Η μοναξιά είναι και αναπόφευκτη και απαραίτητη. Είναι φορές που δεν την ξορκίζει ούτε η πιο διαλεκτή παρέα κι άλλες που η ανάγκη για αυτή υπερβαίνει και την ίδια την ανάγκη για ζωή. Άλλοτε, όμως, η μοναξιά γίνεται επιβεβλημένη και, το χειρότερο, μοιάζει μη αναστρέψιμη. Τότε ο άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει ένα συναίσθημα ζωτικής σημασίας. Το συναίσθημα του «ανήκειν».
Τότε μια κοπέλα μπορεί να δει στο επιληπτικό κώμα του γείτονά της μια ευκαιρία για να θυμίσει στον εαυτό της πώς είναι το να κοιμάσαι δίπλα σε ένα άλλο (ζεστό) σώμα. Ένα ζευγάρι που έχει, επί δεκαετίες, επιμελώς δομήσει τη ζωή του με βάση τις ολιστικές φιλοσοφίες και το αδιάκοπο ξεχορτάριασμα του εσωτερικού τοπίου του καθενός, χωρίζει χωρίς δισταγμό όταν συνειδητοποιεί ότι έχει πετάξει το πάθος από τη σχέση σαν να ήταν μια οποιαδήποτε νεύρωση. Μια γυναίκα ζει όλη της τη ζωή περιμένοντας ότι κάποια στιγμή, από το πουθενά, θα εμφανιστούν οι πραγματικοί της φίλοι και η πραγματική της οικογένεια και θα την οδηγήσουν από το χέρι στην πραγματική της ζωή, από την οποία θα λείπουν όλα όσα δεν αντέχει στην τωρινή. Ένας κλεπτομανής σταματά να κλέβει, αλλά εξακολουθεί να αισθάνεται απατεώνας. Μια κοπέλα είναι στο κρεβάτι με το σύντροφό της, χρειάζεται όμως ένα δολοφόνο για να μη νιώθει μόνη. Και μια δασκάλα κολύμβησης «εδάφους».
Οι άνθρωποι για τους οποίους γράφει η Miranda July νιώθουν ότι έχουν χάσει το παιχνίδι της ζωής, όποιο κι αν είναι αυτό. Κι αν δεν το έχουν χάσει, σίγουρα δεν πάνε για ρεκόρ. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν η απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στα όνειρα και την πραγματικότητα παύει να μετριέται με το μάτι. Ο κόσμος που έχουν δημιουργήσει για να αποφύγουν τον πραγματικό, το μέρος όπου νιώθουν ότι ανήκουν είναι τόσο όμορφο και φωτεινό, τόσο δεκτικό, τόσο δίκαιο και ασφαλές, όσο ο πραγματικός κόσμος δε θα μπορέσει να είναι ποτέ γι’ αυτούς. Μόνο που με όση τέχνη και να φτιάξει κανείς τον κόσμο του, με όση λεπτομέρεια και να τον στολίσει δε θα μπορέσει ποτέ να καλέσει κάποιον άλλο άνθρωπο εκεί. Κι αυτό δεν έχει καθόλου πλάκα.
Οι Phantom Pain δοκιμάζουν να «αναγκάσουν» μερικούς από αυτούς τους περίεργους τύπους του «No one belongs here more than you» να κάνουν για λίγο παρέα… Αυτούς τους ανθρώπους που η σύγκριση ονείρου και πραγματικότητας τους αφήνει πάντα λίγο πιο λειψούς και που πάντα αναζητούν το μέρος και την κοινωνία όπου ανήκουν θέλουν να τους κάνουν από χαρακτήρες, ήρωες. Και να τους ακολουθήσουν, ώσπου να πειστούν και οι ίδιοι ότι κανείς δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο περισσότερο από κανένα. Η Phantom Pain μας συστήνει λοιπόν μια αμετάφραστη μέχρι στιγμής στην Ελλάδα συγγραφέα, τη Miranda July. Στα κείμενά της βρήκε μια φωνή σύγχρονη που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως σύνολο, χωρίς διακρίσεις, με μια συγκινητική μεγαλοψυχία.
