Με τη φράση «το μέσο είναι το μήνυμα», επινοημένη από τον Καναδό φιλόσοφο Μάρσαλ ΜακΛούαν, εννοούμε πως οι τρόποι και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από τα μίντια για να επικοινωνήσουν μια πληροφορία έχουν σημαντικό αντίκτυπο στο πώς θα ερμηνεύσουμε το τελικό μήνυμα. Με βάση αυτό το σκεπτικό, πρέπει να έχουμε στον νου μας τους τρόπους που υιοθετούμε για να πούμε κάτι, καθώς το τελικό μήνυμα θα φιλτραριστεί και θα έρθει καλυμμένο με την προβιά του μέσου που χρησιμοποιήσαμε για να επικοινωνήσουμε. Ειδικά εμείς, που επιλέγουμε να λέμε ιστορίες, πάντα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τι μέσο θα αξιοποιήσουμε ώστε να είμαστε πιστοί στο όραμά μας. Άλλη ιστορία θα πούμε με μέσο τη ζωγραφική, άλλη με ένα τραγούδι, άλλη με ένα βιβλίο, άλλη στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση, και άλλη με ένα βιντεοπαιχνίδι. Ακόμη και αν χρησιμοποιήσουμε το ίδιο σενάριο, από τη στιγμή που θα εφαρμοστεί με άλλο μέσο τότε το τελικό μήνυμα θα είναι διαφορετικό.
Το Secret Level είναι η νέα -και πολλά υποσχόμενη- σειρά ανθολογίας της Amazon, δημιούργημα του Τιμ Μίλερ, σκηνοθέτη των Deadpool (2016) και Terminator: Dark Fate, καθώς και δημιουργό του Love, Death & Robots -μιας άλλης σειράς ανθολογίας του Netflix. Το Secret Level είναι παρόμοιο με το Love, Death & Robots κυρίως στο κομμάτι του animation, μιας και το έχει δουλέψει το Blur Studio, υπεύθυνο για πάρα πολλά cinematics στον χώρο του gaming. Αυτό, και η προσέγγιση κάθε επεισοδίου να λέει μια ξεχωριστή ιστορία, είναι τα μόνα κοινά σημεία τους.
Όμως, εκεί που το Love, Death & Robots προσπαθεί να εξελίξει τις αφηγηματικές τεχνικές μέσω του animation και να βρει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας που προκαλούν τους τρόπους που αντιλαμβανόμαστε τον περίγυρό μας, το Secret Level δεν αξιοποιεί καμία τέτοια τεχνική και εν τέλει φαίνεται να κρύβεται πίσω από τους τίτλους βιντεοπαιχνιδιών, των οποίων εκμεταλλεύεται το brand recognition, σε κάτι που μοιάζει απλά με μια ακριβή διαφήμιση.
Το hook του Secret Level είναι πως κάθε επεισόδιο είναι βασισμένο στον κόσμο ενός βιντεοπαιχνιδιού. Δυστυχώς, κανείς δεν έκατσε να αναλογιστεί τη φράση «το μέσο είναι το μήνυμα» κατά τη διάρκεια της παραγωγής και αντί να έχουμε ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης, αμάλγαμα των μεθοδολογιών που μπορούμε να πούμε μια ιστορία, έχουμε ένα συνονθύλευμα από εκρήξεις και slow motion σε χωματότοπους και φουτουριστικές αρένες. Δυστυχώς, δεν σε εμπνέει να ανακαλύψεις αυτούς τους κόσμους παίζοντας, αλλά αντιθέτως ενισχύει το αφήγημα πως κάθε intellectual property, είτε είναι παιχνίδι, βιβλίo ή κόμικ, θα είναι καλή μονάχα αν βρει τον δρόμο της στη μεγάλη οθόνη ή σε κάποια ακριβή μεταφορά για την τηλεόραση. Ένα αφήγημα που αντί να εγκαταλείπουμε, ενστερνιζόμαστε όλο και περισσότερο. Αν συνεχίζουμε να κρίνουμε τα βιντεοπαιχνίδια με βάση τις πλοκές και τα σενάριά τους, τότε το μόνο που θα καταλήγουν να είναι, ή το μόνο που θα τα περιορίσουμε να είναι, είναι δίωρα cutscenes δίχως gameplay.
