Το εμπλουτισμένο θεατρικό έργο της Σοφίας Αδαμίδου με τίτλο ”Σωτηρία Μπέλλου – Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας”, ανεβαίνει στις 12 Οκτωβρίου στο θέατρο Κάππα.
Στη νέα -εμπλουτισμένη με τα εκπληκτικά τραγούδια της- παράσταση συναντάμε τη Σωτηρία Μπέλλου, το τελευταίο βράδυ, στο νοσοκομείο, πριν την εγχείρηση που θα της στερήσει τη φωνή. Η ζωή της όλη περνάει μπροστά από τα μάτια της. Στιγμές τραγικές αλλά και κωμικές απο την ζωή και την καριέρα της. Θυμάται τους ανθρώπους που αγάπησε και την αγάπησαν, τη μάνα, τον πατέρα της, τον παππού της, τους ανθρώπους που την πίκραναν, τον άντρα της, τις φυλακές και το ξύλο που την σημάδεψαν, αλλά και τους ανθρώπους που την βοήθησαν στα πρώτα της βήματα και στις δύσκολες στιγμές. Από την Βέμπο που την μύησε -χωρίς η ίδια να το ξέρει- στο τραγούδι, ως το Βασίλη Τσιτσάνη που της άνοιξε το δρόμο,τον Παπαϊωάννου που αγάπησε βαθιά, μέχρι τον Ανδριόπουλο και τον Σαββόπουλο που την έφεραν πιο κοντά στις νεότερες γενιές. Αξιολογεί σημαντικούς τομείς της προσωπικής της ζωής, της ψυχολογίας και της διάθεσή της γενικότερα που επηρεάστηκαν σημαντικά από συνθήκες και γεγονότα μιας ολόκληρης εποχής.
Η Σωτηρία Μπέλλου, στεκόταν σαν παλικάρι απέναντι σε ό,τι δεν ταίριαζε με τα ”θέλω” της. Ήθελε να είναι υπεύθυνη για τα δικά της λάθη και όχι για εκείνα που κάποιοι τα έβλεπαν λάθος. Ήθελε να μετανιώνει γι’ αυτά που έκανε και όχι για όσα δεν έκανε.
«Πιστεύω ότι μέσα από τις εκρηκτικές αντιφάσεις που συνθέτουν τον μύθο Μπέλλου, ο θεατής μπορεί- μέσα από μια σύντομη ανάγνωση της ζωής και του έργου της που επιχειρεί η παράσταση- να διακρίνει τα «τι» και τα «γιατί». Η ζωή της δεν ήταν ένα παραμύθι. Το δικό της παραμύθι δεν άρχισε ποτέ. Γιατί τα παραμύθια είναι προϊόντα της φαντασίας. Εκείνη βίωνε την πραγματικότητα μέσα από επιλογές που ποτέ δεν της αναγνωρίστηκαν, ούτε άλλωστε το επιδίωξε, μέσα από επιλογές που μόνο αρνητικά της χρεώθηκαν. Ανυπάκουη, εξόριστη, περιτριγυρισμένη μονίμως από ανθρώπους και την ίδια στιγμή μόνη και έρημη. Μέσα από αυτές τις εκρηκτικές αντιφάσεις που συνθέτουν το φαινόμενο Μπέλλου, υπάρχει, όμως, εκείνο που δεν αμφισβητήθηκε ποτέ και από κανέναν: Η μοναδικότητα της φωνής της, η απαράμιλλη ερμηνευτική της κατάθεση, που την κατατάσσει στον κατάλογο εκείνων που μόχθησαν, θυσίασαν, πρόσφεραν στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού. Η παράσταση δεν ηρωοποιεί, ούτε κρίνει, δεν αγιοποιεί, ούτε δαιμονολογεί. Καταθέτει την αλήθεια όπως αυτή καταγράφηκε μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Η αλήθεια, της θεατρικής ηρωίδας – που είναι πραγματικό πρόσωπο – ζωντανό παρά την φυσική του απουσία – πιστεύω ότι αγγίζει τον θεατή κάνοντάς τον κοινωνό του ταξιδιού μιας ύπαρξης που βίωσε την προσωπική του Άβυσσο, αλλά δεν χάθηκε γιατί δημιούργησε. Σημαντικό ρόλο σ’ αυτή τη συνάντηση, παίζει η ερμηνεία της Ντίνας Κώνστα, η οποία τόσο με την εξωτερική όσο και την εσωτερική μεταμόρφωση της, ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις μιας ακέραιης, ζωντανής, υπεύθυνης ερμηνείας»
Σοφία Αδαμίδου
