριού, ελαφρότητας και ομορφιάς που στην σύγχρονη εποχή φαντάζει όλο και πιο μακρινή. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο «σκιών», φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.
Επί σκηνής οι Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Νίκος Καραθάνος, Άγγελος Παπαδημητρίου, Χρήστος Λούλης, Χάρις Αλεξίου, Κώστας Μπερικόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια, Ιωάννα Μαυρέα, Γιάννης Κότσιφας, Αλέξανδρος Σκουρλέτης, Ιωάννα Μπιτούνη.
[4]
“Kontakthof” της Pina Bausch
Από 9 Οκτωβρίου | Εθνικό Θέατρο
Το Kontakthof είναι μια ξεχωριστή σκηνική αναβίωση ενός από τα πιο εμβληματικά έργα της Pina Bausch, με τη συμμετοχή 22 ξεχωριστών ερμηνευτ(ρι)ών από την Ελλάδα, 21 έως 55 χρόνων, και επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ για λίγες μόνο παραστάσεις, σε σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation.
Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά): Θανάσης Ακοκκαλίδης, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Βίκυ Βολιώτη, Κατερίνα Γεβετζή, Δημήτρης Γεωργιάδης, Μαριλένα Δάρα, Δάφνη Δρακοπούλου, Νίκος Ζιάζιαρης, Ναταλία Καλογεροπούλου, Δημήτρης Κολλιός, Μελίνα Κόντη, Νίκος Κουσούλης, Νίκος Λεκάκης, Δημήτρης Μανδρινός, Ιωάννης Μπάστας, Αλεξάνδρα Όσπιτση, Εβίνη Παντελάκη, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Έλσα Σίσκου, Βασιάνα Σκοπετέα, Σάνια Στριμπάκου, Μαρία Χανδρινού
Το Kontakthof, είχε πει η σπουδαία χορογράφος, «είναι ένας τόπος όπου συναντιούνται άνθρωποι που αποζητούν επαφή. Να φανερώσεις τον εαυτό σου, να τον αρνηθείς. Με φόβους. Επιθυμία. Απογοητεύσεις. Απελπισία. Πρώτες εμπειρίες. Πρώτες απόπειρες. Τρυφερότητα και ό,τι προκύπτει απ’ αυτή — αυτό ήταν σημαντικό θέμα στο έργο. […] Να αποκαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου, να ξεπερνάς τον εαυτό σου.»
Το Kontakthof παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1978 στην Όπερα του Wuppertal και αποτελεί ορόσημο της πρώιμης περιόδου της Bausch και κομβικό παράδειγμα της συνεργασίας της με τον σκηνογράφο και ενδυματολόγο Rolf Borzik, ο οποίος διαμόρφωσε την εικαστική γλώσσα του θιάσου εκείνα τα καθοριστικά χρόνια. Το έργο συνεχίζει να περιοδεύει μέχρι σήμερα, συχνά και με διαφορετικές γενιές: το 2000 με το «Κυρίες και Κυρίους άνω των 65 ετών» και το 2008 με εφήβους ηλικίας από 14 έως 18 ετών – κάθε φορά θέτοντας εκ νέου το ερώτημα τι σημαίνει «επαφή» σε διαφορετικές ηλικίες.
Όπως αναφέρουν οι Καλλιτεχνικοί Διευθυντές της παραγωγής, Josephine Ann Endicott και Δάφνις Κόκκινος, «εκείνο που αντέχει στον χρόνο στο Kontakthof της Pina Bausch είναι η παρουσία των ανθρώπων και της καθημερινότητάς τους πάνω στη σκηνή, που αποκαλύπτει τις επιθυμίες τους, τις ανασφάλειές τους, τον πόθο τους για οικειότητα και αγάπη».
[5]
Viva la mamma! σε σκηνοθεσία Σοφίας Πάσχου
Από 12 Δεκεμβρίου | Εναλλακτική Σκηνή ΕΛΣ – ΚΠΙΣΝ
Το “Viva la mamma!”, μια φρέσκια και ανατρεπτική προσέγγιση στο κωμικό έργο “Le convenienze ed inconvenienze teatrali” (Θεατρικές συμβάσεις και ασυμβατότητες) του Γκαετάνο Ντονιτσέττι, επανέρχεται στην Εναλλακτική Σκηνή.
