Λίγο πριν τις επίσημες λίστες με τα καλύτερα διεθνή και εγχώρια άλμπουμ, είπα να σας φτιάξω μια λίστα με τα κομμάτια που με βοήθησαν να διεκπεραιώσω το τελευταίο τρίμηνο του 2025. Λέω τελευταίο τρίμηνο γιατί ως γνωστόν ο Δεκέμβρης είναι μήνας-χάπι illusion. Μιας και η βδομάδα φαίνεται σαν μήνας, ο μήνας σαν χρόνος, και ο χρόνος διαρκεί πια μια 20ετία με αυτά που ζούμε και καλούμαστε να διαχειριστούμε, εγώ θα το πάρω και για 30 ημέρες θα δώσω μια παράταση δεκαετίας στη ψυχή μου πασπαλισμένη με πολύ χρυσόσκονη και παγέτα.
Λοιπόν η Mariah έχει ξεπαγώσει για τα καλά πια και πάμε να δούμε για αρχή πoια διεθνή άλμπουμ τσίγκλησαν την ψυχούλα μου:
Rosalia – LUX
Προφέρεται «λουξ» από τη λατινική λέξη “LUX” που σημαίνει φως. Έγραψα γι’ αυτό το αριστούργημα, έχετε διαβάσει και εσείς πάααραα πολλά αλλά… το ακούσατε. Ό,τι έχει κάνει, είναι μέσα σας και θα είναι όταν το ρεφρέν του “La Perla” παίζει στη διαπασών.
Florence + The Machine – “Everybody Scream”
Έ – Ε -ΕΡΧΕΤΑΙ! Ναι ναι, εισακούστηκαν οι προσευχές όλων μας και οι δικές μου που έχασα 3 συναυλίες της! Προχωράμε….
Το νέο άλμπουμ “Everybody Scream” είναι ΜΑΓΙΚΟ! Ωστόσο … μου έλειψε πολύ η μελωδία και ο ρυθμός από μέσα του και νομίζω πως η ροή του με κούρασε. Το “Clamber Version” του δίσκου όμως, μου έδωσε αυτή την ένταση που έψαχνα.
Olivia Dean – The Art Of Loving
Eξαιρετική all time classic pop! Ανάλαφρη, «πουδρένια» φωνή σε συνοδεύει στο σουπερμάρκετ, στο μετρό, στο σιδέρωμα του Σαββάτου. Όλος ο δίσκος είναι υπέροχος.
Τhe Last Dinner Party – “From The Pyre”
Μονοπώλησε τα ακουστικά μου τον Οκτώβριο αλλά έδωσα βάση στα λόγια της μητέρας μου όταν ο δίσκος τέλειωσε και ο αλγόριθμος αποφάσισε να περάσει στο επόμενο κομμάτι αυτόματης αναπαραγωγής. «Βάλε το προηγούμενο ξανά ήταν πολύ ωραίο», μου είπε! Γίνεται να μην κάνεις το χατίρι της μανούλας που έχει εκλεπτισμένη art rock αισθητική ήχου και έκανε πολύ κέφι με το δεύτερο άλμπουμ του girl band, που δεν απογοήτευσε καθόλου μετά το φανταστικό ντεμπούτο “Prelude To Ecstasy” με πιο καθαρό storytelling, λίγο πιο σέξι και πιο έντονο ροκ ήχο;
*Αξιολογότατα είναι και τα άλμπουμ των Asaf Avidan, Jonathan Jeremiah, Joy Crookes, Celeste, και Daniel Caesar. Αλλά θα τα αναλύσουμε στα καλύτερα της χρονιάς.
