Με αφορμή την ανακοίνωση της πρεμιέρας της παράστασης OFFELIA, στο Θέατρο Σημείο από τη Δευτέρα 24 Νοεμβρίου, και για κάθε Δευτέρα και Τρίτη για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, κάνουμε αναδρομή στην πρώτη παρουσίαση της παράστασης στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Πεντελικού Όρους τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε. Ανηφορίζοντας προς την Πεντέλη την πρώτη Παρασκευή του Σεπτεμβρίου (5/9), το 4ο Φεστιβάλ Πεντελικού Όρους δεν αρκέστηκε να φιλοξενήσει έναν θεατρικό τίτλο ανάμεσα σε άλλους· επέλεξε να ρισκάρει και τελικά να παράξει μια νέα θεατρική πρόταση.
Η Offelia λοιπόν—γεννημένη μέσα από το ίδιο το Φεστιβάλ -«πατά» πάνω στο αποτύπωμα του σαιξπηρικού «Άμλετ» και το μεταγράφει αριστοτεχνικά, πρωτότυπα, σχεδόν νεωτερικά, στο σήμερα: ένα ρεαλιστικό έργο σχέσεων, όπου το «θέατρο μέσα στο θέατρο» γίνεται εργαλείο ανάγνωσης της πόλης και των ανθρώπων της. Στην πλατεία, απέναντι από τη σκηνή και πριν την πρώτη σειρά των επισήμων, το μήνυμα ήταν αυθεντικό και ήδη σαφές-δεν χρειαζόταν μετάφραση: Η ηρωίδα λειτουργεί ως σύμβολο για την ίδια την Πεντέλη. Η παράσταση συμπυκνώνει τον ρεαλισμό και την αποφασιστικότητα που χρειάστηκαν για να στηθεί το φεστιβάλ, να διεκδικηθεί το Μέγαρο, να παραδοθεί στους δημότες του και να ανάψει το «πράσινο φως» σε μια παραγωγή από το μηδέν. Και από εδώ, η πορεία συνεχίζεται: Η Offelia αποχωρίζεται το Πεντελικό και από τις 24 Νοεμβρίου 2025 μετακομίζει στο Θέατρο «Σημείο» (Χαρ. Τρικούπη 4, Καλλιθέα 176 71).
Η Δήμαρχος Πεντέλης, Νατάσσα Κοσμοπούλου αναφέρει σχετικά: «Το όραμά μας είναι να κάνουμε την Πεντέλη κοιτίδα πολιτισμού ανοιχτή σε όλους, κυρίως στους νέους και τις νέες μας, ένα σημείο συνάντησης όπου η ιστορία συναντά το καινούργιο, και όπου κάθε δημιουργός μπορεί να αισθάνεται ότι έχει χώρο να ακουστεί». Επίσης, η δήμαρχος Πεντέλης έχει δηλώσει: «Στην Πεντέλη θέλουμε το Φεστιβάλ μας να είναι κάτι περισσότερο από μια γιορτή: Να είναι ένας ζωντανός θεσμός που συνδέει τους ανθρώπους, δίνει χώρο στη νέα δημιουργία και καλλιεργεί συλλογική αυτοπεποίθηση. Σε αυτήν την κατεύθυνση μας ενθαρρύνει ιδιαίτερα το γεγονός ότι με δική μου παρέμβαση, τον Απρίλιο του 2025 ανακτήθηκε για λογαριασμό του Δήμου Πεντέλης το ιστορικό Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας, το Καστέλο της Ροδοδάφνης, καθώς υπεγράφη η παραχώρησή του από την Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου ΑΕ (ΕΤΑΔ), μέλος του Υπερταμείου. Η παραχώρηση, διάρκειας 20 ετών, δίνει στον Δήμο μας τη δυνατότητα να προχωρήσει σε μελέτες, αδειοδοτήσεις, αποκατάσταση και ανακαίνιση του κτιρίου και του περιβάλλοντος χώρου, με σκοπό τη μετατροπή του σε Κέντρο Πολιτιστικών και Πνευματικών Δράσεων. Το όραμά μας είναι ξεκάθαρο: να κάνουμε την Πεντέλη κοιτίδα πολιτισμού ανοιχτή σε όλους, κυρίως στους νέους και τις νέες μας, ένα σημείο συνάντησης όπου η ιστορία συναντά το καινούργιο, και όπου κάθε δημιουργός μπορεί να αισθάνεται ότι έχει χώρο να ακουστεί. Ο πολιτισμός μάς διδάσκει ότι η πόλη δεν είναι μόνο οι δρόμοι και τα κτίρια, αλλά οι ιστορίες, οι φωνές και τα όνειρα των ανθρώπων της. Και αυτή είναι η Πεντέλη που θέλουμε να χτίσουμε μαζί».
