Κάθε φορά το καλοκαίρι πυροδοτεί μια νέα εμπειρία. Ο ρόλος του χρώματος κυρίαρχος, η εκφραστικότητα των γραμμών και των σχημάτων δημιουργούν χώρους όπου οι φιγούρες βιώνουν τις εσωτερικές τους διαδρομές.
Για την έκθεση της “Εκείνο το Καλοκαίρι” η ζωγράφος σημειώνει: «Πάντα έχω να διηγηθώ κάτι για περασμένα καλοκαίρια. Συνήθως τα περίμενα σαν ευκαιρία μιας σημαντικής αλλαγής. Το καλοκαίρι που έψαχνα για σπίτι , για καλύτερη δουλειά , για σύντροφο. Και βέβαια πήγαινα διακοπές.Στην πορεία κατάλαβα ότι μιλώντας για κείνο ή το άλλο καλοκαίρι , άνοιγατον δρόμο προς την ενηλικίωση.Όταν τα καλοκαίρια μετακόμισαν στο χώρο της μνήμης , ακινητοποιήθηκαν , έγιναν εξαιρετικά μονοσήμαντα. Έτσι το καλοκαίρι της παιδικής μου ηλικίας είναι γαλάζιο , δροσερό και μυρίζει γιασεμί. Επίσης πρέπει να μάθω να κολυμπάω. Της εφηβείας είναι ασπρόμαυρο, θορυβώδες. Επιθυμούσα τον έρωτα. Της πρώτης νιότης μου είναι κίτρινο, ζεστό και αλμυρό. Μ’ ένοιαζε μόνο η ελευθερία μου. Για τα τωρινά καλοκαίρια δεν ξέρω ακόμα τι να πω, όμως θέλω να είμαι εκεί. Συμφιλιωμένη.»
