Kείμενο: Μύριαμ Παρασκευοπούλου
Παρασκευή βράδυ και το Λεκανοπέδιο δίνει σφοδρή μάχη με τον καύσωνα. Το θερμόμετρο κολλημένο στους 31 βαθμούς και στο κινητό μου οι ειδοποιήσεις για μεταλλάξεις, ΜΕΘ, μάσκες και συνομωσίες, ανεβάζουν τη θερμοκρασία του εγκεφάλου μου στα ύψη. Κλείνω το internet μονολογώντας πως όλο αυτό δεν με βοηθάει πουθενά και ανοίγω την εφαρμογή του Spotify! Εκεί βλέπω τον ολοκαίνουριο δίσκο του RSN! Ο τίτλος λέει “Motion”, κυκλοφορεί από τη γερμανική Agogo Records και το εξώφυλλο απεικονίζει ένα νου που συνεχώς κινείται, όπως ένας πλανήτης γύρω από την τροχιά του. Έτσι σκέφτηκα να ρωτήσω τον RSN πώς ο σουρεαλισμός του εξωφύλλου, μπορεί να μεταφερθεί στον ρεαλισμό του τώρα και αν γνωρίζει το μυστικό ας το πει και σε εμένα. Για να δούμε το ξέρει;
Τρίτος προσωπικός δίσκος λοιπόν! Τίτλος “Motion” και ένας -μουσικός- νους σε συνεχή κίνηση! Ποιο ήταν το έναυσμα που πυροδότησε το θυμικό σου για να γραφτεί ο τελευταίος δίσκος;
Αυτό που με έκανε να δημιουργήσω το “Motion” ήταν θέληση μου να είμαι δημιουργικός κατά την περίοδο της καραντίνας. Πειραματίστηκα πολύ, έγραψα πολλή μουσική και στο τέλος διάλεξα αυτά τα εννέα κομμάτια να είναι το επόμενο μου βήμα. Αυτός είναι και ο λόγος που ονομάζεται έτσι το album, ήθελα να βρίσκομαι πνευματικά σε κίνηση -Motion.
Μέσα από τη σταθερότητα του ήχου σου καταφέρνεις να μας παρουσιάζεις πάντα κάτι νέο. Τι διαφορά έχει το “Motion” σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές σου;
Το Μotion στην ουσία είναι ο RSN 2 χρόνια και 2 καραντίνες μετά το “Strange Eyes” (γέλια). Πέρα από την πλάκα γενικώς πειραματίζομαι πολύ με τη μουσική, είτε βρίσκομαι στη διαδικασία του να γράψω ένα δίσκο είτε όχι. Άρα όσο περνάει ο καιρός αλλάζω εγώ, αλλάζει και η μουσική μου, έχοντας πάντα μια σταθερά. Νομίζω είναι νωρίς ακόμα για να μπορώ να πω τι διαφορετικό έχει το Motion από το Strange Eyes.
Είσαι ένας καλλιτέχνης που αγαπά ιδιαίτερα τις συνεργασίες και το αποδεικνύει αυτό το σύνολο της δουλειάς με τον καλύτερο τρόπο. Αν κάποιος δεν σου ταιριάζει ως άνθρωπος, αλλά κατά γενική ομολογία είναι ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης θα προχωρούσες στη συνεργασία μαζί του;
Σίγουρα όχι. Θεωρώ ότι πρέπει να εκτιμάς τον άλλο και ως άνθρωπο για να μπορέσεις να συνεργαστείς όμορφα μαζί του. Δεν είναι αυτοσκοπός το να βγει ένα καλό αποτέλεσμα, τεράστια σημασία έχει και το να είσαι ήρεμος κατά τη δημιουργία του.
Οι συνεργασίες του “Motion” είναι αρκετές και ανάλογες των ήχων και των πολιτισμών που υπάρχουν μέσα σε αυτό. Μίλησε μου για τους συνεργάτες σου και πώς καταφέρατε με τόσα lockdown να παρουσιάσετε ένα άρτιο αποτέλεσμα.
Οι βασικοί μου συνεργάτες είναι ο Δημήτρης Δερμάνης, ο Διονύσης Μόρφης, η Thaliah και οι Till Noon (όσον αφορά το γραφιστικό μέρος). Είναι πολύ ταλαντούχοι άνθρωποι, οι οποίοι είναι προπάντων εξαιρετικοί ως άνθρωποι. Χωρίς αυτούς το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρα διαφορετικό. Όσον αφορά τα lockdown, πιστεύω ότι όταν έχεις αγάπη και θέλεις να κάνεις κάτι, απλά το κάνεις! Για παράδειγμα, κάθε απόγευμα πίναμε καφέ και λέγαμε τα νέα μας διαδικτυακά και πάντα στις κουβέντες μας ήταν το: «Τι καινούργιο θα γράψουμε;».
