Ένα σουρεαλιστικό εφιαλτικό παραμύθι για μεγάλους, γραμμένο μόλις λίγους μήνες πριν από τον Σεπτέμβριο του 2001, το «Πολύ μακριά» προέβλεψε με ανατριχιαστική προφητικότητα την έκρηξη της βίας, της εξουσίας, του παραλογισμού και της αποχαύνωσης του σύγχρονου κόσμου.
Μέσα από τη σχεδόν αυτόματη ποιητική γραφή της, η Τσέρτσιλ, από τις σηµαντικότερες εκπροσώπους της σύγχρονης αγγλικής δραµατουργίας, ζωγράφισε τη σκοτεινή εικόνα ενός κόσμου που αποδείχτηκε πολύ πιο κοντά απ’ όσο θα θέλαμε να πιστέψουμε.
Ένα κορίτσι που ξυπνά από κραυγές αιχµαλώτων µέσα στη νύχτα πείθεται ότι οι βασανισµοί και οι εκτελέσεις, των οποίων τυχαία υπήρξε µάρτυρας, συµβαίνουν για καλό σκοπό. Το ίδιο κορίτσι διαπρέπει αργότερα ως υπάλληλος βιοτεχνίας πολυτελών καπέλων για παρελάσεις µελλοθανάτων κι αργότερα αποδέχεται ως αυτονόητη την κτηνωδία ενός γενικευµένου, παγκόσµιου πολέµου, ενός πολέμου ανάμεσα σε φως και σκοτάδι, άνθρωπο και φύση. Ενός πολέμου χωρίς νικητή και ηττημένο, που μοιάζει με εισαγωγή σε έναν καινούργιο κόσμο, πιο αβέβαιο, πιο εγκεφαλικό, άδειο από συναισθήματα.
Σε αυτό το υβριδικό σύµπαν της Τσέρτσιλ, στο μεταίχμιο µεταξύ εφιάλτη και πραγµατικότητας, το «Πολύ μακριά» αναδεικνύεται ως ένα έργο για ενεργητικούς θεατές, ευρυματικό, ευφάνταστο και βαθιά πολιτικό. Σήμερα παραμένει δυστυχώς πιο επίκαιρο από ποτέ, καλώντας μας να αναλογιστούμε πόσο το ιδιωτικό είναι άρρηκτα δεμένο με το δημόσιο και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στον κόσμο.