Η όπερα σατιρίζει με ευφυΐα τις ατέρμονες αντιπαραθέσεις και τις ματαιοδοξίες που κυριαρχούν πίσω από τις κουίντες ενός μουσικοθεατρικού θιάσου. Σε σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου, η παράσταση ξεδιπλώνει την ιστορία ενός θιάσου που πασχίζει να ανεβάσει μια παραγωγή με παταγώδη αποτυχία. Παράδοξα σκηνικά, εντυπωσιακά κοστούμια και η ανθρώπινη ματαιοδοξία βρίσκονται στο επίκεντρο, με την παράσταση να λειτουργεί ως καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας. Ένα παιχνιδιάρικο ταξίδι ισορροπίας με τις οπερατικές παραμέτρους, όπου το καστ συνδυάζει λυρικούς τραγουδιστές και ηθοποιούς, προσφέροντας μια πολυδιάστατη ερμηνεία που αναδεικνύει την κωμική δύναμη και διαχρονικότητα του έργου.
Ερμηνεύουν: Δάφνη Δαυίδ, Χρήστος Κεχρής (12, 13, 15, 17, 22, 23, 26/12) / Βασίλης Καβάγιας (27, 30/12, 2, 3, 5, 8, 9/1), Χρύσα Μαλιαμάνη, Μάριος Σαραντίδης, Μαρίνος Ταρνανάς, Κώστας Φιλίππογλου, Αποστόλης Ψυχράμης | Χρήστος Σακελλαρίδης πιάνο
[6]
ΑΜΛΕΤ (machine) σε σκηνοθεσία Σοφίας Αντωνίου
Από 8 Φεβρουαρίου 2027 | Θέατρο Πορεία
Μία νέα δραματουργία που συνδυάζει τον Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τη Μηχανή Άμλετ του Χάινερ Μύλλερ παρουσιάζεται στο Θέατρο Πορεία, σε σκηνοθεσία Σοφίας Αντωνίου.
Ο Άμλετ επιστρέφει ως το δικό μας φάντασμα και ζητά να μην τον ξεχάσουμε. Σκηνοθετεί την παράσταση της ίδιας του της ζωής. Μαζί του, μια ομάδα ηθοποιών αφηγείται ξανά και ξανά την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να υπάρξει μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει.
Ο Άμλετ γίνεται πεδίο έρευνας, ένα πεδίο μάχης∙ μια ανοιχτή αναμέτρηση με τα φαντάσματά μας – τα προσωπικά, τα συλλογικά, τα ιστορικά.
Η Σοφία Αντωνίου, συνεχίζοντας την ερευνητική της πορεία πάνω στα κλασικά έργα και τη σύγχρονη δραματουργία, αναμετριέται με τον Άμλετ, τοποθετούμενη ανάμεσα στον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και τον Χάινερ Μύλλερ, ως μια αναγκαία διαπραγμάτευση του παρελθόντος με το παρόν, σε έναν κόσμο που επαναλαμβάνεται μηχανικά. Μαζί με μια δημιουργική ομάδα νέων καλλιτεχνών, που μοιράζονται ένα κοινό όραμα και μια κοινή ανάγκη για έρευνα, επιχειρεί να επαναδιαπραγματευτεί τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτόν τον κόσμο.
[7]
Η ΔΙΚΗ σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη
Από 28 Οκτωβρίου | Θέατρο ARK
Η ΔΙΚΗ του Φραντς Κάφκα, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, επιστρέφει στο Θέατρο ARK.
Η παράσταση, με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο στον ρόλο του Γιόζεφ Κ., επαναφέρει στη σκηνή ένα από τα πλέον ανήσυχα και διεισδυτικά έργα του 20ού αιώνα: έναν κόσμο όπου η κατηγορία προηγείται της απόδειξης, η ενοχή προηγείται της πράξης και η εξουσία, αδιάκοπα παρούσα, δρα με όρους αόρατους. Στο σύμπαν του Κάφκα, το άτομο βρίσκεται εκτεθειμένο απέναντι σε έναν μηχανισμό ακατανόητο, που δεν παύει ωστόσο να το παρακολουθεί, να το πιέζει ασφυκτικά και τελικά να το εγκλωβίζει.
