«Τρεις γυναίκες, τρεις ηλικίες, τρεις ιστορίες πάνω σ’ ένα κοινό χώμα: την απώλεια. Και οι τρεις με το ίδιο όνομα. Δεν είναι το ίδιο πρόσωπο, αλλά θα μπορούσε να είναι τα πολλά πρόσωπα του ενός», γράφει η συγγραφέας, Στέλλα Βλαχογιάννη για το έργο της «Μην παίζεις με τα χώματα».
«-Τι θα γίνεις εσύ, παιδί μου, όταν μεγαλώσεις, φόνισσα;
– Όχι, μαμά, ξένη». Θα συναντήσουμε την άγια χρησιμότητα της τρυφερότητας. Την κρυμμένη αισιοδοξία του αυτοσαρκασμού αλλά και τη δύναμη του κυνισμού.
«Να σας αφήνω τώρα. Χάρηκα που τα είπαμε έτσι από κοντά, τόσα χρόνια ξένοι» . Λίγο πριν τα Χριστούγεννα θα λάβουμε θέση σε μια νέα αφετηρία. «Η ζωή δεν είναι αλλού και δεν είναι των άλλων. Η ζωή είναι εδώ και απαιτεί την απόλυτη προσοχή».