Η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Άρτεμις Αργύρη με έμφαση στον ρόλο του φεστιβάλ ως εργαλείου πολιτισμού, διαλόγου και σύγχρονης οπτικής έχει δηλώσει: «Στην τέταρτη χρονιά του Φεστιβάλ Πεντελικού επιλέγουμε συνειδητά να επενδύσουμε σε χωρικά εστιασμένες – place based – και σύγχρονες πολιτιστικές πρακτικές. Ταυτότητά μας είναι να αναδείξουμε το πολιτιστικό μας απόθεμα – τα τοπόσημα, τους ανθρώπους, τη μνήμη και την βιωμένη εμπειρία μας – μέσα από δημιουργικές συνέργειες, γεφυρώσεις με φορείς και με στρατηγικό στόχο να περάσουμε από τη φιλοξενία στην παραγωγή πολιτισμικού λόγου. Έργα που γεννιούνται εδώ και συνομιλούν με την πόλη, τους ανθρώπους και τα περιεχόμενά τους, παράγονται πρωτογενώς και με πρωτοτυπία, με διαφανές outsourcing, αξιοποιούν το πλούσιο καλλιτεχνικό δυναμικό και ζωντανό κεφάλαιο των δημιουργών μας και κυρίως προβάλλουν την προοπτική, το Φεστιβάλ να αποτελέσει επιχείρημα μιας δυναμικής και παλλόμενης πόλης, έναν μοχλό τοπικής ανάπτυξης, μαγνήτη προσέλκυσης επισκεπτών, εργαλείο ανάδειξης και προβολής, γέφυρα διαλόγου και συμμετοχικότητας μεταξύ των δημιουργών, του κοινού και της κοινωνίας των πολιτών. Η Offelia, ως πρωτότυπη παραγωγή που γεννιέται μέσα από το Φεστιβάλ Πεντελικού, αποκτά αυτόν τον ιδιαίτερο συμβολισμό. Δεν πρόκειται μόνο για μια θεατρική παράσταση· είναι ένα σύμβολο της δυνατότητας που έχουμε ως κοινωνία να επανεφευρίσκουμε τα μεγάλα κείμενα, να μιλάμε ξανά για το ανθρώπινο με γλώσσα σημερινή και να μετατρέπουμε την τέχνη σε κοινό τόπο».
Η παράσταση “Offelia” με μια ματιά
Η OFFELIA λοιπόν, που όσοι τη γνώριζαν από το πρωτότυπο έργο του Άμλετ, μας επανασυστήθηκε ως μια νέα ανατρεπτική φιγούρα του Φεστιβάλ· φέρει την υπογραφή των Αλέξανδρου Μούστα και Γρηγόρη Κανδαράκη και τη σκηνοθεσία του Αχιλλέα Τσούτση με τη συνεργασία του Βασίλη Μπατσακούτσα. Ένα ρεαλιστικό έργο σχέσεων που αντλεί παλμό από τον σαιξπηρικό «Άμλετ» και τον μεταγράφει στο σήμερα, με έναν πολυσυλλεκτικό θίασο (Αναστασία Τσιλιμπίου, Αλέξανδρος Μούστας, Νικόλας Χαλκιαδάκης, Περικλής Λιανός, Μαρία Καρακίτσου, Πηνελόπη Σεργουνιώτη, Πάνος Μπέκας, Ηρώ Γκουλίτου), σκηνικά και κοστούμια της Μαριλένας Γεωργαντζή και κινησιολογία της Φαίδρας Νταϊόγλου.