Ο Άρης Μπινιάρης προσεγγίζει τη ΔΙΚΗ όχι ως μια απλή θεατρική μεταφορά του καφκικού κόσμου, αλλά ως μια σκηνική κατάβαση στους μηχανισμούς της επιτήρησης, της πειθάρχησης και της εσωτερικευμένης ενοχής. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση με πυκνή ατμόσφαιρα, ρυθμό και εσωτερική ένταση, που δεν εικονογραφεί το αδιέξοδο του ήρωα, αλλά το καθιστά σωματικά παρόν μέσα στον σκηνικό χώρο.
Στη ΔΙΚΗ, ο Γιόζεφ Κ. συλλαμβάνεται χωρίς να γνωρίζει το αδίκημά του. Του επιτρέπεται να συνεχίσει τη ζωή του, όχι όμως και να την ορίζει. Γύρω του, πρόσωπα, θεσμοί και περιστάσεις συνθέτουν ένα πλέγμα αβεβαιότητας και ασφυκτικού ελέγχου, μέσα στο οποίο η αναζήτηση της αλήθειας μετατρέπεται σταδιακά σε βίωμα διάλυσης. Ο Κάφκα συλλαμβάνει με οξυδέρκεια ένα τοπίο όπου η δικαιοσύνη απομακρύνεται, η διαφάνεια εκλείπει και η ελευθερία γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη.
Στη σκηνή, μαζί με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, εμφανίζονται οι Εβίτα Αγαΐτση, Αλέξης Βιδαλάκης, Αγγελική Δεληθανάση, Βασίλης Καζής, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Κλέαρχος Παπαγεωργίου, Στέφανος Πίττας, Σωτήρης Τσακομίδης, Νικόλας Χατζηβασιλειάδης και Κώστας Phoenix.
[8]
Η ΚΟΥΖΙΝΑ σε σκηνοθεσία Γ.Κουτλή
Από 14 Οκτωβρίου | Θέατρο Κιβωτός
Η ΚΟΥΖΙΝΑ παίρνει ξανά φωτιά! Από τον Οκτώβριο η σκηνή του Θεάτρου Κιβωτός μεταμορφώνεται ξανά σε ένα καυτό καζάνι ανθρώπων, σωμάτων, φωνών και ανεκπλήρωτων ονείρων.
Γραμμένο το 1956, το έργο του Άρνολντ Γουέσκερ παραμένει οδυνηρά αναγνωρίσιμο. Πίσω από τις παραγγελίες, τα σκεύη, τις φωνές και την ταχύτητα της δουλειάς, αποκαλύπτεται ένας μηχανισμός που καταναλώνει ανθρώπους. Η κουζίνα είναι ένας τόπος πίεσης και σύγκρουσης, ένας συμπυκνωμένος κόσμος εργασίας, επιβίωσης, βίας, επιθυμίας, σιωπηλής αντοχής και μικρών, πεισματικών ονείρων.
Ο Γιώργος Κουτλής σκηνοθετεί με μαεστρία ένα ensemble 14 ηθοποιών και μουσικών δημιουργώντας έναν σκηνικό οργανισμό που κινείται με χιούμορ, σκληρότητα, ρυθμό και ακρίβεια μηχανής — χωρίς ποτέ να χάνει τον άνθρωπο μέσα στον θόρυβο. Από τα κουζινικά σκεύη γεννιέται ένα μουσικό σύμπαν, οι πάγκοι γίνονται πεδίο σύγκρουσης, και το εστιατόριο μετατρέπεται σε μικρογραφία μιας κοινωνίας που ζητά συνεχώς περισσότερα από τους ανθρώπους της.
Στον κεντρικό ρόλο, ο Μιχάλης Σαράντης ενσαρκώνει τον Αντρέι, έναν άνθρωπο εκρηκτικό και εύθραυστο μαζί. Έναν μάγειρα που προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος μέσα σε μια συνθήκη που δεν αφήνει χώρο ούτε για ανάσα ούτε για όνειρο. Γύρω του, ένας πολυπρόσωπος θίασος συνθέτει μια κουζίνα-κοινότητα: σκληρή, αστεία, θορυβώδη, τρυφερή, εξαντλημένη, βαθιά ανθρώπινη.