Τα «σενάρια» των επεισοδίων δεν κάνουν καθόλου χάρες σε αυτά και καταλήγουν να είναι πολυτελή screen savers, ίσως κατάλληλα στο mute, να παίζουν βουβά στο background κατά τη διάρκεια κάποιας συγκέντρωσης σε ένα σπίτι. Το τραγικό σφάλμα της σειράς είναι το ίδιο σφάλμα που εμποδίζει τα βιντεοπαιχνίδια να κάνουν ομαλό πέρασμα σε οποιοδήποτε άλλο μέσο, και αυτό είναι η έλλειψη κατανόησης του πώς λειτουργεί η ιστορία σε ένα παιχνίδι σε σχέση με το μέσο που τη μεταφέρει· και ο πιο σημαντικός παράγοντας σε ένα βιντεοπαιχνίδι είναι ο παίκτης. Αυτό που κάνει τα βιντεοπαιχνίδια ξεχωριστά είναι πως οι επιλογές μας έχουν άμεσο αντίκτυπο στις ιστορίες που διαδραματίζονται και παύουν να είναι ένα απλό σενάριο, αλλά μια βιωματική εμπειρία που κανένας σεναριογράφος ποτέ δεν θα πλησιάσει. Βέβαια, αυτό δεν είναι απόλυτο, καθώς τα τελευταία χρόνια, με σειρές όπως το Arcane, Fallout και The Last of Us, υπάρχει μια θετική εξέλιξη, αλλά δεν είναι ο κανόνας των πραγμάτων, μα η εξαίρεσή τους.
Από τα οχτώ πρώτα επεισόδια -αν και όλα φτωχά σε πλοκή, σενάριο και χαρακτήρες- υπάρχουν τρία ή τέσσερα που μπορούν να προσφέρουν ένα ικανοποιητικό οπτικό θέαμα για μερικά λεπτά. Το δεύτερο επεισόδιο, που διαδραματίζεται στον κόσμο του Sifu, είναι ένα απ’ αυτά που ανήκουν σε αυτή την ομάδα· αν και οι δημιουργοί δεν εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την αισθητική παλέτα του παιχνιδιού και τον τρόπο που έχει διαλέξει να πει την ιστορία του, μετατρέποντάς το σε ένα δεκαπεντάλεπτο από απλές σκηνές δράσης (τουλάχιστον καλογυρισμένες). Η τρίτη πίστα στο βιντεοπαιχνίδι, το Μουσείο, θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για μια ολόκληρη ταινία, πόσο μάλλον για ένα 15’ επεισόδιο, αλλά δυστυχώς κι αυτό έμεινε ανεκμετάλλευτο.
Στην ίδια «δεν είναι καλό αλλά βλέπεται» λίστα ανήκουν και τα επεισόδια από το New World, όπου εκεί δανείζει τη φωνή του ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, το Warhammer 40,000 και το Armored Core, όπου δανείζει φωνή ο Κιάνου Ριβς.
Η κατάσταση του Secret Level, αν και δεν έχει κάνει τις καλύτερες εντυπώσεις, δεν είναι και τόσο θλιβερή, μιας και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των ανθολογιών είναι η ελευθερία που έχουν να πουν τις ιστορίες τους. Δεν υπάρχει δέσμευση σε μια συγκεκριμένη πλοκή, γεγονός που τα αφήνει ελεύθερα να εξερευνήσουν και άλλες πιθανότητες. Ίσως το Secret Level ξεφύγει από το κουκούλι της διαφήμισης και συνειδητοποιήσει τον πλούτο ιστοριών που διαθέτει και τις αντιμετωπίσει κατάλληλα. Ας ελπίσουμε πως στη δεύτερη σεζόν θα αναλογιστούν περισσότερο το μέσο ως μήνυμα, και θα δημιουργήσουν ιστορίες που εκμεταλλεύονται το μέσο της τηλεόρασης ως τρόπο για να πεις μια ολοκληρωμένη ιστορία, και όχι μόνο το κομμάτι όπου μπορείς να διαφημίζεις μαζικά σε πολλούς ανθρώπους.
Η πρώτη σεζόν αποτελείται από δεκαπέντε επεισόδια και κυκλοφορούν μέσω του Amazon Prime.
Η λίστα των επεισοδίων:
1. Dungeons & Dragons – The Queen’s Cradle
2. Sifu – It Takes a Life
3. New World – The Once and Future King
4. Unreal Tournament – Xan
5. Warhammer 40,000 – And They Shall Know No Fear
6. PAC-MAN – Circle
7. Crossfire – Good Conflict
8. Armored Core – Asset Management
9. The Outer Worlds – The Company We Keep
10. Mega Man – Star
11. Exodus – Odyssey
12. Spelunky – Tally
13. Concord – Tale of the Implacable
14. Honor of Kings – The Way of All Things
15. Playtime – Fulfillment
Ο Λευτέρης Αναγνωστόπουλος ασχολείται με τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία. Από τις εκδόσεις Άνω Τελεία κυκλοφορεί το πρώτο του έργο, ένα δυστοπικό, νεο-νουάρ, μυθιστόρημα με τίτλο «Το Κόκκινο Δεξί Χέρι».