Τα λόγια των δημιουργών:
Στην πλευρά της σκηνής, οι δημιουργοί μας αποκάλυψαν τον στόχο, τη μέθοδο και το υλικό. Ο Αλέξανδρος Μούστας, ηθοποιός και συγγραφέας, περιγράφει έναν σχεδιασμό που ξεκινά από τον κοινό κώδικα: «Στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια παράσταση σημερινή, με καθημερινό λόγο και ανθρώπους της διπλανής πόρτας, αρδεύοντας υλικά από την πραγματικότητα και τις ζωές μας. Έτσι αποφασίσαμε να θέσουμε στο επίκεντρο της δραματουργίας μας, μία εξαιρετικά οικεία – σε εμάς – προσλαμβάνουσα· το θέατρο. Το θέατρο όχι ως μια συντεχνιακή κάστα, αλλά ως κοινωνική προσομοίωση, στην οποία δύναται να καθρεπτιστεί η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Αν λοιπόν κανείς θέλει να μιλήσει για το θέατρο από και επί σκηνής οφείλει – κατά τη γνώμη μας – να επιλέξει έναν κοινό θεματικό τόπο, ούτως ώστε να διευκολύνεται η ταύτιση των ανθρώπων που μας κάνουν την τιμή να μας εμπιστευτούν δύο ώρες από τον χρόνο τους, παρακολουθώντας την παράστασή μας. Στραφήκαμε ως εκ τούτου σε ένα έργο θα λέγαμε «προσβάσιμο» και γνωστό, από το οποίο θα μπορούσαμε να αντλήσουμε τα υψηλά νοήματα που το θέατρο οφείλει να υπηρετεί. Ο Άμλετ του Σαίξπηρ πληροί αυτές τις προδιαγραφές.
Ωστόσο θέλαμε να αντιστρέψουμε το κέντρο ενδιαφέροντος στην εξίσου γνωστή και τραγική φιγούρα του έργου, την Οφηλία. Μεταγράψαμε λοιπόν τον μύθο και δημιουργήσαμε νέες ισορροπίες, φωτίζοντας τη διαχρονικότητα του πρωτότυπου, αναδεικνύοντας παράλληλα τις τραγικές προεκτάσεις που θα μπορούσε να φέρει δυνητικά η θυσία μιας Οφηλίας σύγχρονης και ρεαλιστικής. Αρωγός στο εγχείρημα αυτό στάθηκε το Φεστιβάλ Πεντελικού, οι συναρμόδιοι φορείς και όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι πλαισιώνουν τη διοργάνωσή του. Η συνεργασία ήταν υποδειγματική και εξαιρετικά υποσχόμενη και για μελλοντικά εγχειρήματα. Σε σχέση με τον ήρωα που υποδύομαι, έχω να πω απλώς πως πρόκειται για έναν ήρωα πολύ κοντά μου ιδιοσυγκρασιακά, παράλληλα όμως εκ διαμέτρου αντίθετο από μένα συμπεριφορικά. Υπό αυτήν την έννοια, η πρόκληση που έχει αυτός ο ρόλος, έχω την αίσθηση πως είναι η διατήρηση αυτής ακριβώς της ισορροπίας».
Ο Αχιλλέας Τσούτσης, σκηνοθέτης, δήλωσε: «Η OFFELIA ήταν για μένα ένα ταξίδι σε αχαρτογράφητα νερά. Ένα νέο κείμενο, τολμηρό, ρεαλιστικό, που κοιτάει κατάματα την πραγματικότητα των παρασκηνίων και της δημιουργίας, ενώ συνυπάρχει με τη βαριά κληρονομιά των αναφορών της ατμόσφαιρας και του κλασικού κειμένου του Άμλετ. Η πρόκληση ήταν διττή, αφενός να συνομιλήσουν αυτά τα δύο επίπεδα χωρίς όμως να αλληλοαναιρούνται, και ταυτόχρονα να αναδειχθούν σε μια κοινή σκηνική αναπνοή.
