Ένας άντρας και μια γυναίκα που ζουν τη φάση τους στη συναυλία των Coldplay. Την κρατά στην αγκαλιά του, το βλέμμα τους είναι γεμάτο μόνο φωτεινά πράγματα. Τα φωτεινά πράγματα δίνουν αστραπιαία τη θέση τους στη ντροπή. Πρώτα η ριζική αλλαγή του βλέμματος και των δύο, αμέσως μετά κρύβονται απ’ την κάμερα, εκείνος σκύβει, εκείνη γυρνά την πλάτη καλύπτοντας το πρόσωπό της με τα χέρια της. Κάτι φρικτό έχει μόλις συμβεί. Ποιο είναι όμως εδώ το φρικτό; Ότι είναι κι οι δύο παντρεμένοι και έχουν έρθει κρυφά, έχοντας πει αμέσως ή εμμέσως ψέματα; Το φρικτό έγκειται στο μυστικό ή στην αποκάλυψή του; Αν έγκειται στο μυστικό, τότε η από σπόντα αποκάλυψή του καθαρίζει το τοπίο. Οι εξαπατημένοι σύζυγοί τους θα πάψουν θα πάψουν να ζουν μέσα σε ένα ψέμα, θα πάψουν να ζουν στην κοσμάρα τους. Πλέον θα ξέρουν. Ότι ο άνθρωπος τους τους κορόιδευε. Πόσο προτιμότερη -έστω τελικά, έστω σε βάθος χρόνου- μια επώδυνη αλήθεια από ένα ευχάριστο ή στη χειρότερη λειτουργικό ψέμα, ε; Ή μήπως όχι;
Υπάρχει η σχολή σκέψης που λέει ότι το προβληματικό είναι να έχεις μυστικά, να κάνεις κάτι κρυφά, να φλομώνεις τον άλλο στο ψέμα. Mε βάση αυτή τη σχολή, η αλήθεια είναι η στιγμή της κάθαρσης, η στιγμή της ανάληψης των ευθυνών, η στιγμή του ξεκαθαρίσματος της κατάστασης. Και οι επώδυνες διαστάσεις της δεν είναι τίποτα περισσότερο από την συνέπεια ενός κακού που έχει ήδη συντελεστεί και απλά δεν είχε βγει ως τώρα στη φόρα.
Κι υπάρχει κι η σχολή σκέψης που λέει ότι κακό δεν κάνουν τα ψέματα, κακό κάνει η αλήθεια. Ότι κακό δεν κάνουν τα μυστικά, κακό κάνει μόνο η αποκάλυψή τους. Όσο το μυστικό παραμένει μυστικό, κανείς δεν πληγώνεται, κανείς δεν πονά. Όσο το μυστικό παραμένει μυστικό, έχει ως αντίπαλον δέος μόνο ηθικές αξίες, ενοχές κι άλλα τέτοια αφηρημένα και εσωτερικά σύννεφα. Όσο το μυστικό παραμένει μυστικό, όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εντάξει. Ίσως όχι απόλυτα εντάξει, αλλά πάντως ναι, λίγο πολύ εντάξει.
Μήπως θα έπρεπε να πάμε θαρραλέα με την μεριά των ψεμάτων; Μήπως θα έπρεπε να πάρουμε επιτέλους τα δίκια τους; Μερικές φορές η αλήθεια δεν λάμπει. Μόνο λερώνει. Μόνο πληγώνει. Τους πάντες. Η αλήθεια, ένα παντοδύναμο και υμνολογημένο ανά τους αιώνες με πλήρη αδιαφορία για τις πρακτικές του επιπτώσεις ιδεολόγημα. Παντοδύναμο όσο ίσως και ψευδεπίγραφο, πλαστό: γιατί τι πάει να πει στα αλήθεια «αλήθεια», τι συμπεριλαμβάνει στον ορισμό της; Πως μπορεί να υπάρχει κάποια απόλυτη και πανοραμική αλήθεια; Η μόνη που μπορεί ίσως να υπάρξει είναι αυτή των γεγονότων. Τα γεγονότα όμως και η αξιολόγησή τους είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Ή πάντως θα έπρεπε να είναι. Οι λόγοι για τους οποίους φτάνεις ως αυτά. Ο τρόπος με τον οποίο τα κάνεις. Η ποικιλία των αποτελεσμάτων τους.
Τα μυστικά που ξεσκεπάζονται. Σκεπασμένα στο κρεβάτι τους τα μυστικά δεν ενόχλησαν ποτέ κανέναν. Φώτισαν κορμιά, φώτισαν ψυχές, φώτισαν πρωινά, μεσημέρια, απογεύματα και βράδια. Τα μυστικά, τα ψέματα, οι ιδιωτικές κρυφές ζωές, κράτησαν και κρατούν με τον τρόπο τους τον κόσμο όρθιο. Επιτελούν έναν ανώτερο σκοπό. Καλύπτουν μια ζωτική ανάγκη. Αποτελούν συγκολλητική ουσία της κοινωνικής και προσωπικής ζωής. Διατηρούν τους ανθρώπους ψυχικά ζωντανούς. Προσφέροντάς τους και τον σκύλο και την πίτα. Δεν είναι κακό να έχεις και τον σκύλο σου χορτάτο. Δεν είναι κακό να έχεις και την πίτα σου ολάκερη. Δεν είναι κακό να είσαι όσο καλύτερα μπορείς, μην κάνοντας κακό στον άλλο, μην πληγώνοντάς τον, μην διαλύοντάς τον. Θα πει κανείς, μα αυτό είναι το θέμα, ότι παίρνεις το ρίσκο και αναδέχεσαι τον κίνδυνο να τον πληγώσεις και να τον διαλύσεις. Ε, ίσως λοιπόν το κακό βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στην ενδεχόμενη αποκάλυψη. Στην στιγμή που η αλήθεια έρχεται στο φως. Στην αλήθεια.