Παίζουν (αλφαβητικά): Σαμουήλ Ακινόλα, Πολύδωρος Βογιατζής, Δανάη Καλούτσα, Ιλιάννα Καραπασιά, Ειρήνη Μακρή, Γιώργος Μπουκαούρης, Gary Salomon, Χρήστος Σαπουντζής/ Τάκης Σακελλαρίου, Μιχάλης Σαράντης, Ντένια Στασινοπούλου, Αναστασία Στυλιανίδη, Πήτερ Τζέικς/ Γιάννης Τζεδάκης, Δημήτρης Φιλιππίδης, Γιλμάζ Χουσμέν.
[9]
1984 του Γιώργου Παπαγεωργίου
Από 12 Οκτωβρίου | Θέατρο Δίπυλον
Tο 1984 του Γιώργου Παπαγεωργίου συνεχίζει για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο ΔΙΠΥΛΟΝ. Το ανατριχιαστικά επίκαιρο, πολιτικό δυστοπικό έργο του George Orwell, ένα από τα πιο προφητικά και διεισδυτικά κείμενα του 20ού αιώνα, συναντά στη σκηνή μια πυκνή, σκοτεινή και βαθιά ανήσυχη θεατρική γλώσσα, σε μια παράσταση που δεν αφηγείται απλώς έναν εφιάλτη, αλλά τον φέρνει επικίνδυνα κοντά στο παρόν.
Με τη διασκευή – μετάφραση της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου, την πρωτότυπη μουσική του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη να ερμηνεύεται ζωντανά από τέσσερις μουσικούς επί σκηνής, και τον Γιώργο Παπαγεωργίου να αναλαμβάνει ερμηνευτικά ένα απαιτητικό σκηνικό εγχείρημα, το 1984 μετατρέπεται σε ένα σύγχρονο θεατρικό tour de force γύρω από τον φόβο, την εξουσία, τη χειραγώγηση, τη γλώσσα, τη μνήμη και την ίδια την επιβίωση της ανθρώπινης συνείδησης.
Ο Ουίνστον Σμιθ, ο Μεγάλος Αδερφός, η Αστυνομία Σκέψης, η Καινογλώσσα, ο Θάλαμος 101 παύουν να είναι μόνο σύμβολα μιας φανταστικής τυραννίας και γίνονται θραύσματα ενός κόσμου που μοιάζει να πλησιάζει όλο και περισσότερο. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμη αυτής της παράστασης: στο ότι δεν καθησυχάζει, δεν χαρίζεται, δεν αφήνει περιθώριο απόστασης.
[10]
«Σωσμένος» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη
Από 15 Οκτωβρίου | Cartel Τεχνοχώρος
Ο «Σωσμένος» του Έντουαρντ Μποντ συνεχίζει στον Τεχνοχώρο Cartel.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης σκηνοθετεί ένα από τα πιο τολμηρά και αμφιλεγόμενα έργα του σύγχρονου θεάτρου και συναντά επί σκηνής τη Λένα Κιτσοπούλου σε μια ανατρεπτική καλλιτεχνική συνεργασία.
Ο «Σωσμένος» είναι βαθιά επηρεασμένος από τα προσωπικά βιώματα του Μποντ — βιώματα φτώχειας, κοινωνικής περιθωριοποίησης και βίας. Η δράση εκτυλίσσεται σε μια εργατική συνοικία του Λονδίνου, όπου μια νεαρή γυναίκα μένει έγκυος εκτός γάμου και έρχεται αντιμέτωπη με την κοινωνική απόρριψη και την οικογενειακή αδιαφορία. Γύρω της κινούνται νέοι άνθρωποι χωρίς σαφή προοπτική, εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα αποξένωσης και συναισθηματικής ένδειας. Οι σχέσεις χαρακτηρίζονται από σιωπή, αδυναμία επικοινωνίας και συσσωρευμένο θυμό. Ο Μποντ σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου η άσκοπη βία δεν εμφανίζεται ως εξαίρεση, αλλά ως δομικό στοιχείο μιας κοινωνίας που παράγει αποκλεισμό.
Η βία, για τον Μποντ, δεν είναι ατομική παρέκκλιση. Είναι κοινωνικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα μιας πραγματικότητας που τροφοδοτεί την ανισότητα, την ταξική ένταση και την απώλεια αξιοπρέπειας. Η σκληρή, άμεση γραφή του δεν επιδιώκει απλώς να προκαλέσει· επιδιώκει να εμπλέξει το κοινό σε έναν ηθικό διάλογο, να το φέρει αντιμέτωπο με τη συλλογική ευθύνη.