Προερχόμενος από τη σκηνοθεσία εικόνας με μικρού μήκους ταινίες, trailer για θεατρικές παραστάσεις και βιντεοκλίπ, η μετάβαση στη θεατρική σκηνοθεσία με έφερε αντιμέτωπο με μια άλλη γλώσσα, τη γλώσσα της συλλογικής και ζωντανής ενέργειας. Η ευχάριστη έκπληξη που αντιμετώπισα, ήταν πως ο κινηματογράφος σε αφήνει να ελέγξεις το κάδρο· το θέατρο σε υποχρεώνει να το μοιραστείς. Και μέσα σε αυτό το μοίρασμα, η OFFELIA μου φανέρωσε το πραγματικό της πρόσωπο: μια ιστορία για ήρωες που αναμετριόνται ανάμεσα στη δική τους «σκηνική» ζωή και στην off ζωή τους πίσω από τη σκηνή, την πραγμάτωση που φέρει πάντα και μια θυσία, ανάμεσα στην προσωπική τους Οφηλία και την Offelia.
Η κοινή μας διαδρομή με τον Αλέξανδρο Μούστα από την ταινία “Δέκα Λεπτά Κολύμπι” και πολλές άλλες συνέργειες, έφερε ήδη τα θεμέλια εμπιστοσύνης. Η συνεργασία μου με τον Βασίλη Μπατσακούτσα ευρύτερα υπήρξε μια διαδικασία συνάντησης και ανταλλαγής. Μαζί με έναν θίασο οκτώ φοβερά ταλαντούχων αλλά και ετερόκλητων ηθοποιών, την κινησιολόγο Φαίδρα Νταϊόγλου και τη σκηνογράφο και ενδυματολόγο Μαριλένα Γεωργαντζή, αποπειραθήκαμε να χτίσουμε κομμάτι κομμάτι ένα παζλ, όπου το κλασικό και το σύγχρονο, το “εντός” και το “εκτός”, μπορούσαν να σταθούν το ένα δίπλα στο άλλο. Αν κάτι με συγκίνησε σε αυτή τη δουλειά, ήταν ακριβώς αυτή η ακροβασία: το “off” που δεν σβήνει, αλλά φωτίζει∙ που δεν αναιρεί, αλλά συμπληρώνει. Ένα θέατρο που δεν μένει μόνο στο κείμενο ή στην εικόνα, αλλά αναζητά την ένωση, όπου το κλασικό και το νέο, το προσωπικό και το συλλογικό, μπορούν να συμπορευθούν».
Ο συγγραφέας Γρηγόρης Κανδαράκης έβαλε τον τόνο της απογύμνωσης: μια στιγμή όπου το θέατρο «παύει να παριστάνει» και η πρόβα γίνεται συνθήκη έκθεσης: «Η OFFELIA είναι μια ιστορία για εκείνη τη στιγμή που το θέατρο παύει πλέον να παριστάνει. Όταν η πρόβα δεν είναι πια πρόβα. Όταν το φως δεν σώζει, αλλά εκθέτει. Οι ρόλοι ξεφεύγουν, και πλέον οι λέξεις δεν προφέρονται – ξεσπούν. Ένας σκηνοθέτης πιεσμένος, ένας Άμλετ εγκλωβισμένος, μια Οφηλία που δεν αντέχει άλλο και ένα φάντασμα που πια δεν ανήκει στη μυθοπλασία ήταν κάποια από τα συστατικά γι’ αυτό το έργο. Δεν είναι διασκευή – είναι εικασία. Κάτι συμβαίνει, και δεν είναι σκηνικό. Δεν είναι ένα δράμα, είναι η ωμή πραγματικότητα σε κοινή θέα. Και κανείς από τους ρόλους δεν είναι προετοιμασμένος γι’ αυτό. Ευελπιστούμε πως το κοινό δεν θα παρακολουθήσει απλώς μια παράσταση, αλλά ένα ξεγύμνωμα – αυτό που μένει δηλαδή όταν πια δεν μπορείς να υποκριθείς».
