«Εγώ γράφω με αθηναϊκήν έμπνευσιν», έλεγε ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Εμπρός, το 1915. «Όταν ακούομεν μιαν οπερέτα του Λέχαρ, λέγομεν, «Μυρίζει Βιέννην». Εάν μεθαύριον ειπούν και περί των έργων μου ότι μυρίζουν Αθήνα, επιτρέψατέ μου να το θεωρήσω ως εκπλήρωσιν του καλλιτεχνικού μου ονείρου».
Η πρώτη παραγωγή οπερέτας του Μεγάρου ο ‘Βαφτιστικός’ παρουσιάστηκε το καλοκαίρι που μας πέρασε, στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ και κατέκτησε κοινό και κριτική. Στη νέα καλλιτεχνική περίοδο του Μεγάρου ο Βαφτιστικός ανεβαίνει και πάλι στη σκηνή της Αίθουσας Αλεξάνδρα Τριάντη για 6 παραστάσεις (23,26,27,28/10 & 2,3,4/11) στο πλαίσιο του κύκλου Όπερα και Οπερέτα.
Ο Βαφτιστικός, σε μουσική, πεζό και λιμπρέτο του Σακελλαρίδη, βασίζεται χαλαρά σε μια γαλλική φάρσα και η υπόθεσή του εξελίσσεται μέσα στο κάδρο των Βαλκανικών Πολέμων (1912-13) ή λίγο αργότερα στην επιστράτευση του 1915. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 18 Ιουλίου του 1918 από τον θίασο Παπαϊωάννου, έσπασε τα ταμεία και μαζί με τους Απάχηδες των Αθηνών, του Νίκου Χατζηαποστόλου, έγινε η αγαπημένη οπερέτα του ελληνικού κοινού. Το 1952 έγινε ταινία από την Μαρία Πλυτά με πρωταγωνιστές τον Αλέκο Αλεξανδράκη, την Ανθή Ζαχαράτου και τον Μίμη Φωτόπουλο.
Τα επεισόδια της οπερέτας αυτής, που αντλεί την ψυχαγωγική της δύναμη από το μπουλβάρ, γεμάτα παρεξηγήσεις, ανατροπές και σπιρτόζικα ευρήματα, συγκροτούν μια αλυσίδα από μικροϊστορίες, που διαδραματίζονται στην Αθήνα, με πλαίσιο τη μεγάλη ιστορία του πολέμου. Ένας στρατιωτικός που καταφέρνει με τέχνασμα να μείνει εκτός μάχης και προκαλεί την περιφρόνηση της γυναίκας του και νονάς του Βαφτιστικού, που πολεμάει γενναία και γίνεται αντικείμενο θαυμασμού από τη νονά του και μέτρο σύγκρισης για τη δειλία του συζύγου της, ένας απατεωνάκος που εμφανίζεται υποδυόμενος τον Βαφτιστικό και του οποίου η γυναίκα είναι φίλη της νονάς, μια ερωτική περιπέτεια νονάς και Βαφτιστικού, η αποκάλυψη και η παιγνιώδης κάθαρση.
Από τους πρωτοπόρους και θεμελιωτές της ελληνικής μουσικής άνθησης, ο Σακελλαρίδης κατάφερε να εκπληρώσει το όνειρό του και να γράψει μελωδίες, «που ευωδιάζουν με ένα λεπτό μουσικό άρωμα γεμάτο από την Αττική φύση και την Αττική ομορφιά», όπως έγραψε ο Μανώλης Καλομοίρης στην Νέα Εστία(1950).
