Επιμέλεια: Αργυρώ Μποζώνη
Το ελculture ζητάει σε πρόσωπα απ’ τον κόσμο των τεχνών να μοιραστούν ελεύθερα μαζί μας τις σκέψεις τους για τις μέρες αυτής της πρωτόγνωρης κατάστασης που βιώνουμε.
Η Βιβή Γεωργαντοπούλου, η συντονίστρια των Λεσχών Ανάγνωσης Degas, Βιβλιοταξιδευτές και Λέσχη Ανάγνωσης Πεζογραφίας στο Πατάρι του Κέδρου γράφει για τις λέσχες ανάγνωσης στην εποχή μετά τον κορονοϊό:
Πάρε το βιβλίο σου, βάλε καφέ και μπισκότα στο καλαθάκι του πικνίκ κι έλα στην πλατεία, στο πάρκο και στην παραλία να μιλήσουμε για λογοτεχνία.
Η επαφή ανάμεσα στα μέλη των λεσχών ανάγνωσης, τουλάχιστον σ΄ αυτές τις τρεις που συντονίζω και εκ των πραγμάτων αποτελώ τον συνδετικό τους κρίκο και γι΄αυτό λειτουργούν εδώ και χρόνια και σαν συγκοινωνούντα δοχεία, ήταν χαλαρή στη διάρκεια της καραντίνας και δεν γινόταν δηλαδή και αλλιώς. Πολλά προσωπικά ,οικογενειακά και εργασιακά ζητήματα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι φίλοι και οι φίλες που συμμετέχουν στη Λέσχη Ανάγνωσης Degas στο Μοσχάτο, στο Πατάρι του Κέδρου στο κέντρο της Αθήνας και στους Βιβλιοταξιδευτές στην ευρύτερη περιοχή του Ελληνικού έβαλαν σε δεύτερο πλάνο τις βιβλιοφιλικές μας ανησυχίες.
Η επαφή δεν χάθηκε γιατί τα λέγαμε συνέχεια εξ αποστάσεως. Κάναμε τρεις τηλεσυναντήσεις εν είδει λέσχης μέσα από γνωστή πλατφόρμα που μπορεί να φιλοξενήσει περισσότερα από δέκα άτομα -ήταν κουραστικές είναι η αλήθεια και στο τέλος παρά τη χαρά μας που τα είπαμε είχαμε ένα κεφάλι καζάνι, που λένε-, αρκετές βιντεοκλήσεις ανά οκτώ και βέβαια όλοι και όλες ανταλλάσσαμε τα νέα μας, αναγνωστικά και μη, σχεδόν σε καθημερινή βάση μέσα από τις κλειστές ομάδες και τα τσατ που έχουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με το τέλος της καραντίνας αρχίσαμε να βλέπουμε πιο αισιόδοξα τα πράγματα και συνειδητοποιώντας πόσο μας έχει λείψει η πραγματικά ζωντανή επαφή αρχίσαμε να ψάχνουμε ασφαλείς τρόπους να ξαναβρεθούμε. Η ιδέα που επικράτησε είναι να ξανασυναντηθούμε αποκλειστικά σε ανοιχτούς χώρους στο τέλος Μαΐου και εφόσον όλα έχουν πάει καλά γενικότερα στη χώρα.
Στο Μοσχάτο τα πράγματα είναι πιο εύκολα για τη συνάντηση των μελών της Degas , καθώς υπάρχει ένα αμφιθεατράκι σε μια ήσυχη, πράσινη και κλειστή πλατεία δίπλα στον σταθερό μας χώρο, το Πολιτιστικό κέντρο του Δήμου, ούτε παραγγελία να το είχαμε αυτό το αμφιθεατράκι. Εκεί θα βρεθούμε το απόγευμα μιας καθημερινής στο τέλος του Μαΐου και θα είναι, εκτιμώ, αλλιώτικη και γοητευτική η εμπειρία τού να μιλάμε για τα διαβάσματά μας σε στυλ πικνίκ, γιατί και τα καφεδάκια μας και τα κεράσματα τα σπιτικά δεν θα λείψουν και τα νιάτα μας θα τα θυμηθούμε σίγουρα, όταν μ’ έναν απλό καφέ στο χέρι βολευόμασταν μια χαρά στα παγκάκια κάποιας πλατείας και κάναμε τις καλύτερες συζητήσεις μια και ακόμα θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, και τα βιβλία πρώτα απ΄ όλα, μας έδιναν τροφή για πρωτοπόρες σκέψεις!
