«La petite mort» του Μισέλ Φάις και «Αλμανάκ» της Μαριάννας Κάλμπαρη είναι τα δύο επόμενα έργα που θα παρουσιαστούν στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, από τις 3 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο των «8 Σύγχρονων Ελληνικών Έργων». Τα δύο έργα θα παίζονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, για 8 εβδομάδες.
«La petite mort» του Μισέλ Φάις
Τρεις γυναίκες και μια αντρική φωνή. Τρεις γυναίκες ξεδιπλώνουν το σεξουαλικό πένθος ενός άντρα που αναπνέει μέσα από αλλόκοτα ηχητικά σπαράγματα, που τις εμπλέκει στη θρυμματισμένη ζωή του, που υποστηρίζει σθεναρά την απουσία του. Τρεις διονυσιασμένες μοιρολογίστρες; Τρία κωμικά ερωτικά φαντάσματα; Τρεις φιγούρες μιας αφροδισιακής μασκαράτας;
Η σκηνική μεταγραφή χτίστηκε πάνω σε τρία γυναίκεια πρόσωπα, που μπορούν όμως να ακουστούν και ως ένα ενιαίο και αρραγές πρόσωπο «σπασμένο» σε τρεις τροχιές παράφορης μνήμης. Το «La petite mort» (μικρός θάνατος/ οργασμός/ κατάσταση αναισθησίας, μελαγχολίας ή απελευθέρωσης) αποτελεί διασκευή του ιδιότυπου μυθιστορήματος «Κτερίσματα» που απαρτίζεται από μικροΐστορίες, παραμιλητά, μονολόγους και στιχομυθίες.
Διαβάστε στη στήλη “αναγνώσεις” ένα απόσπασμα από το έργο “La petite mort” του Μισέλ Φάις.
«Αλμανάκ» της Μαριάννας Κάλμπαρη
Το «Αλμανάκ» δεν είναι παραμύθι. Δεν είναι θεατρικό έργο. Είναι ένα μαγικό βιβλίο που λέει ιστορίες. Ιστορίες αληθινές. Ιστορίες σημαντικών προσώπων: πολιτικών, παπάδων, δημοσιογράφων, διανοούμενων. Αλλά και ασήμαντων, απλών ανθρώπων, που αναρωτιούνται, σκέφτονται και προσπαθούν να καταλάβουν ή θέλουν να κοιμούνται εκατό χρόνια σαν την ωραία κοιμωμένη.
Πέντε ενήλικες, ένας μουσικός και ένα κοριτσάκι διαχειρίζονται την αμηχανία τους στη χώρα της κρίσης, της ανάπτυξης, της διαφθοράς, του σκυλάδικου, του ήλιου. Λένε ιστορίες, βγάζουν πύρινους λόγους, τσακώνονται, ακούνε τον Εθνικό Ύμνο και χορεύουν τσιφτετέλι τρώγοντας κεφτέδες. Και γελάνε, γελάνε πολύ.
Το Αλμανάκ είναι όλα αυτά που θέλουμε να πούμε. Είναι οι κουβέντες που κάνουμε στις παρέες μας προσπαθώντας να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Είναι οι ζωές μας που μπερδεύονται, που δυσκολεύουν αφόρητα, που χάνονται. Είναι οι γονείς μας που νιώθουν τη ματαίωση μετά από τόσα χρόνια θυσιών, μετά από τόσα χρόνια αγώνων σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. Είναι η διαφθορά, η εξαθλίωση, το αδιέξοδο, ο θυμός και η οργή μιας κοινωνίας που βυθίζεται στην αιθαλομίχλη.
Διαβάστε επίσης στη στήλη “αναγνώσεις” ένα απόσπασμα από το έργο «Αλμανάκ» της Μαριάννας Κάλμπαρη.