Ο Βασίλης Μπατσακούτσας συνεργάτης σκηνοθέτης αναφέρει: «Ήταν για μένα μια πρόκληση να εμπλακώ σκηνοθετικά σ’ αυτό το έργο. Η πρόκληση της συνεργασίας με τον Αχιλλέα, γέννησε τελικά σύνθεση και συγκερασμό οπτικών. Ήταν λοιπόν γόνιμη. Η δεύτερη και μεγαλύτερη ήταν η ακροβασία που έπρεπε να επιχειρηθεί ανάμεσα σε ένα κλασικό κείμενο και σε ένα απόλυτα φρέσκο, επίκαιρο και διαφορετικό, που (συν)έγραψαν ο Αλέξανδρος και ο Γρηγόρης. Αυτό το μοτίβο του “συν” ήταν τελικά και η μεγάλη μας δοκιμασία. Σε ένα έργο στο οποίο οι ήρωες ζουν απόλυτα στα δικά τους ατομικά οχήματα, έπρεπε να βρεθεί η συνθήκη για να συνυπάρξουν, είτε ως ήρωες της Οφηλίας είτε ως ήρωες της Offelia. Οι διπλές φύσεις των ηρώων αλλά και οι διπλές μάσκες έπρεπε να ξετυλιχθούν χωρίς να επισκιάζει η μία την άλλη αλλά και χωρίς να μπερδεύει. Έπρεπε να γίνει μια μίξη χωρίς …συγχώνευση. Δύσκολο το εγχείρημα αλλά η επιλογή εξαρχής ήταν να το αντιμετωπιστεί ως τέτοιο. Δουλέψαμε σε έναν καμβά με δύο πινέλα και τα όρια χρησιμοποιήθηκαν μόνο και μόνο ως στόχο για κατάρριψη. Αν αυτή η πρόκληση είχε ανταπόκριση, θα εκτιμηθεί. Σίγουρα όμως μέσα από την προσέγγισή μας, καταλήξαμε σε κάτι που ιδεατά ενώνει και δεν διχάζει. Κάτι που δεν επιχειρεί να δώσει μια νέα πνοή σε κάτι κλασικό αλλά να συγχρονίσει τις δυο πνοές σε μία».
Ο Περικλής Λιανός μοιράζεται για την Offelia: «Είμαι πολύ χαρούμενος που λαμβάνω μέρος στο ανέβασμα ενός νέου, ωραίου έργου! Συγχαρητήρια στον Δήμο Πεντέλης που συμβάλλει στην παρουσίαση και ανάδειξη νέων δημιουργών. Το ελληνικό έργο έτσι μόνο εξελίσσεται· όταν παίζεται. Ο ρόλος μου, ο Περικλής, έχει πολύ ενδιαφέρον. Μου αρέσει το χιούμορ του, οι απόψεις του, ο τρόπος που χειρίζεται τις καταστάσεις! Εύχομαι καλή επιτυχία και ως συνοδοιπόρος!».
Ο Νικόλας Χαλκιαδάκης: «Είναι ένα έργο εκρηκτικών σχέσεων και συνεχών συγκρούσεων, που διαδραματίζεται στις τελευταίες πρόβες, πριν την πρεμιέρα μιας θεατρικής παράστασης. Με γνώμονα τον Σαίξπηρ, βλέπουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα τις παθογένειες των σχέσεων, των χαρακτήρων αλλά και του ελληνικού θεάτρου. Ο φόβος της αποτυχίας, η ζήλεια, η κατάχρηση εξουσίας και τα τεράστια “εγώ”, θα οδηγήσουν σε ακραίες συμπεριφορές, με τεράστιο κόστος. Ο ρόλος μου είναι ένας ηθοποιός – σταρ της τηλεόρασης – που προσπαθεί να αποδείξει την αξία του και στο θέατρο παίζοντας τον Άμλετ. Εμπόδιο σε αυτό μπαίνει ο σκηνοθέτης της παράστασης ο οποίος συνεχώς τον υπονομεύει. Αυτή η πίεση, οδηγεί τον χαρακτήρα μου να αμφισβητεί τον εαυτό του και τα θέλω του. Οι προσωπικές του σχέσεις και η καριέρα του δοκιμάζονται, στη σκιά μίας μεγάλης απώλειας που κουβαλά».