Στο κέντρο της Αθήνας είναι πιο δύσκολο να κάνουμε το ίδιο αφού αναζητούνται οι πράσινοι, ανοιχτοί και μαζί όχι πολυσύχναστοι πλην ασφαλείς χώροι με το φανάρι του Διογένη, οπότε μια δροσερή, φυσική ταράτσα θα ήταν περίφημη λύση και κάποια θα βρούμε που να μας βολεύει και να μην είναι μακριά από το σταθερό μας σημείο στην οδό Γενναδίου.
Οι Βιβλιοταξιδευτές, τέλος, δεν θα έχουν πρόβλημα, ίσως είναι οι τυχερότεροι από άποψη περιοχής. Γιατί; Μα διότι εμείς οι Νότιοι έχουμε τόσες παραλίες, και δεν μιλώ για τις οργανωμένες, που δεν θα ξέρουμε ποια να πρωτοδιαλέξουμε. Άρα με το καλαθάκι του πικνίκ ανά χείρας –αυτό θα γίνει απαραίτητο, μου φαίνεται-, θα συναντηθούμε σε κάποια αστική παραλία από τις πολλές ανάμεσα στο Παλαιό Φάληρο και τη Γλυφάδα και θα κουβεντιάσουμε για ό,τι διαβάσαμε ή δεν καταφέραμε να διαβάσουμε με πρίμο σεκόντο το κύμα.
Γνωρίστε τη Βιβή Γεωργαντοπούλου
Γεννήθηκα (σιγά μην αποκαλύψω πότε) και ζω στην Αθήνα. Σπούδασα (κάποτε) στη Νομική και τώρα συνεχίζω το χούι του σπουδάζειν στο ΕΑΠ Ευρωπαϊκό Πολιτισμό (είναι θαύμα, να το κάνετε κι εσείς), covid θέλοντος τελειώνω του χρόνου και τότε θα με αποκαλείτε πολιτισμολόγο και θα σέβεστε, διότι τέτοιο διάβασμα δεν είχα ρίξει ούτε στα Νομικά, είναι ζόρικες οι ανθρωπιστικές σπουδές του ΕΑΠ. Πριν το ΕΑΠ πάντως είχα παρακολουθήσει -το χούι που σας έλεγα-, ουκ ολίγα σεμινάρια αργυροχρυσοχοΐας, καλλιτεχνικής βιβλιοδεσίας και επιμέλειας και διόρθωσης λογοτεχνικού κειμένου, ημερίδες με θέμα τη Λογοτεχνία και την Ιστορία, τα λογοτεχνικά ρεύματα, τη γενιά του ‘30 κ.ά. Αν αναρωτιέστε προς τι τα παραπάνω, να σας πω ότι τα χρειαζόμουν, διότι ασχολήθηκα επαγγελματικά με την αργυροχρυσοχοΐα ως το 2004 -ωραία ήταν αλλά τα ωραία, φευ, δεν κρατούν- ,και στη συνέχεια με το εικαστικό βιβλιοπωλείο Degas ως το 2012 που πέσανε τα μνημονιακά λουκέτα βροχή, οπότε κι εγώ πήρα οριστικό διαζύγιο με το εμπόριο.
Διατηρώ το μπλογκ lesxianagnosisbiblioudegas.blogspot.gr και συντονίζω την ομώνυμη λέσχη Ανάγνωσης από το 2008 μέχρι τώρα στο Μοσχάτο, τους Βιβλιοταξιδευτές από το 2014 μέχρι τώρα στο Ελληνικό/Παλαιό Φάληρο και από τον Φεβρουάριο του 2016 τη Λέσχη Ανάγνωσης Πεζογραφίας στο Πατάρι του Κέδρου στο κέντρο της Αθήνας. Κριτικά κείμενα για τα βιβλία που διαβάζω υπάρχουν στο ιστολόγιό μου και μου κάνουν την τιμή να τα δημοσιεύουν κάποια βιβλιοφιλικά και πολιτιστικά ηλεκτρονικά έντυπα (Fractal, Amagi,Αναγνώσεις,Cantus Firmus κ.ά) και η Βιβλιονέτ.