Διάβασα πρόσφατα σε συνέντευξή σου ότι από τον προηγούμενο κιόλας δίσκο “Strange Eyes” είχες αρχίσει σιγά-σιγά να απενοχοποιείς την ελληνική μουσική. Τι ήταν αυτό που σε είχε βάλει στη διαδικασία ενοχοποίησής της και πώς κατάφερες να απεγκλωβιστείς από αυτή;
Όταν στην εφηβεία μου άρχισα να ακούω μαύρη μουσική, η οποία είναι η κύρια μουσική επιρροή μου, άφησα πίσω λίγο την ελληνική μουσική ως άκουσμα και σίγουρα εντελώς έξω από τη μουσική μου. Μεγαλώνοντας κατάλαβα τη σπουδαιότητά της, όπως και όλων των δημοτικών/folk μουσικών ανά τον κόσμο. Και τελικά η συνειδητοποίηση της σπουδαιότητας αυτής μου άνοιξε νέους μουσικούς δρόμους.
Αυτό λοιπόν το πάντρεμα ήχων και πολιτισμών που συμβαίνει μέσα στο “Motion”, όπου νομίζεις πως είσαι σε μια pub του Bristol, έπειτα ξυπνάς σε κάποιο παζάρι της Ανατολής, για να καταλήξεις σε κάποια γιορτή με αφρικάνικα κρουστά, με κάνει να θέλω να σε ρωτήσω αν υπάρχει κάποιο ταξίδι που θα ήθελες να κάνεις για να γεμίσεις τις αποσκευές σου με ήχους.
Το ταξίδι που δεν έχω κάνει ακόμα και θέλω πολύ να κάνω (και θα το κάνω ελπίζω) είναι ένα ταξίδι στην Αμερική. Να ακούσω τη μαύρη μουσική στη γενέτειρά της! Μια φοβερή μουσική εμπειρία ήταν στο Λονδίνο να ακούω gospel σε εκκλησία. Ήταν μαγικό!
Ποιους τρόπους έχεις εφεύρει, έτσι ώστε οι εξωτερικοί παράγοντες της καθημερινότητας να μην σε βγάζουν εκτός πορείας;
Η μουσική και οι φίλοι μου είναι η «άγκυρα». Ίσως και το πείσμα του «θα το παλέψω».
Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να ελκύεται από κάποιο άλλο είδος τέχνης; Ή αν ακόμα, ασχολείσαι με κάποια άλλη τέχνη;
Ελκύομαι από όλες τις τέχνες, απλά αυτό που νομίζω ότι μου πηγαίνει είναι η μουσική. Έκαστος στο είδος του!
Είσαι ένας άνθρωπος ενεργός κοινωνικά, με άποψη για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Τι είναι αυτό που σε ευαισθητοποιεί και σε κινητοποιεί περισσότερο;
Ήμουν είμαι και θα είμαι απέναντι σε οτιδήποτε ρατσιστικό – φασιστικό και χωρίς σεβασμό συμβαίνει στον δίπλα μου.
Γιατί πιστεύεις ότι στη χώρα μας η τέχνη αντιμετωπίζεται σαν χόμπι και όχι ως μια ακόμα εργασία για την οποία απαιτούνται ατελείωτες εργατοώρες ;
Φυσικά. Ο κόσμος έχει μπερδέψει τη φράση «παίζουμε» μουσική. ΔΕΝ παίζουμε στις κούνιες. Είναι μια κανονική δουλειά και μάλιστα πολύ δύσκολη, με πολλές απογοητεύσεις αλλά και πολλές χαρές. Στην τελική το θέμα είναι να κάνεις το πάθος σου επάγγελμα και να σηκώνεσαι από το κρεβάτι με όρεξη κάθε πρωί.
Όταν γεγονότα αλλάζουν τα δεδομένα, τη συνήθεια, τις σταθερές μέσα στις οποίες κοινωνικοποιούμαστε και αλληλεπιδρούμε θεωρείς πως μπερδευόμαστε όπως εύστοχα λέει ο JB Nimble για την πεταλούδα στο “A Moth To Light” ;
Θα απαντήσει ο JB Nimble για μένα:
“The light goes out the moth is confused
His wings quiver cuz he lost what he knew
But the longer he sits in the dark the more he wonders what attracted him to it
And his eyes adjust to the view”
Το “Motion” κλείνει με ένα τραγούδι γιορτή! Το “Victory”καλεί όλες τις γειτονιές να προετοιμαστούν για τη νίκη. Τι λες στο τέλος το καλό νικάει;
Δεν ξέρω αν νικάει το καλό στο τέλος, ξέρω όμως ότι θα το παλέψουμε!
“All the neighbourhoods get ready
We ‘re marching on your roads the bass drums are heavy”