Η Αναστασία Τσιλιμπίου: « Η Αναστασία είναι μια γυναίκα που ζει στο όριο ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη θεατρική ψευδαίσθηση. Έντονη, παθιασμένη, διψά να αγαπηθεί όπως της αξίζει, αλλά νιώθει διαρκώς αδικημένη από τους ανθρώπους και τις συγκυρίες. Όπως η Οφηλία, πνίγεται μεταφορικά από σχέσεις και καταστάσεις που τη βαραίνουν, παλεύοντας να ανασάνει. Στην ουσία, είναι μια ψυχή που αναζητά λύτρωση μέσα από την τέχνη και τον έρωτα. Ένας ρόλος βαθιά ανθρώπινος, που με δοκίμασε και με έκανε να ξεδιπλώσω πτυχές του εαυτού μου που δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Ευχαριστώ ολόψυχα τους συναδέλφους μου για την εμπιστοσύνη και την ευκαιρία να ζήσουμε μαζί αυτή τη δημιουργική διαδρομή. Είναι μεγάλη τιμή να μοιράζομαι τη σκηνή με ανθρώπους που αγαπούν το θέατρο και να χτίζουμε παρέα έναν κόσμο γεμάτο πάθος και αλήθεια.
Η Μαρία Καρακίτσου: «Η Offelia είναι έργο που μιλάει για τον άνθρωπο του σήμερα, μέσα στο νοσηρό κοινωνικό περιβάλλον που ζούμε, και για τη μεταστροφή του από άνθρωπο σε απ-άνθρωπο, ακριβώς για να επιβιώσει σε αυτό. Οι χαρακτήρες του είναι ακραίοι, αλλά ταυτόχρονα πολύ καθημερινοί. Μέσα από τη συνθήκη ενός θιάσου που βρίσκεται στα όριά του, καθρεφτίζεται η αγριότητα μιας κοινωνίας που έχει χάσει τις αξίες της ή και τις αναζητά. Είμαι πολύ χαρούμενη για αυτή τη συνεργασία. Έχουμε δουλέψει ομαδικά και με αγάπη για την παράσταση και για αυτό που θέλουμε να πούμε. Ο χαρακτήρας μου, μία καταξιωμένη ηθοποιός που παίζει τη Γερτρούδη στον “Άμλετ” και έχει ερωτική σχέση με τον νεαρό πρωταγωνιστή, μοιάζει να έχει βγει από τις σελίδες του Τένεσι Ουίλιαμς και της Αγκάθα Κρίστι ταυτόχρονα. Μια ακραία γυναίκα, εγωκεντρική και νάρκισσος, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό, που αφορμάται από τα πάθη και τις ανασφάλειές της. Με έχει ιντριγκάρει πολύ αυτός ο ρόλος. Είναι πολύπλοκος και μόνιμα σε ένα τεντωμένο σχοινί».
Η Πηνελόπη Σεργουνιώτη: «Προ διετίας βρεθήκαμε σε μία παραγωγή ο Αλέξανδρος Μούστας, η Μαρία Καρακίτσου, ο Βασίλης Μπατσακούτσας, κι εγώ. Η ανάγκη και η επιθυμία μας να κάνουμε κάτι ως ομάδα μετουσιώθηκε σε πραγματικότητα, όταν ο Αλέξανδρος σε συνεργασία με τον Γρηγόρη, έγραψαν ένα νέο έργο. Κάπως έτσι βρεθήκαμε να μας σκηνοθετεί ο Αχιλλέας Τσούτσης με τη συνεργασία του Βασίλη. Θέατρο μέσα στο θέατρο είναι η συνθήκη της παράστασης, καθώς ένας θίασος στήνει μια μεταμοντέρνα εκδοχή του σαιξπηρικού “Άμλετ”, αποκαλύπτοντας τα ευτράπελα, τα παράδοξα, τις αγωνίες, τις ποικίλες δυναμικές και την ψυχοπαθολογία των εμπλεκομένων προσωπικοτήτων, που αναδύονται υπό την πίεση της πρεμιέρας. Η Πηνελόπη, ο ρόλος μου, που στον “Άμλετ” υποδύεται το Φάντασμα του πατέρα του Άμλετ, είναι αδερφή του σκηνοθέτη και παραγωγός της παράστασης. Εκτίθεται και εκθέτει, ελπίζει, διεκδικεί, δικαιώνεται και ματαιώνεται την ίδια στιγμή, σε διαφορετικά επίπεδα, μέσα από μια αλληλουχία κωμικοτραγικών καταστάσεων που εκτυλίσσονται. Το στοιχείο της αντίστιξης — ανάμεσα στον απόλυτο νατουραλισμό/ρεαλισμό λόγου και καταστάσεων και στον αυτούσιο σαιξπηρικό ποιητικό λόγο και τις σκηνές — καθώς και το εύρημα της “κλειδαρότρυπας”, οι εξαιρετικοί συντελεστές και το μεράκι, αποτελούν τα δυνατά χαρτιά της παράστασής μας».