Όσο η Mariah κάνει για ακόμα ένα χρόνο τα ρεκόρ της, μη νομίζετε πως το Δεσποινάκι δεν νιώθει υπέροχα στον θρόνο της και με αυτό το reference θα σας πω για τα λοcaλ άλμπουμ που με έκαναν να φουντώσω σαν παγώνι:
Pan Pan – Υπεραστική Μουσική
Pan Pan, σ’ αγαπώ για πάντα. Αν έγραφα μόνο αυτό θα ήταν πολύ τίμιο νομίζω, μιας και ο Pan Pan έχει μια πολύ σταθερή ηχητική πορεία με πολύ χαρακτηριστικό συναίσθημα ήχου και στίχου. Το έχω γράψει και πιο παλιά έχει καταφέρει και βάζει σε σειρά τις σκέψεις μιας γενιάς και να της κάνει μουσική. Η «Υπεραστική Μουσική» έχει έναν πιο ωμό και πιο pop και πιο σέξι αέρα και πόσο το γουστάρω αυτό! Όλες οι συμμετοχές είναι φανταστικές. Το «Γιγάντιο Χνούδι» θα σε κάνει να βουρκώσεις από τα πρώτα λεπτά του δίσκου…. και οι «Πυγολαμπίδες» θα σε έχουν σε συνεχόμενο repeat. Δεν γράφω κάτι άλλο όλος ο δίσκος και οι συνεργασίες του 10/10!
The Steams – Vile Wonders
Μια από τις καλύτερες μπάντες των τελευταίων ετών κυκλοφορεί το τρίτο ολοκληρωμένο στουύντιο άλμπουμ της με τίτλο “Vile Wonders”. Πάντα οι τίτλοι των δίσκων τους έχουν ένα οξύμωρο σχήμα και εδώ μιλούν για «μοχθηρά θαύματα». Ήδη έχω ερώτηση έτοιμη, συγκρατούμαι όμως για να σας πω ότι το άλμπουμ είναι μια φυσική συνέχεια των άλλων δύο και ό,τι “πιο Steams” έχουν γράψει! Δηλώνουν πιο ειλικρινείς πιο ευάλωτοι και πιο αληθινοί από ποτέ και η αλήθεια είναι πως φαίνεται και στον ήχο και τον στίχο ειδικά στις πιο ήπιες και λίγο διαφορετικές πτυχές του δίσκου. Psych rock, rock, post punk στιγμές αλλά και τα folk – world στοιχεία που τόσο τους ταιριάζουν όσο και ο ελληνόφωνος στίχος. Αγαπημένα: D.I.C.E., Arcadia, Iron Sea, Gargaduan.
Mob – II
Πάλι θα μιλήσω για συνέχεια ντεμπουτάρας (ας μου επιτραπεί η λέξη) που περιμέναμε διακαώς και μετά από δύο χρόνια το ΜΟΒ ΙΙ είναι γεγονός. Τη μουσική τους μου αρέσει να την ακούω βράδυ. Είναι πολύ εξωκοσμική και έτσι όπως κοιτάζω συνήθως τα φώτα του δρόμου, ή το ταβάνι, ή είμαι μέσα στο βαγόνι του μετρό μεταφέρομαι σε έναστρους ουρανούς με γαλαξίες και χρώματα! Αυτή την αίσθηση μου άσφησε και το Mob ΙΙ με την εξής λίγο πιο αναβαθμισμένη κατάσταση του rap – spoken word του Walking Monkey και το πολυφωνικό “The Listener” με τη Χορωδία της Κω και την απαγγελία του σπουδαίου Yusef Lateef από το ποίημα “The Heart”. Το άλμπουμ ξεδιπλώνει ένα ηχητικό φάσμα που διαρκώς εκπλήσσει! Έξτρα τιπ ξεκινήστε την ακροάση από το “Utu & Sin”.
The Dionysians – «Να κάψουμε το χθες»
«Σε βλέπω παντού στη πλατεία νερού», στίχος που θα επαναλαμβάνεις όσο σκέφτεσαι το συναυλιακό καλοκαίρι και ήχος της μπάντας που θα σου γίνει εμμονή. Βγαλμένος από το χθες αναβιώνει εκπληκτικά μέσα από τις συνθέσεις και τους ελληνικούς στίχους των Dionysians. Ρετρό–ψυχεδελικό garage rock, που συνδυάζει το αυθεντικό πνεύμα των ’60s και σε κάνει να φωνάζεις “γιε γιε γιε” όσο χορεύεις ακατάπαυστα στην πίστα.
**Αξιολογότατα είναι και τα άλμπουμ των: Lah Porella, Dury Dava, Τurboflow 3000, Eli & The Portraits τα οποία θα αναλύσουμε στα καλύτερα της χρονιάς.
