Τα Δυο Πορτοκάλια για τα Χριστούγεννα μιλούν για τις τελευταίες ημέρες του καθεστώτος Τσαουσέσκου, αλλά κυρίως για τη μετα-τραυματική περίοδο που ακολούθησε μετά την πτώση του. Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία. Οι δύο από τους τρεις ήρωές του (Ο Βλαντ και η Αντρία) δανείζονται το όνομα και -ορισμένα από- τα περιστατικά της ζωής αληθινών ανθρώπων, όπως αυτοί μας τα αφηγήθηκαν κατά την ιστορική έρευνα και την καταγραφή μαρτυριών που διεξήχθη στο Βουκουρέστι. Για χάρη της μυθοπλασίας, τα πραγματικά γεγονότα έχουν διογκωθεί και μετασχηματιστεί σε υλικό που, αφενός, κρατά αδιάπτωτο το σασπένς της πλοκής και, αφετέρου προεκτείνει τα νοήματα της δραματουργίας, δημιουργώντας αναλογίες και συνειρμούς για τον θεατή του σήμερα.
Ο Βλαντ προλογίζει το έργο και μας συστήνει (όπως και στη συνέντευξη που του πήραμε) τις «δύο σφαίρες που κοιμούνται μέσα του». Εισάγει, έτσι, ευθύς εξαρχής την έννοια του τραύματος (σωματικού και ψυχικού), η οποία έχει στιγματίσει το παρελθόν και των τριών ηρώων ενώ, στη διάρκεια του έργου, θα καθορίσει και τις μεταξύ τους σχέσεις, με ολέθρια αποτελέσματα.
Ο πραγματικός Βλαντ διευθύνει έναν εκδοτικό οίκο στο Βουκουρέστι, στο έργο, όμως, είναι συνταξιούχος και αποδέχεται μια πρόσκληση του «Εκδοτικού Οίκου Κοριός» προς πολίτες που θέλουν να καταθέσουν τα βιώματα και τις εμπειρίες τους από την περίοδο του καθεστώτος. Εκδότης, εδώ, είναι ο τρίτος (και φανταστικός) χαρακτήρας, ο Λουτσιάν. Ο Λουτσιάν, ο ματαιωμένος συγγραφέας με το ένοχο παρελθόν που «κρύβεται πίσω από τις λέξεις», όπως του προσάπτει η Αντρία.
Ο Βλαντ θέλει να βάλει στο χαρτί αυτά που χρόνια περίμεναν μέσα του, όμως όταν φτάνει να αφηγηθεί τα βαθύτερα τραύματά του, κάνει πίσω. Ζητά από τον Λουτσιάν εγγυήσεις που δεν μπορεί να του προσφέρει. Η «σύγκρουσή» τους θα τους φέρει αντιμέτωπους με συνταρακτικές αποκαλύψεις για ένα -κοινό- παρελθόν που αγνοούσαν και που τους φέρνει αναπάντεχα και… αβάσταχτα κοντά. Ο Βλαντ θα επιστρέψει στη βάση του, μόνος να μάχεται με τις παλαιές ενοχές του, και ο Λουτσιάν θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει τους φόβους και τις ανασφάλειές του και να βγάλει επιτέλους στο φως (δικαιώνοντας, έστω και καθυστερημένα, το όνομά του -Λουτσιάν, φωτεινός αλλά και Εωσφόρος) τις καλά κρυμμένες αλήθειες του.
Στο μεταξύ θα έχει χάσει άλλον έναν «δικό του» του άνθρωπο, την Αντρία, η οποία την ίδια στιγμή, αψηφώντας τις συμβουλές του Λουτσιάν, θα πάρει την πρωτοβουλία να ανοίξει τον φάκελο των Μυστικών Υπηρεσιών που αφορούσε τους γονείς της. Αυτά που θα διαβάσει μέσα στο φάκελο θα ανατρέψουν κάθε της βεβαιότητα για τη ζωή της ως παιδιού μέσα στο καθεστώς, αλλά και για την ταυτότητά της ως πολίτη και ως επιστήμονα σήμερα. Η Αντρία που (όπως και η αληθινή, πίσω στο Βουκουρέστι) έψαχνε απαντήσεις, θα συνειδητοποιήσει πως, μεγαλώνοντας με φόβο και ανελευθερία σε μια κοινωνία με ανοιχτά συλλογικά και ατομικά τραύματα, θα πρέπει κανείς να είναι πολύ προσεκτικός με τις ερωτήσεις του.
Και οι τρεις χαρακτήρες δίνουν απέλπιδα μάχη να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους και να αποτινάξουν τις κληρονομημένες ενοχές, όμως το παρόν τους, 35 χρόνια μετά, νοσεί ακόμα, μεγεθύνοντας την ανασφάλεια για ένα αβέβαιο μέλλον που πλησιάζει με ταχύτητα, και που, στο έργο, εκπροσωπείται από την Φοιτήτρια Πολιτικής Επιστήμης (ιδιότητα που στην πραγματική ζωή ανήκε στην αληθινή Αντρία), η οποία, με την ανανεωτική της ορμή, καταφέρνει, στη θέση συμβατικών βεβαιοτήτων να θέσει νέα και μεγαλύτερα ερωτήματα στη μυθοπλαστική Αντρία-καθηγήτρια πανεπιστημίου: για την αξία της συγχώρεσης, για την ατομική και συλλογική ευθύνη, για την στείρα κριτική και την αυτό-θυματοποίηση.
Info παράστασης:
Τετάρτη στις 20.00 & Πέμπτη στις 21.00
Θέατρο ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ, Ιάκχου 19, Γκάζι |
Τιμές εισιτηρίων: 16€ (ολόκληρο), 13€ (μειωμένο)
Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/dyo-portokalia-gia-ta-xristougenna/
