Οι «Όπερες των ζητιάνων» επιμένουν στη φρεσκάδα και την απελευθερωτική δύναμη του τραγουδισμένου θεάτρου και καταθέτουν τη νέα τους «χειροποίητη» παράσταση ενός σπουδαίου ελληνικού έργου: του μιούζικαλ ενός αιωνίου εφήβου της ελληνικής μουσικής, του Νίκου Κυπουργού.
Το μιούζικαλ “Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει” γράφτηκε το 1993 και είναι βασισμένο στο παραμύθι «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα». Πρωτοπαίχτηκε το 1994 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και έχει γνωρίσει έκτοτε δύο επιπλέον ανεβάσματα: από τις «Όπερες των ζητιάνων» σε συμπαραγωγή με το BIOS το 2009, και από το Σ.ΜΟΥ.Θ. (Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου) στη Λάρισα το 2010.
Οι δημιουργοί του μιούζικαλ, Νίκος Κυπουργός και Θωμάς Μοσχόπουλος, μετέφεραν την υπόθεση του παραμυθιού του Άντερσεν στον κόσμο της μουσικής και, αφού την ανέμειξαν με γερές δόσεις χιούμορ, μελωδίας και σάτιρας για την καλλιτεχνική πραγματικότητα της χώρας μας, φρόντισαν να εισάγουν μέσα από το έργο τους το θεατή στις βασικές έννοιες της μουσικής διακριτικά, σαν παιχνίδι.Το αποτέλεσμα είναι μια ποιητική εισαγωγή στη μουσική και μια παράσταση κατάλληλη τόσο για μεγάλους όσο και για παιδιά κάθε ηλικίας.
Οι «Όπερες των ζητιάνων» πιστεύουν στη δύναμη της λυρικής φωνής• πιστεύουν πως το λυρικό τραγούδι, πέρα και πάνω από τις όποιες αγκυλώσεις της «παραδοσιακής» όπερας, είναι ένα καθόλα σύγχρονο εκφραστικό όπλο, μεγάλης συναισθηματικής έντασης και υψηλής καλλιτεχνικής ακριβείας. Γι’ αυτό και θεωρούν πως η εξοικείωση των μικρών θεατών με τον ήχο –και το ήθος– της λυρικής φωνής είναι ένα εκπαιδευτικό καθήκον πρωταρχικής σημασίας.
Οι ανθρώπινες διαστάσεις της αίθουσας του θεάτρου , η αμεσότητα των τριών πρωταγωνιστών και της ζωντανής μουσικής και η σύντομη διάρκεια της παράστασης του Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει αποτελούν σημαντικούς παράγοντες που εγγυώνται ότι η πρώτη επαφή του νεαρού θεατή με το πολιτιστικό κεφάλαιο που καλείται «λυρική φωνή» δεν θα είναι βαρετή ή τραυματική, αλλά αντίθετα διασκεδαστική και αποδοτική.