Η Ομάδα Cartel μεταφέρει τη δράση από τα αγγλικά προάστεια της δεκαετίας του ΄60, στη σύγχρονη Αθήνα του 2026. Σε μια πόλη όπου η νεανική βία, η ανάγκη για αποδοχή και η κοινωνική πίεση διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό τοπίο, ο «Σωσμένος» αποκτά ανησυχητική επικαιρότητα.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Βασίλη Μπισμπίκη ακολουθεί τη σταθερή καλλιτεχνική γραμμή της Ομάδας Cartel, ένα πολιτικό θέατρο ωμού ρεαλισμού, χωρίς αισθητικά φτιασίδια, χωρίς ωραιοποιήσεις και σκηνικές «ασφάλειες». Ένα θέατρο που δεν λειτουργεί ως αναπαράσταση, αλλά ως σύγκρουση. Η παράσταση διατηρεί την ακραία ρεαλιστική ένταση του Μποντ και εστιάζει στη νεανική επιθετικότητα ως κοινωνικό σύμπτωμα, φωτίζοντας ταυτόχρονα τη σιωπηλή συνενοχή του περιβάλλοντος που τη θρέφει. Οι γονείς – ρόλους που ερμηνεύουν ο ίδιος και η Λένα Κιτσοπούλου – δεν παρουσιάζονται ως απλοί φορείς εξουσίας, αλλά ως πρόσωπα εγκλωβισμένα στη δική τους αδυναμία επικοινωνίας και ευθύνης, αποκαλύπτοντας τη διαγενεακή μετάδοση της βίας, της ματαίωσης και της κοινωνικής παραίτησης.
Παίζουν: Βασίλης Μπισμπίκης, Λένα Κιτσοπούλου, Στέλιος Τυριακίδης, Αλέξανδρος Κουκιάς, Αναστασία Δέλτα, Γιάννης Κατσιμίχας, Λευτέρης Αγουρίδας, Ελένη Γεωργακοπούλου, Δαυίδ Σταμούλος, Μιχάλης Τζωρτζάτος, Χρήστος Μιχάκης
[11]
«Τα άνθη του κακού» του Σέρχιο Μπλάνκο
Από 16 Οκτωβρίου | Θέατρο του Νέου Κόσμου
Το έργο του Σέρχιο Μπλάνκο για τα όρια της βίας σε δική του σκηνοθεσία επιστρέφει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Γραμμένος το 2017 και ερμηνευμένος αρχικά από τον ίδιο τον συγγραφέα στο Μοντεβιδέο, ο μονόλογος «Τα άνθη του κακού ή Ο εορτασμός της βίας» συνεχίζει τη διερεύνηση του Μπλάνκο γύρω από το ζήτημα της βίας, μέσα από την αυτομυθοπλασία –σταθερό άξονα του έργου του–, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά την προσωπική εμπειρία με τη μυθοπλασία.
Βίαιος δεν γεννιέσαι. Γίνεσαι.
Ο Σέρχιο Μπλάνκο στέκεται μπροστά στον εμβληματικό πίνακα του Ρέμπραντ «Η τύφλωση του Σαμψών από τους Φιλισταίους» και ξεκινά μια διάλεξη περί βίας. Η εισήγησή του είναι τολμηρή και κινείται ανάμεσα στην αλήθεια και την επινόηση, χωρίς να είναι ποτέ σαφές πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει η φαντασία.
Τον ρόλο του Σέρχιο Μπλάνκο ερμηνεύει η Δέσποινα Σαραφείδου, στη δεύτερη συνεργασία της με τον συγγραφέα μετά τον μονόλογο Kassandra. Η σκηνοθετημένη από τον ίδιο τον Μπλάνκο ερμηνεία της εντείνει το παιχνίδι της αποστασιοποίησης και τη θεατρικότητα της διάλεξης, παρασύροντας το κοινό σε μια απρόβλεπτη και συναρπαστική εμπειρία.
