Το Μουσείο Τέχνης Zaishui, ένα πρόσφατα εγκαινιασμένο κτίριο πολλαπλών χρήσεων του Ιάπωνα αρχιτέκτονα Junya Ishigami, αποτελείται από μια εντυπωσιακή δομή μήκους χιλιομέτρου που αναδύεται από το νερό στη βορειοανατολική Κίνα.
Τοποθετημένο σε μια τεχνητή λίμνη στην είσοδο μιας νέας αναπτυξιακής ζώνης στο Rizhao στην επαρχία Shandong της Κίνας, το γραμμικό μουσείο 20.000 τετραγωνικών μέτρων εκτείνεται από τη μια πλευρά της λίμνης στην άλλη, καλύπτοντας σχεδόν ολόκληρη τη διάμετρο της λίμνης.
H σχεδίαση και οικοδόμηση ενός έργου, από την πιο μικρή κατοικία μέχρι το πιο μνημειώδες έργο είναι απαιτητική αναλογιζόμενος κανείς τη μεγάλη κλίμακα της χώρας. Τα αχανή, και μεγαλειώδη μεγέθη της Κίνας καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για μια αρμονική και κυρίως ευνοϊκή σύνδεση των έργων με το περιβάλλον ώστε να μην στέκουν απομονωμένα, σχεδόν παράταιρα μέσα στις αχανείς εκτάσεις. Η οπτική του εκάστοτε αρχιτέκτονα οφείλει να είναι στραμμένη στην εξομάλυνση των μεγεθών, ώστε η φύση να αγκαλιάζει το αρχιτεκτόνημα, να είναι πιο κοντά του.
Σε αυτό το έργο, αρχιτεκτονική και περιβάλλον έχουν συνυπάρχουν αθόρυβα. Το κτίριο ακουμπά στην επιφάνεια της λίμνης κατά μήκος περίπου 1 χιλιομέτρου από άκρη σε άκρη, όσο δηλαδή και η λίμνη. Η οριζόντια επιφάνεια της λίμνης σχεδιάζεται στο εσωτερικό του κτιρίου, με το δάπεδο να επεκτείνεται ως νέα γη, δίνοντας την αίσθηση της ολίσθησης πάνω σε αυτή την επιφάνεια της λίμνης, ένα περιβάλλον σχεδόν φουτουριστικό, ονειρικό στο οποίο οι άνθρωποι δεν θα ήταν αλλιώς εφικτό να περπατήσουν.
«Το κλειδί ήταν να δούμε την αρχιτεκτονική ως έναν “ευγενικό γίγαντα” του περιβάλλοντος και να αναζητήσουμε μια εντελώς νέα σχέση μεταξύ φυσικού και ανθρωπογενούς. Πώς να τα φέρουμε όσο το δυνατόν πιο κοντά το ένα στο άλλο και να κάνουμε το όριο μεταξύ τους όσο το δυνατόν πιο αμφίσημο. Πώς να κάνουμε τη φύση την πιο ήπια παρουσία για εμάς τους ανθρώπους;», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο αρχιτέκτονας Junya Ishigami.
Ένα νέο όριο μεταξύ του νερού και του εδάφους. Οι στήλες που στεγάζουν το οικοδόμημα, σε μοτίβο επαναληπτικό ορίζουν τη νέα επιφάνεια του νερού, ενώ η άκρη του νερού που δημιουργείται από αυτή την επιφάνεια ορίζει το νέο έδαφος. Ένα νέο εξωτερικό γεννιέται, στο εσωτερικό της δομής. Μεταξύ των στηλών έχει τοποθετηθεί ειδικό γυαλί κάτι που επιτρέπει σε ορισμένα τμήματα να ανοίγουν όταν ο καιρός είναι ευχάριστος. Ένα μακρόστενο αρχιτεκτονικό κομμάτι πανομοιότυπο σε κλίμακα με το απέραντο τοπίο μοιάζει με ένα θραύσμα αέρα που περνάει σιωπηλά πάνω από τη λίμνη.
Το έργο στεγάζει έναν εκθεσιακό χώρο, ένα κέντρο επισκεπτών και ένα χώρο λιανικής πώλησης, έχει ως στόχο να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Επί του παρόντος ο χώρος εκθέτει έργα τέχνης, αλλά η πρόβλεψη είναι να μπορεί να αλλάξει εύκολα το περιεχόμενο της έκθεσης στο μέλλον.
