Ο Κόμης του Λωτρεαμόν αποτελεί μια από τις σκοτεινότερες και σπουδαιότερες φιγούρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Γεννημένος το 1846 στην Ουρουγουάη από πλούσια οικογένια Γάλλων, ο Ιζιντόρ Ντυκάς – όπως ήταν το πραγματικό του όνομα-, κατάφερε μόλις στα 24 του, να ολοκληρώσει τα «Άσματα του Μαλντορόρ» και να πεθάνει. Τα «Άσματα του Μαλντορόρ», το βαθύ αυτό ποιητικό έργο μιας καταραμένης ιδιοφυίας, δεν εκδόθηκε ποτέ ενόσω ο δημιουργός του βρισκόταν στη ζωή, καθώς θεωρήθηκε από τους υποψήφιους εκδότες της εποχής προκλητικό και ικανό για ποινικές διώξεις. Χρειάστηκε μισός αιώνας, για να ανακαλυφθεί -σχεδόν τυχαία- η μυθική προσωπικότητα του Λωτρεαμόν από τους Σουρεαλιστές το 1917, οι οποίοι και θα τον χρήσουν αμέσως πρόδρομό τους, εξαιτίας αυτού και μόνο του συγκλονιστικού του έργου.
Μέσα από μια σκηνική εγκατάσταση 300 τετραγωγικών μέτρων και έναν ήρωα που έχει επιλέξει την «αιώνια αϋπνία» ως στάση ζωής, η Bijoux de Kant και ο Κρις Ραντάνοφ διερευνούν τα όρια της συνάντησης ηθοποιού και κειμένου, σε μια απογυμνωμένη θεατρική συνθήκη διαρκούς μεταμόρφωσης.
Τι σημαίνει να είναι κανείς ξένος;
Αιωρούμενος μεταξύ μιας ταυτότητας που απλώς γράφει «άλλος» και της επιθυμίας για μεταμόρφωση που θα τον οδηγήσει μακριά από όλα αυτά που μοιάζουν «ξένα», βιώνοντας τη ανείπωτη μοναξιά της «διαφοράς» και την αγαλλίαση στην ιδέα μιας πιθανής «ομοιότητας», ο ήρωας – Λωτρεαμόν σηκώνει το χέρι του για να δείξει τον έναν κατάμαυρο κύκνο στο κοπάδι και στέκεται όρθιος για να εξηγήσει τι συμβαίνει όταν η «μεταμόρφωση» είναι «επιλογή».