[12]
«Εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου» σε σκηνοθεσία Άγγελου Μπούρα
Από 3 Οκτωβρίου | Θέατρο Τέχνης
Ένα θεατρικό πορτρέτο της Έλλης Αλεξίου μέσα από τη ζωή, τα κείμενα και τις προσωπικές της εξομολογήσεις, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Εύας Νικολαΐδου.
Η Έλλη Αλεξίου, αυτή η σπουδαία μορφή των ελληνικών γραμμάτων, παιδαγωγός και αγωνίστρια, αφιέρωσε τη ζωή της στη λογοτεχνία, την εκπαίδευση και τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Με πλούσιο συγγραφικό έργο και πολύχρονη προσφορά στη διδασκαλία, πήρε ενεργό μέρος στις μεγάλες ιδεολογικές και κοινωνικές αναμετρήσεις του 20ού αιώνα, υπερασπιζόμενη τις πεποιθήσεις της μέσα από διώξεις και προσωπικές δοκιμασίες.
Η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου φέρνει τη φωνή της στο σήμερα μέσα από τις «Εκμυστηρεύσεις», σε μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση σε σκηνοθεσία Άγγελου Μπούρα που μας προσκαλεί να συναντηθούμε με αυτή την μοναδική προσωπικότητα. Φωτίζεται η συγγραφέας, η δασκάλα, η αγωνίστρια, αλλά και η γυναίκα που ερωτεύτηκε, συνδέθηκε βαθιά με τους ανθρώπους και βίωσε αποχωρισμούς και απώλειες.
Μέσα από τις «Εκμυστηρεύσεις» της, η Έλλη Αλεξίου μιλά για τη δύναμη της παιδείας και της λογοτεχνίας, για την ευθύνη απέναντι στους άλλους, για όσα δίνουν αξία στην προσωπική και τη συλλογική ζωή. Ζητήματα που κάνουν τον λόγο της τόσο ζωντανό και τόσο αναγκαίο σήμερα.
[13]
“BACON” σε σκηνοθεσία Έμιλυς Λουίζου
Από 28 Σεπτεμβρίου | Θέατρο Άνεσις
Το πολυβραβευμένο έργο της Sophie Swithinbank, “BACON“, παρουσιάστηκε πέρυσι για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία της Έμιλυς Λουίζου και συνεχίζει και τη νέα σεζόν στην κάτω σκηνή του Θεάτρου Άνεσις.
Στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντιούνται ο Γιώργος Μπένος και ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ που συγκρούονται επί σκηνής σε μια παράσταση υψηλής έντασης και έντονου συναισθηματικού ρίσκου.
Tο έργο αποτελεί μια διεισδυτική ματιά στην τοξική αρρενωπότητα, την εφηβική βία και τα τραύματα που αφήνουν πίσω τους οι σχέσεις εξουσίας.
Το “Bacon” αφηγείται την ιστορία δύο εφήβων αγοριών από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, που συναντιούνται σε έναν κόσμο σχολικής βίας, καταπίεσης και ανομολόγητης επιθυμίας. Μια σχέση που ξεκινά ως φιλία εξελίσσεται σε εξάρτηση, έλξη και σύγκρουση, αφήνοντας ένα τραύμα που τους ακολουθεί στην ενήλικη ζωή.
Χρόνια αργότερα, οι δύο άντρες έρχονται ξανά αντιμέτωποι. Το παρελθόν επιστρέφει βίαια. Οι πράξεις που δεν συγχωρέθηκαν και οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν ζητούν δικαίωση. Το BACON αποτυπώνει με σκληρή ειλικρίνεια πώς η ανδρική αδυναμία, όταν πνίγεται, μεταμορφώνεται σε καταστροφική βία.
[14]
«Μέσα στο ναρκοπέδιο, μου είπαν πως θα μάθω να χορεύω» σε σκηνοθεσία Παυλίνας Μάρβιν
Από 7 Δεκεμβρίου | bijoux de kant HOOD
Ο θεατρικός μονόλογος «Μέσα στο ναρκοπέδιο, μου είπαν πως θα μάθω να χορεύω» της Μαρίας Λούκα ανέβηκε πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2025 στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων σε παραγωγή του Eteron – Ινστιτούτο για την Έρευνα και την Κοινωνική Αλλαγή. Φέτος, ανεβαίνει στο bijoux de kant HOOD, στο Θησείο με τον Ιώκο Ιωάννη Κοτίδη.
