Ideas are to objects as constellations are to stars – με την συγκεκριμένη κατάφαση του Walter Benjamin, ο Αναστάσης Στρατάκης τιτλοφορεί την εγκατάσταση που δημιούργησε και παρουσιάζει ως artist in residence στο χώρο Les Yper Yper από τις 18 Ιανουαρίου έως τις 2 Φεβρουαρίου 2013. Αντικείμενό της, η διερεύνηση του ιδιότυπα παράδοξου ρόλου της απεικόνισης ως αντιληπτικού μέσου για την ανθρώπινη συνείδηση και κατανόηση. Η προσέγγισή της δομείται επάνω στην ακραία διαστασιακή αναλογία μεταξύ δύο διαφορετικών τύπων έργων, άρρηκτα συνδεδεμένων με συγκεκριμένες ιστορικές συμβάσεις που σχετίζονται με τη ζωγραφική.
Στην σειρά έργων του με τίτλο «1:1» ο Στρατάκης δημιουργεί ευρύ σχεδιαστικό χώρο σε υπερμεγέθη αλλά ευάλωτα, μη προστατευμένα από κορνίζα ή γυαλί, φυλλα χαρτιού. Τα σχέδια καλύπτουν ολόκληρη την σχεδιαστική επιφάνεια, μιμούμενα τις επιφάνειες των τοίχων τους οποίους καταλαμβάνουν καθώς μετατρέπονται σε λεπτά στρώματα υποκειμενικότητας επί μιας προϋπάρχουσας, συμπαγούς πραγματικότητας. Η ιχνογραφία της υφής του τοίχου ως ερμηνευτική διαδικασία, ακροβατεί μεταξύ παραστατικότητας και αφαίρεσης. Ο Στρατάκης συνθέτει αποτυπώσεις του χώρου˙ μια γραφή Braille για τους βλέποντες – ή μήπως όχι;
Σχετικά απομονωμένο από τα παραπάνω, ένα έργο από την σειρά «Ubi sunt» λειτουργεί ως συμπληρωματικό αντίβαρο. Το σχέδιο αυτό απεικονίζει με φωτογραφική σχεδόν ακρίβεια μία δεσποτική φιγούρα του 19ου αιώνα. Η εννοιολογική προσέγγιση του έργου, παρ’ όλα αυτά, προεκτείνεται πέραν των εικονογραφικών του ορίων εάν αναλογιστούμε τη χωρική αναλογία μεταξύ σχεδίου, αρχιτεκτονικού χώρου και θεατή. Αν και σε φαινομενικη αντιπαράθεση, τα έτερα – οπερατικών διαστάσεων – σχέδια αποτελούν στην πραγματικότητα μεγεθύνσεις του έργου αυτού˙ πρισματικές διαθλάσεις που το εμπεριέχουν όσο και εμπεριέχονται σε αυτό.
Με την μέθοδο του Λυγκέα, ο Στρατάκης διαρρηγνύει το υλικό περίβλημα των πραγμάτων. Διαβάζει το αόρατο, από το μάτι, αποτύπωμα που ξετυλίγει η υλικότητά τους. Με τα μέρη της εγκατάστασης ‘αμετάστατα στην ουσία τους, ασύγχητα και ομως ενωμένα σε ένα σύνολο’, τέτοιο που όταν φανερώνεται το ένα αποκαλύπτονται και τα υπόλοιπα, κατευθύνει το βλέμμα μας διαμέσου μιας διάφανης σφαίρας – αυτής του Πλωτίνου.