Ο Πάνος Μπέκας αναφέρει: «Αγαπώ τα νέα ελληνικά έργα· όχι τόσο για τη θεματολογία του σήμερα, αλλά γιατί φέρουν μέσα τους τη σφραγίδα του τόπου και της εποχής μας, με τρόπο ουσιαστικό και συγγραφικά οργανικό. Η Offelia είναι ένα τέτοιο έργο· θερμόμετρο των ιδιοσυγκρασιών ενός θιάσου, μιας ομάδας όμοιας με αυτές που όλοι ζούμε και κινούμαστε καθημερινά. Όσο για τον ρόλο που καλούμαι να υποδυθώ, είναι ένας άνθρωπος, ίσως της διπλανής πόρτας, που καλείται να διαχειριστεί άθελά του μια κρίσιμη πληροφορία. Είναι η γνώση δύναμη; Πόσο εύκολο είναι να διαλέξουμε ανάμεσα στην εξουσία και την ηθική, όταν πιέζει το βάρος του συστήματος στο οποίο ανήκουμε;».
Η Ηρώ Γκουλίτου: «Η “Καθαρίστρια”, έτσι λέγεται ο ρόλος που υποδύομαι είναι μεν μικρός, αλλά και ανατρεπτικός θα τολμούσα να πω. Τόσο, που ούτε η ίδια η ηρωίδα δεν φαντάζεται τι της επιφυλάσσει η μοίρα! Στο έργο βλέπουμε έναν θίασο που ετοιμάζεται να ανεβάσει τον “Άμλετ” και, μέσα από την πρόβα, ξεδιπλώνονται οι σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ των μελών της ομάδας. Ο χαρακτήρας μου, όπως και οι υπόλοιποι του έργου, φαίνεται να βασανίζεται από διάφορες σκέψεις και πάθη — όπως και οι χαρακτήρες του “Άμλετ” — και οδηγείται σε αποφάσεις και πράξεις τολμηρές, με αμφίβολο αποτέλεσμα».
Η Φαίδρα Νταϊόγλου (Κίνηση & Χορογράφος): «Η Offelia ήταν για μένα μια συνάντηση με ανθρώπους διαθέσιμους, ζεστούς και παθιασμένους, που στάθηκαν ανοιχτοί σε μια κοινή αναζήτηση και έδωσαν χώρο στη σκέψη να αναπτυχθεί. Η διαδικασία κύλησε με ροή και αβίαστη συνέχεια, αφήνοντας την κίνηση να αναδυθεί μόνη της, σαν κάτι ήδη παρόν που περίμενε απλώς να φανερωθεί. Ήρθε και με βρήκε γρήγορα, σαν να ήταν όλα με το μέρος της∙ σαν να υπήρχε από πριν ένας αόρατος ιστός που ένωνε το κείμενο, τα σώματα και την πρόθεση, ώστε όλα να συνυπάρξουν στο τέλος αρμονικά».
Η Μαριλένα Γεωργαντζή (Σκηνογράφος & Ενδυματολόγος): «Με τον Αχιλλέα και τον Αλέξανδρο συναντηθήκαμε για την παραγωγή μιας ταινίας και τελικά βρεθήκαμε να ετοιμάζουμε μια παράσταση για το θέατρο μέσα στο θέατρο. Κατ’ επέκταση, κάθε επιλογή μας ενδυματολογικά και σκηνογραφικά παλινδρομεί σε δύο κόσμους, έναν που πλάθουμε εμείς για τον θίασο και έναν που πλάθει ο θίασος για τον Άμλετ. “Η Δανία είναι φυλακή”, “Τότε είναι κι ο κόσμος όλος”. Ο σκηνοθέτης αυτού του μεταμοντέρνου Άμλετ χρησιμοποιεί ένα κλουβί στη σκηνογραφία της παράστασης που πυρετωδώς ετοιμάζεται να ανέβει, συνδέοντας οπτικά με την αρχιτεκτονική του Πανοπτικού, αναδεικνύοντας θέματα εξουσίας, πειθαρχίας και ελέγχου. Εν προκειμένω, το κλουβί μπορεί να λειτουργήσει ως “σκηνή μέσα στη σκηνή”, θολώνοντας τα όρια μεταξύ θεάματος και πραγματικότητας, ενισχύοντας τη μεταθεατρική διάσταση του έργου. Πριν όμως ανάψουν τα φώτα για την πρεμιέρα του θιάσου, βλέπουμε τους ηθοποιούς μέσα στο χάος ενός προβάδικου με τα ίχνη του κάθε χαρακτήρα να καθορίζουν τον χώρο».
