Τελευταία μέρα του Μαΐου μου ζητήθηκε να γράψω ένα editorial. Οδηγούσα και άκουγα χαρούμενη την καινούργια μας ραδιοφωνική εκπομπή στον Pepper. Οργάνωσα κάπως στο κεφάλι μου τις θεματικές· σχόλια για την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη, Φεστιβάλ Αθηνών , συναυλίες, εξορμήσεις στα νησιά. Σχέδια…
Την πρώτη του Ιούνη, άλλαξα γνώμη. Τα editorial έχουν λόγο προσωπικό. Έτσι, θα καταχραστώ αυτές εδώ τις λιγοστές γραμμές για να σας μιλήσω για τον γάτο μου, τον Κλοσάρ Κλοσαρίδη.
Μια χρυσαφένια μπάλα, ένα ζευγάρι ολοστρόγγυλα πράσινα μάτια μας παραδόθηκε, μωρό ακόμα. Χίλια δύο δερματικά και μύξες. Ταλαιπωρία σκέτη. Είπαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία. Αλοιφές εκείνος, αλοιφές εμείς. Βόλτες εμείς, βόλτες εκείνος. Τον κάναμε γατόσκυλο, κανονικά. Κάθε μέρα βόλτα στα σκαλάκια του Λυκαβηττού και όταν έπεφτε πείνα να σου τον με το καμπανάκι του στην εξώπορτα. Στα ταξίδια δυσανασχετούσε αλλά όταν έφτανε στον προορισμό, χαρά θεού. Σύρος, Επίδαυρος, αυλές και χωράφια, όλα τα όργωνε με θάρρος.
Ο φίλος μου στα γραψίματα, μόνιμα στρογγυλοκαθισμένος στο πληκτρολόγιο, ο πιο πιστός μας θεατής στις πρόβες για το θέατρο, ο πιο καλός ακροατής στις μουσικές μας βόλτες. Τσακωμοί και γρατζουνιές, όλα στο πρόγραμμα. Πρόθυμος στο χάδι, ανεκτικός στα φιλιά, τα δικά μας, των άλλων, της γειτονιάς όλης. Ο Κλοσάρ, το πιο ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο πλάσμα που γνώρισα ποτέ μου.
Αγαπημένη ατάκα στο Pretty Woman : «Είναι δύσκολο να αποχωριστείς κάτι τόσο όμορφο». Αλήθεια, είναι. Ίσως γίνεται πιο εύκολο όταν αφηνόμαστε να υποδεχτούμε κάτι καινούργιο. Διαβάζω κάπου: «…Τίποτα δεν είναι καινούργιο κάτω από τον ήλιο…»
Ας μην παζαρεύουμε το χρόνο με αυτούς που αγαπάμε. Πάντα υπάρχει περιθώριο για ένα ακόμα φιλί, μια δεύτερη ευκαιρία, μια καλή κουβέντα. Και ας πάμε πάλι από την αρχή.
Αν κάπου γουργουρίζεις άτιμο γατί, σου αφιερώνω αυτές τις γραμμές.
Καλό μας καλοκαίρι.
