“Η αρχαιολογία δεν είναι μόνο αντικείμενα. Είναι το ταξίδι των ανθρώπων στο φως. Είναι να ξαναδίνεις ζωή στις διαδρομές των ανθρώπων. Σα να ξαναδίνεις ζωή στους ανθρώπους.” Σερ Μόρτιμερ Γουίλερ
Στις πλαγιές του παγωμένου ηφαιστείου Γιουγιαϊγιάκο, τον 15ο αιώνα, τρία παιδιά των Ίνκας βαδίζουν προς την κορυφή. Προορισμένα για θυσία, ετοιμάζονται να γίνουν θεοί. Πεντακόσια χρόνια αργότερα, το 1999, ένας αρχαιολόγος κι ένας απόγονος των Ίνκας ακολουθούν την ίδια πορεία, αναζητώντας ίχνη ζωής στο βράχο και φωνές στον αέρα.
Η παράσταση «Γιου γιαϊ γιάκο» της Μαρίσσας Φαρμάκη εμπνέεται από την πραγματική ιστορία της αρχαιολογικής και ανθρωπολογικής αποστολής του 1999 στο βουνό-ηφαίστειο Γιουγιαϊγιάκο, στα σύνορα Χιλής και Αργεντινής, και της ανακάλυψης στα 6.700μ υψόμετρο των τριών μουμιοποιημένων παιδιών Ίνκας. Χάρη στο υψόμετρο και το ξηρό περιβάλλον, τα σώματά τους διατηρούνται μέχρι και σήμερα σχεδόν άθικτα, η στιγμή του θανάτου τους αποτυπωμένη στην αιωνιότητα.
Εκκινώντας από τη μεθοδολογία του θεάτρου ντοκουμέντο, διανθισμένη με ποιητικό λόγο και στοιχεία δράσης και αφήγησης, η έρευνα για την παράσταση ξεκίνησε την άνοιξη του 2025, στο 13ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών στο Τρένο στο Ρουφ. Συνεχίστηκε πέρα από την Ελλάδα, στο Teatru Malta της Μάλτας, στο πλαίσιο προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας σε Ευρωπαϊκά Θέατρα, υπό την αιγίδα του Εθνικού Θεάτρου, όπου μέσα από δοκιμές εξελίχθηκε σε μια πρωτότυπη δραματουργία. Φέτος, η παράσταση παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ολοκληρωμένη της μορφή, από τις 11 Μαρτίου στο θέατρο Rabbithole για 8 μόνο παραστάσεις.
Η Μαρίσσα Φαρμάκη μοιράζεται στο ελc το Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση «Γιου γιαϊ γιάκο»:
Χειμώνας 2025
Είχαμε μόλις παίξει στην παράσταση «Τα Δέντρα Ανθίζουν Ακόμα», του Τζούλιο, και θέλαμε πολύ να φτιάξουμε κάτι νέο μαζί, η Μαρία, η Σίλια, η Σταυρούλα κι εγώ. Μαζέψαμε κάθε λογής αναφορές, Γιώργο Σεφέρη, Κλαρίσε Λισπέκτορ, Γουίνι το Αρκουδάκι, Γουίλιαμ Μπλέικ, προσωπικές ιστορίες κ.ά.
Στο κέντρο όλων των σπαραγμάτων, εμφανίζεται η ιστορία των παιδιών-μουμιών του Γιουγιαϊγιάκο, μας συγκινεί και γίνεται το νήμα μας.
Άνοιξη 2025
Φτιάχνω ένα πρώτο σχεδίασμα του έργου. Ετοιμάζουμε πρόταση για το Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών στο “Τρένο στο Ρουφ” και γίνεται δεκτή. Η ομάδα μεγαλώνει, υποδεχόμαστε τη Φαίδρα.
Καλοκαίρι 2025
Υποδεχόμαστε και την Ασημίνα στα κοστούμια και τα σκηνικά αντικείμενα. Μετά από πολλές δοκιμές και συνδιαμόρφωση, φτιάχνουμε την 30λεπτη περφόρμανς μας στο Ρουφ. Είναι η πρώτη στάση του ταξιδιού μας που είναι ανοιχτή σε κοινό. Οι αντιδράσεις των θεατών, οι συζητήσεις και η δική μας, σκηνική πια, εμπειρία και συνάντηση με αυτό το σύμπαν, μας δίνουν πολλή τροφή για τα επόμενα στάδια. Μετά το φεστιβάλ, κάνουμε απολογισμό, αναπροσαρμογές, σχεδιασμό. Μελετάω, γράφω, συζητάμε, δοκιμάζουμε.
Φθινόπωρο 2025
Περνάω το μεγαλύτερο μέρος του φθινοπώρου στη Μάλτα, σε καλλιτεχνική φιλοξενία στο Teatru Malta. Εκεί συνεχίζω το γράψιμο και την έρευνα, σε εντελώς άλλο περιβάλλον και με άλλους ανθρώπους γύρω μου, μια φανταστική ευκαιρία για περαιτέρω άνοιγμα και αναζήτηση, αλλά και ένα ερευνητικό εργαστήρι πάνω στο θέμα με Μαλτέζους ηθοποιούς.
Χειμώνας 2026
Με την Ασημίνα, τον Στέφανο, τη Φαίδρα, τον Γιώργο και την Ελπινίκη (σκηνικά-κοστούμια, μουσική, συνεργασία στη δραματουργία, σχεδιασμός φωτισμών, επιμέλεια κίνησης) χτίζουμε σιγά σιγά τον κόσμο της παράστασης.
Ξεκινάμε πρόβες με τους ηθοποιούς – τη Σταυρούλα, τη Φαίδρα και δύο νέα μέλη στην ομάδα μας, τη Σπυριδούλα και τον Σπύρο. Η προηγούμενη διεργασία μηνών, μας επιτρέπει να μπούμε στις πρόβες με ορμή. Από την πρώτη κιόλας πρόβα, οι ηθοποιοί σηκώνονται από το τραπέζι και δοκιμάζουν, με καθοδήγηση, αλλά και ελευθερία. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτή η ισορροπία, που θεωρώ ότι δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας μέσα στην αβεβαιότητα. Η συνύπαρξη αυτή της ασφάλειας με τον κίνδυνο, της αυτοπεποίθησης με την ευαλωτότητα, μου φαίνεται ότι βρίσκεται στη ρίζα της δημιουργίας.
Άνοιξη 2026
Τελικές πρόβες και τα πράγματα έρχονται και δένουν, ενώ παραδόξως προκύπτουν διαρκώς νέες στιγμές και η διαδικασία συνεχίζει να είναι δημιουργική, παρά το τρέξιμο των τεχνικών ζητημάτων, της παραγωγής κλπ. Βρισκόμαστε στα τελευταία μέτρα για να ξεκινήσουμε την ανάβαση που δεν τελειώνει ποτέ. Σας προσκαλούμε με χαρά και προσμονή στην περιπέτεια!