Μια παράσταση για το σεξουαλικό τραύμα ως τομή στη βιογραφία του υποκειμένου και το αποτύπωμά του στο σώμα, τη σεξουαλικότητα, τον ψυχισμό, τη μνήμη και τις σχέσεις. Ένας μονόλογος που εστιάζει στο σύστημα εξουσίας το οποίο αξιολογεί, διαβαθμίζει, ταξινομεί τα θύματα ως «ιδεατά θύματα», «λιγότερο θύματα» ή «μη θύματα», διαμορφώνοντας τους όρους της συμβολικής τους εξόντωσης.
Το έργο είναι εμπνευσμένο από ένα πραγματικό γεγονός: τον βιασμό ενός γκέι αγοριού, που αναδείχθηκε στο πλαίσιο του ελληνικού #MeToo. Με τη συγκατάθεσή του, η μαρτυρία του αποδίδεται σκηνικά μέσω μιας μυθοπλαστικής μεταγραφής.
[15]
«Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου
Από 16 Οκτωβρίου | Θέατρο Μπέλλος
Τρία θεμελιώδη ερωτήματα και πέντε θεματικές–κλειδιά συνθέτουν το δραματουργικό πλαίσιο της νέας παραγωγής της ομάδας The Young Quill, στο Θέατρο Μπέλλος.
Τι είναι αυτό που τελικά μας κινεί; Τι μας καθορίζει; Τι κάνει τον κόσμο να συνεχίζει να γυρίζει; Σεξ-Βία-Εξουσία-Πίστη-Αγάπη.
Μέσα από τις έννοιες του σεξ, της βίας, της εξουσίας, της πίστης και της αγάπης, η παράσταση «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» ξετυλίγει για δεύτερη χρονιά ένα πολυφωνικό μωσαϊκό σύγχρονων ιστοριών. Δύο συγγραφείς, μία σκηνοθέτιδα και έξι ηθοποιοί επιδίδονται σε μια μακρά διαδικασία έρευνας και συλλογικής δημιουργίας μέσα από αυτοσχεδιασμούς και βιωματικό υλικό. Το αποτέλεσμα είναι μια ζωντανή, άμεση δραματουργία, που πατά πάνω στο σήμερα και συνομιλεί με τον θεατή σε προσωπικό επίπεδο.
Oι ιστορίες που παρουσιάζονται είναι καθρέφτες της καθημερινότητάς μας. Πράγματα που έχουμε ακούσει, ζήσει, ελπίσει η σιωπηλά φοβηθεί. Μικρές και μεγάλες συμπτώσεις υφαίνουν το νήμα που συνδέει τις επιμέρους θεματικές δημιουργώντας μια πολύπτυχη παράσταση με χαρακτήρες που παλεύουν να ακουστούν να αγαπηθούν να αντέξουν και να πιστέψουν επιτέλους σε κάτι.
«Τι είναι αυτό που τελικά μας καθορίζει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο;», είναι το ερώτημα που επανέρχεται ξανά και ξανά, υπονομεύοντας ρομαντικές ιδέες για την ελευθερία του ατόμου και φωτίζοντας τις αθέατες δυνάμεις των οικογενειακών, κοινωνικών και πολιτικών πλεγμάτων μέσα στα οποία υπάρχουμε.
Παίζουν (αλφαβητικά): Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Κωνσταντίνος Λιάρος, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Ελίζα Σκολίδη
[16]
«Νοχαβελάνδη – ένα γουέστερν δωματίου» σε σκηνοθεσία Γιώργου Βουρδαμή
Από 8 Οκτωβρίου | Θέατρο 104
Σε ένα ράντσο εκτροφής βισόνων στη Ντακότα, μια οικογένεια επιχειρεί να εμπορευτεί το παρελθόν της – αλλά μια ινδιάνικη κατάρα, τους ανατρέπει τα σχέδια. Μια φαντασιακή εκδοχή της Άγριας Δύσης, όπου οι γενοκτονίες γίνονται αξιοθέατα και τα τραύματα του παρελθόντος εμπορεύσιμα αφηγήματα.