Και τι μας έμεινε τελικά;
Η Offelia πετυχαίνει μια λεπτή ισορροπία: κλασικό υπόστρωμα χωρίς δέσμευση, ρεαλιστική επιφάνεια χωρίς κυνισμό. Καταφέρνει μέσα από μία κριτική αναμέτρηση με όρους αισθητικής εμπειρίας να θέσει ερωτήματα, να προβάλει αντίσταση στα ίδια τα συστήματα και τις αξίες. Είναι μία ανοιχτή πρόσκληση στον κόσμο του θεάτρου, στη σκηνή της τέχνης και της ζωής, στην κοινωνική του πραγματικότητα και μία πρόκληση να παρακολουθήσουν την προσομοίωση αυτή όλοι οι ηθοποιοί.
Από την πρεμιέρα στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας έως τη συνέχεια στο Θέατρο Σημείο (από 24 Νοεμβρίου 2025), η διαδρομή είναι ήδη χαραγμένη. Αν κάτι διαπιστώνεις ως θεατής, είναι πως εδώ το «θέατρο μέσα στο θέατρο» δεν είναι τρικ: είναι μεθοδολογία.
Η OFFELIA στο Θέατρο Σημείο από 24 Νοεμβρίου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
Η OFFELIA είναι ένας avant-garde θίασος που επιχειρεί να παρουσιάσει μια μεταμοντέρνα εκδοχή του Άμλετ. Μια εβδομάδα πριν από την πρεμιέρα, τα παρασκήνια μετατρέπονται σε ένα εκρηκτικό μείγμα ανάμεσα στη νοσηρότητα και στην ευαισθησία που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μοιραίες συνέπειες. Μέσα από πρόβες, συγκρούσεις και πάθη, αναδύεται η ωμή πραγματικότητα των παρασκηνίων. Δυσλειτουργικές σχέσεις, δυναμικές εξουσίας, μυστικά και εύθραυστες ισορροπίες εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια του θεατή, φέρνοντας στο φως την άγρια όψη της δημιουργίας αλλά και ένα εγκληματικό σχέδιο που υποβόσκει, έτοιμο να ανατρέψει τα πάντα.
Συντελεστές
Κείμενο: Αλέξανδρος Μούστας & Γρηγόρης Κανδαράκης
Σκηνοθεσία: Αχιλλέας Τσούτσης
Παραγωγή: Teatro Nuevo Productions AMKE
Συνεργάτης Σκηνοθέτης: Βασίλης Μπατσακούτσας
Διανομή
Θάλεια Παπακώστα – ΟΦΗΛΙΑ
Αλέξανδρος Μούστας – ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
Νικόλας Χαλκιαδάκης – ΑΜΛΕΤ
Περικλής Λιανός – ΚΛΑΥΔΙΟΣ
Μαρία Καρακίτσου – ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ
Μαριέλα Δουμπού – ΦΑΝΤΑΣΜΑ
Πάνος Μπέκας – ΒΟΗΘΟΣ
Ηρώ Γκουλίτου – ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ
Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος: Μαριλένα Γεωργαντζή
Κίνηση / Χορογραφία: Φαίδρα Νταϊόγλου
Φωτογραφίες/Βίντεο: Γιάννης Μαργκετουσάκης, Θάνος Λυμπερόπουλος, Αχιλλέας Τσούτσης, Kiss the Frog Productions
Ηχητικός Σχεδιασμός: Γιωργής Σαραντινός
Γραφιστικά: Ιάσωνας Γρηγορόπουλος
Εισιτήρια στο more.com:
