Ο τίτλος της έκθεσης «Θα Προτιμούσα Όχι» είναι εμπνευσμένος από τον αινιγματικό χαρακτήρα του Μπάρτελμπυ του Μελβίλ (“Μπάρτλεμπυ ο Γραφέάς: Μια ιστορία της Ουώλλ Στρητ”, Herman Melville), ο οποίος χρησιμοποιεί εμμονικά την παραπάνω φράση.

Αντιμετωπίζοντας το χώρο ως φιλοσοφική ολότητα και όχι απλά ως ένα περιβάλλον όπου  συμβαίνουν πράγματα, η καλλιτέχνης παρουσιάζει δύο εγκαταστάσεις,  το “Κόκκινο χαλί” και τις “Ευτυχισμένες μέρες”. Στη μια, το πέλος του βελούδου αφαιρείται και στην άλλη, η διαδικασία της αφαίρεσης, ο ήχος και το κόκκινο χνούδι που πέφτει στο πάτωμα γίνεται έργο. Και οι δύο αυτές εγκαταστάσεις έχουν σαφείς αναφορές στην εξουσία, τη δύναμη, καθώς και την αναγκαστική οικειότητα που υπάρχει μεταξύ ζωής και θανάτου.

Το “Κόκκινο Χαλί”, ένα βελούδο με τα αποτυπώματα ενός αρπακτικού φανταστικού όντος, απλώνεται στη γκαλερί αναπτύσσοντας μία σχέση έντασης με το χώρο. Ο κίνδυνος της αντιστροφής ρόλων που υπάρχει στη σχέση θύτη και θύματος, θηρευτή και θηράματος, γοητεύει, τρομάζει και διεγείρει. 

Η δεύτερη εγκατάσταση, “Όμορφες Μέρες” (Oh les beaux jours),  έχει δανειστεί τον τίτλο της από το ομώνυμο ποίημα του Πωλ Βερλέν και το έργο του Σάμουελ Μπέκετ. Οι κολώνες της γκαλερί, λευκές, λιτές, με την επιθυμία να είναι αόρατες ενώ είναι υποχρεωμένες να στηρίζουν το κτίριο, καλύπτονται σχεδόν ολοκληρωτικά από χνούδι δίνοντας σ’αυτο και στη σκόνη μια μνημειακή διάσταση.