Η «Νοχαβελάνδη», σε πρωτότυπο κείμενο του Γιάννη Αποσκίτη και σκηνοθεσία του Γιώργου Βουρδαμή, είναι μια μαύρη φάρσα για την αποικιοκρατική κληρονομιά, την απληστία και τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου που καταναλώνει τα πάντα – ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.
Τρεις ηθοποιοί και μια χορεύτρια παρασύρονται στη δίνη ενός ματαιόδοξου λούνα παρκ, όπου μια πρώην πορνοστάρ, ένας Κινέζος επενδυτής, ένας χρεοκοπημένος τζογαδόρος και μια Ελληνίδα οικονόμος συντονίζονται σε ξέφρενους καουμπόικους ρυθμούς, μέσα στις στάχτες του αμερικανικού ονείρου.
Τί απομένει να κατακτήσουμε όταν έχουμε κατακτήσει τα πάντα;
Ερμηνεύουν: Γιώργος Βουρδαμής, Βιτόρια Κωτσάλου, Ρόζα Προδρόμου, Γιώργος Φριντζήλας
+1
Οθέλλος σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ουίλσον
Από 8 Απριλίου | Εθνική Λυρική Σκηνή – ΚΠΙΣΝ
O Οθέλλος του Τζουζέππε Βέρντι με την υπογραφή του Ρόμπερτ Ουίλσον επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2027 για οκτώ παραστάσεις. Η αναβίωση αυτής της μοναδικής παραγωγής, που πρωτοπαρουσιάστηκε στην ΕΛΣ το 2022, αποτελεί έναν ύστατο φόρο τιμής στον σπουδαίο δημιουργό.
Η όπερα, που βασίζεται στο σαιξπηρικό αριστούργημα, ξεδιπλώνεται μέσα από μια σκηνοθετική πρόταση υψηλής αισθητικής και έντονης εσωτερικότητας, υπογεγραμμένη από έναν σπουδαίο δημιουργό, ο οποίος ανατρέπει τους κανόνες της αφήγησης, δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο φως, τον χρόνο και την κίνηση, δημιουργώντας μια σκηνική εμπειρία που λειτουργεί ταυτόχρονα ως μουσικό και εικαστικό γεγονός.
Στο επίκεντρο της τραγωδίας, ένας άνθρωπος που υπήρξε ανίκητος στο πεδίο της μάχης αποδεικνύεται ανυπεράσπιστος απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Ο Οθέλλος, παγιδευμένος ανάμεσα στην αγάπη και την ανασφάλεια, μετατρέπεται σταδιακά από ήρωας σε θύμα μιας εσωτερικής καταιγίδας. Δίπλα του, η Δυσδαιμόνα ενσαρκώνει την αγνότητα που δεν μπορεί να επιβιώσει μέσα στην καχυποψία, ενώ ο Ιάγος κινεί αόρατα τα νήματα, ως μια σκιά που τρέφεται από την ανθρώπινη αδυναμία.
Στην ανάγνωση του Ουίλσον, ο Οθέλλος είναι ένας «ξένος» σε μια διαρκή εσωτερική σύγκρουση. Ο σκηνοθέτης, μέσα από το απόλυτα αναγνωρίσιμο ύφος του, έδωσε τον πρώτο λόγο στη μουσική, δημιουργώντας εικόνες που θυμίζουν ζωντανούς πίνακες. Όπως σημείωνε ο ίδιος, λίγο πριν την πρώτη παρουσίαση του έργου το 2019 στο Πασχαλινό Φεστιβάλ του Μπάντεν-Μπάντεν: «Ο Οθέλλος πραγματεύεται ένα ζήτημα: Πώς είναι να είναι κανείς ξένος; Μια σύγκρουση που σίγουρα είναι σύγχρονη αλλά και κλασική. Και τέτοιες κλασικές συγκρούσεις τις βρίσκει κανείς σε όλη τη λογοτεχνία, σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Μπορεί κανείς να πει ότι είναι σύγχρονη, αλλά θα έλεγα καλύτερα ότι είναι γεμάτη από χρόνο. Δεν είναι διαχρονική, αλλά γεμάτη από χρόνο. Μπορούμε να ανατρέξουμε στον 16ο ή τον 19ο αιώνα ή μπορεί να είμαστε και στον 21ο, κι ακόμα θα βλέπουμε να υπάρχουν οι ίδιες γνωστές συγκρούσεις».
